Elira Dhrami e fitoi atë vend pune thuajse si me mrekulli. Paratë i duheshin me çdo kusht, sepse prej gjashtë muajsh po vinte mënjanë çdo qindarkë për të shkuar tek e ëma.
— Sivjet nuk kam asnjë mundësi, bijë, — i kishte thënë e ëma me keqardhje që në dimër, kur Elira e pyeti për pushimet e verës. — Jemi ngushtë me lekët. Gentian Nushi u detyrua të bëjë një operacion në gju dhe shpenzimet ishin marramendëse. S’ka gjë, vitin tjetër do të vij patjetër.
Pas asaj bisede, Elira vendosi t’i bënte surprizë. U punësua në një agjenci që përgatiste detyra kursi e projekte për studentë, dhe çdo mbrëmje, pas leksioneve, rrinte mbi kompjuter duke hartuar referate për vitin e parë apo duke zgjidhur ushtrime të thjeshta gjenetike. Të kombinoje studimet me punën ishte rraskapitëse, por ajo ia dilte mbanë. I vetmi problem ishte se mezi gjente kohë të shkonte te i ati, dhe ai e merrte për fyerje.
Kur erdhi vera, kishte grumbulluar mjaftueshëm për biletën vajtje. I mungonin vetëm lekët për kthimin. Prandaj vendosi të kalonte nga i ati: do të jepte provimet dhe, nëse ai e ndihmonte sadopak, do të nisej drejt e te e ëma. E dinte mirë që babai nuk do ta miratonte këtë udhëtim, ndaj i tha një gënjeshtër të vogël — se i duheshin para për libra dhe për disa kurse të paguara.
— O shpirt, jam thatë fare! — ia ktheu ai. — Mora me kredi një barkë me motor, do çmendesh nga kënaqësia! Sonte dalim për xhiro, ndërsa nesër herët ikim për peshkim!
Elira nuk pranoi të qëndronte për mbrëmje. U justifikua se duhej të përgatitej për provim. Në të vërtetë, ishte gati prej kohësh; thjesht nuk e duronte të flinte në atë shtëpi. Pikërisht ajo shtëpi kishte qenë arsyeja e ndarjes së prindërve.
Që kur mbante mend veten, i ati kishte ëndërruar një shtëpi private. Jetonin në një apartament të vogël në periferi dhe prisnin trashëgiminë e gjyshes. E ëma këmbëngulte se, kur të shitej apartamenti i saj, do të blinin një banesë të gjerë në qendër dhe madje do të mendonin për një fëmijë të dytë. Por babai ngulte këmbë për një shtëpi në fshat. Grindjet nisën para se gjyshja të ndërronte jetë dhe u ashpërsuan më pas. Në fund, ai deklaroi se trashëgimia i takonte atij dhe bleu shtëpinë që donte.
E ëma nuk u përshtat kurrë. Frikësohej nga zhurmat e çuditshme të natës, ankohej se pastrimi i merrte orë të tëra dhe se rruga për në punë e lodhte pa masë. Dalëngadalë filloi të qëndronte gjithnjë e më shpesh në qytet, në apartamentin e vjetër. Më vonë doli se atje nuk rrinte vetëm ajo, por edhe një koleg i ardhur me punë nga Peshkopia.
Në fund, ajo u largua përfundimisht. Apartamentin e mbajti për vete, e shiti dhe bleu një tjetër në Peshkopi. Elirën nuk e mori me vete. Fillimisht për shkak të rinovimeve, pastaj me arsyetimin se, nëse donte të bëhej mjeke, ishte më mirë të vazhdonte shkollën aty ku ishte. E ëma erdhi vetëm një herë për vizitë. Malli i përvëlonte të dyja.
— Elira Dhrami, pse je kaq e vrenjtur?
Ishte Bujar Kelmendi, djali i fermerëve të zonës. E parakaloi me motor, ndaloi dhe e pa me një buzëqeshje tallëse. Ajo nuk denjoi t’i përgjigjej dhe vazhdoi rrugën. Ai e ndoqi deri në stacion, duke ecur ngadalë pranë saj dhe duke e soditur pa pikë turpi.
Provimin e kaloi me notën maksimale, si gjithë të tjerët. Kishte planifikuar të punonte gjatë gjithë verës, por në zyrën ku bënte punë part-time i thanë se deri në vjeshtë nuk kishin nevojë për të — sezoni ishte i qetë. Elira u dëshpërua. Madje mendoi të punonte si kamariere.
Fati i buzëqeshi papritur. Një pedagog i fakultetit i propozoi një punë të përkohshme: një e njohura e tij kërkonte një vajzë të besueshme për dy muaj, që të kujdesej për një adoleshente me aftësi të kufizuara.
— Ka qenë në aksident me të ëmën, — i shpjegoi ai. — Nëna ndërroi jetë në vend, ndërsa vajza prej tre vitesh është në trajtim. I ati po mbledh para për një tjetër rehabilitim dhe s’mund të përballojë një infermiere profesionale. Kanë një kujdestare të përhershme, por ajo theu këmbën, madje në mënyrë të ndërlikuar. A do ta marrësh përsipër për ca kohë?
Sigurisht që do ta pranonte. Që të nesërmen, Elira shkoi për t’u prezantuar.
Vajza quhej Klea Qosja — një emër i rrallë, i bukur. Edhe vetë ishte e hijshme: flokë të gjatë biondë, sy të gjelbër të ndezur paksa të pjerrët, dhe në faqet e njoma i formoheshin gropa të ëmbla kur buzëqeshte. Elira përpiqej të mos e ndalte shikimin te këmbët e mbuluara me batanije, por karroca me rrota ishte e pamundur të injorohej.
— Ajo do t’ju tregojë vetë gjithçka, — tha i ati i saj, duke hedhur herë pas here sytë nga ora, qartazi me nxitim.
Babai i Kleas quhej Mentor Marku. Kishte sy të ngrohtë, profil të rregullt dhe flokë kaçurrela si personazhet e përrallave. Sa herë që Elira e shikonte drejt në sy, i ftoheshin gishtat, ndërsa në kraharor i përhapej një nxehtësi e çuditshme.
— Shko, babi! — u ankua Klea, e bezdisur. Jo për shkak të Elirës, por sepse brenda dhjetë minutash ai e kishte pyetur pesë herë nëse donte ujë, nëse duhej ta ndihmonte për në tualet apo nëse t’i hapte dritaren. Që atë ditë u bë e qartë se Klea ishte krejtësisht e aftë t’i bënte vetë të gjitha këto.
Mes tyre nuk kishte shumë diferencë moshe: Elira ishte nëntëmbëdhjetë vjeçe, ndërsa Klea ishte disa vite më e vogël, gjë që e bënte afërsinë mes tyre të dukej pothuajse si një miqësi mes bashkëmoshataresh.