Edhe pse Elira Dhrami ishte nëntëmbëdhjetë vjeçe, Klea Qosja dukej sikur mezi kishte mbushur dymbëdhjetë. Pamja e saj e brishtë nuk përputhej aspak me moshën, por duke pasur parasysh problemet shëndetësore, kjo nuk ishte për t’u habitur. Nga ana tjetër, mendërisht ajo ishte shumë më e pjekur sesa të jepte përshtypjen. Që në minutat e para e bombardoi Elirën me pyetje: a kishte të dashur dhe a ishte e vërtetë që vajzat hanin lakër për të pasur gjoks më të madh. Brenda një ore, të dyja po qeshnin para televizorit, duke komentuar personazhet e serialeve. Një punë e tillë dukej më shumë si pushim sesa si detyrë.
— Është për të ardhur keq që Teuta Sota theu këmbën, — i tha Klea një pasdite. — Por, po ta them sinqerisht, më kishte lodhur pak. Sillet sikur unë s’di të bëj asgjë vetë! Kur në fakt ja, shiko sa gjëra ia dal pa ndihmë.
Dhe vërtet, Klea kishte mësuar të lëvizte me ndihmën e duarve me një shkathtësi të habitshme. Elirës i mbetej kryesisht të gatuante dhe ta nxirrte ndonjëherë për ajër të pastër.
Miqësia mes tyre u krijua shpejt. Elira i sillte fshehurazi patatina dhe pije me gaz, të ndaluara rreptësisht nga i ati dhe nga kujdestarja. Ulur pranë njëra‑tjetrës, hanin, shihnin filma dhe bisedonin gjatë. Klea rrëfente se ëndërronte të bëhej studiuese, të merrej me gjenetikë, por më parë duhej “të çohej në këmbë”, siç thoshte ajo me buzëqeshje. Dëshironte edhe të binte në dashuri — jo me ndonjë hero seriali, por me një djalë të vërtetë, që t’i kapte dorën e të shëtisnin bashkë.
— Një ditë do të eci, apo jo? — pyeste me shpresë. — Po mbledhim para për një kurë në Kinë. Babai deshi të shiste shtëpinë, por nuk e lashë. Një fondacion po na ndihmon dhe unë kursej çdo lek nga pensioni im. As nuk i kam treguar babit që më është prishur plejeri, që të mos shpenzojmë kot.
Të nesërmen, Elira i bleu një plejer të ri. Kur ia dha, sytë e Kleas u mbushën me lot.
— Je zemërmadhe, — pëshpëriti ajo. — Edhe mami im ishte kështu.
Krahasimi e la Elirën pa fjalë. Mendja i shkoi menjëherë te Mentor Marku, i cili dita‑ditës po zinte gjithnjë e më shumë vend në mendimet e saj.
Ai kthehej vonë në mbrëmje — punonte pa pushim, kjo dukej qartë. Megjithatë, çdo natë e shoqëronte Elirën deri te stacioni i autobusit, duke e pyetur gjatë rrugës si ia kishte kaluar Klea. Qëndronte derisa ajo hipte në autobus dhe këmbëngulte se një vajzë kaq e bukur nuk duhej të priste vetëm në errësirë. Ato minuta ishin bërë momentet më të dashura të ditës për Elirën. Bisedat zgjateshin gjithnjë e më shumë; ndonjëherë ajo linte të ikte autobusin pa e kuptuar. Duhej ta pranonte: ishte dashuruar. Dhe jo si më parë, në mënyrë sipërfaqësore. Mentor Marku ishte ndryshe nga djemtë e moshës së saj — i pjekur, i qetë, serioz dhe jashtëzakonisht tërheqës.
Gjithçka mori një kthesë për shkak të Kleas. Një ditë ajo dukej e shpërqendruar, nuk preku as patatinat dhe serialin e ndiqte pa interes.
— Ke ndonjë hall? — e pyeti me kujdes Elira.
Klea psherëtiu thellë.
— S’e di… Dje babi më pyeti nëse do të isha kundër po të martohej sërish.
Zemra e Elirës nisi t’i rrihte fort, aq sa mezi dëgjoi fjalët e tjera.
— Do të martohet? — e pyeti me zë të mekur.
— Kështu la të kuptohet. Tha se nuk do të niste asgjë pa pëlqimin tim. Dhe muajin e fundit është bërë i çuditshëm: rri zgjuar natën, dëgjon këngë dashurie, rri i menduar…
— Po ti çfarë i the?
— Që s’kam kundërshtim. Ndoshta po të krijojë familje, do të më lërë pak më të lirë. Kontrolli i tij më mbyt. Tani janë pushimet; ta shihje gjatë shkollës!
Elira donte me çdo kusht të besonte se bëhej fjalë për të. Ajo punonte aty prej një muaji, ai e përcillte çdo mbrëmje, ishte i vëmendshëm — gjithçka përputhej. Mbeteshte vetëm që ai të bënte hapin e parë. Ajo priste çdo ditë diçka të tillë, por fundjava po afrohej dhe asgjë nuk ndryshonte. Ndoshta do ta ftonte diku? Por me kë do ta linte Kleën? Madje mendoi të shkonte vetë me ndonjë justifikim, kur papritur e telefonoi i ati.
— Elira, kur do të vish në shtëpi?
— Nuk e di, baba. Çfarë ka ndodhur?
— Kam një surprizë për ty. Eja sa më shpejt.
Nuk kishte shumë dëshirë të shkonte; ndoshta kishte blerë ndonjë varkë tjetër apo pajisje peshkimi. Ishte gati t’i thoshte se ishte e zënë, kur ai shtoi:
— Kam shitur diçka. Më the se të duheshin para. Hajde, bijë.
Nuk kishte si ta shmangte. U nis pa entuziazëm, ndërsa shiu filloi të binte. Në tren ajri ishte i rëndë, me erë lagështie, dhe një burrë i dehur këndonte me zë të lartë këngë të turpshme.
Në stacion e priti i ati, dhe pranë tij vërtitej sërish Bujar Kelmendi.
— Përshëndetje, Elira Dhrami! Të të çoj unë?
— Jo, faleminderit. Do të vij me babin.
— Si të duash, por kali im s’e ka shokun! — u mburr ai, duke treguar motorin.
Motori ishte vërtet mbresëlënës, por të udhëtoje nën shi, dhe aq më tepër me një djalë fshati si ai, nuk i dukej aspak ide e mirë.