Në shtëpi, sapo hoqi pallton e lagur, i ati i zgjati një zarf të trashë, të fryrë nga paratë.
— E shita barkën. Më mjaftoi! — tha ai, duke shmangur shikimin. — Më breu ndërgjegjja. Kam vetëm një fëmijë dhe ajo detyrohet të punojë gjatë pushimeve. Çfarë babai jam unë kështu? Më fal, bijë… gjithmonë e bëj gabim. Edhe mamaja jote për këtë më la. Fajin e kam unë.
Elira u ndje në siklet. Rrëfimet e tij të përhershme, plot pendesë, e rëndonin. Për të mos e lënë bisedën të zhytej në vetëqortime, ajo e ndryshoi temën. U ulën të pinin çaj me ëmbëlsira, kujtuan histori të vjetra, dhe për çudi, asaj iu duk ngrohtë në atë shtëpi që për vite e kishte urryer, sepse mendonte se i kishte rrëmbyer nënën. Do të kishte qëndruar edhe për natë, por një mendim i papritur i lindi në kokë dhe nuk mund ta shtynte. Në mbrëmje u nis sërish me tren. I ati u mërzit, por nuk e pengoi.
Gjatë rrugës, Elira kishte vendosur: do t’ia jepte të gjitha kursimet e saj Mentor Markut. Do t’i thoshte se ishin për Klea Qosjen. Kishte mbledhur goxha para dhe, me ato që i dha i ati, shuma ishte bërë e konsiderueshme. Sa për nënën… pas një viti do ta takonte; ajo i kishte premtuar se do të vinte. Të priste deri të hënën ishte e pamundur, ndaj vendosi të shkonte që të nesërmen.
Natën mezi mbylli sytë. Skenën e takimit me Mentorin e rikrijonte vazhdimisht në mendje: ajo i zgjaste zarfin, i thoshte se ishin për Klean, ai habitej, pastaj gëzohej dhe e quante vajzën më të mrekullueshme në botë. Në imagjinatën e saj ai e falënderonte me entuziazëm, i thoshte sa fat kishin që e kishin njohur. Pastaj, patjetër, do ta ftonte diku. Ndoshta edhe do t’i rrëfente ndjenjat. Nuk ishte e kotë që e kishte pyetur Klean se si do ta priste ajo lajmin nëse ai vendoste të martohej sërish.
Të nesërmen zgjodhi fustanin më të bukur nga ata të përditshmit, preku lehtë buzët me pak shkëlqyes — sa për të mos u dukur sikur ishte përgatitur enkas — dhe hipi në trolejbus. Gjatë udhëtimit ndërtonte në mendje një të ardhme ende të paqartë, por të ndritshme. Sigurisht, nuk do të nxitoheshin për martesë… Por ku do të jetonin? A do të mbetej ajo në konvikt, apo Mentori do t’i kërkonte të transferohej tek ata?
— Elira, sa mirë që erdhe më herët sot! — e priti ai me një buzëqeshje të gjallë, pa e lënë as të përfundonte justifikimin për çelësin e humbur të dhomës. — Po mendoja të të telefonoja, por nuk isha i sigurt nëse do të ishte e përshtatshme.
Që në prag, ajo ndjeu një gjallëri të pazakontë në apartament. Diçka po ndodhte, megjithëse asgjë konkrete nuk dukej e ndryshuar. Atmosfera ishte e mbushur me një lloj tensioni të gëzueshëm.
— Klea, shiko pak televizor. Ne kthehemi menjëherë, — tha Mentori dhe me sy i bëri shenjë Elirës ta ndiqte në kuzhinë.
Zemra iu drodh. Mos vallë gjithçka do të ndodhte më shpejt nga sa kishte menduar? Ai e mbylli derën me kujdes pas tyre, dhe ky gjest vetëm sa ia forcoi bindjen se ëndrrat e saj po merrnin formë.
— Elira, është një çështje delikate… — nisi ai, duke fërkuar duart. — E di që të kam premtuar punë deri në fund të verës. Mos u shqetëso, pagesën do ta marrësh. Por duket se ndihma jote nuk do të na nevojitet më.
Fjalët e tij i tingëlluan të pakuptueshme. Ajo e vështroi, e hutuar, duke u përpjekur të kapte kuptimin.
— E sheh… Besoj se do të martohem.
Në atë çast, Elira e kuptoi menjëherë se nuk po flitej për të. Një shije e hidhur i mbushi gojën dhe stomaku iu drodh. Ndoshta fytyra e saj u zbeh, sepse Mentori nxitoi të shtonte:
— Rrogën do ta jap tani, për këtë muaj dhe për tjetrin. Klea më tha se po kursen për të shkuar tek mamaja jote.
Ai mori nga frigoriferi një zarf dhe ia zgjati.
— Do të doja që edhe disa ditë t’i jepje një dorë Teuta Sotës. I kanë hequr allçinë, por lëviz me vështirësi. Po shkoj ta marr tani dhe sot do t’i sjellim gjërat këtu. Kisha frikë si do ta priste Klea, por duket se është e kënaqur.
Edhe pas këtyre shpjegimeve, tabloja nuk po qartësohej në mendjen e Elirës. Pra, Teuta do të vazhdonte të kujdesej për Klean… Po gruaja e tij e ardhshme? Apo mos ajo e kishte keqkuptuar?
— Unë dhe Teuta donim t’ia thoshim prej kohësh, por s’na u dha rasti. Pastaj ajo përfundoi në spital dhe e kuptova se s’mund ta shtyja më. Ndoshta duhej të të kisha folur më herët. Por nuk e dija sa do të qëndronte në spital dhe nëse do të pranonte…
Ai buzëqeshi me një krenari të hapur.
— Dje u fejuam.
Atëherë gjithçka mori kuptim. Mentori ishte dashuruar me kujdestaren e së bijës — jo me të, por me Teuta Sotën, gruan që Elira e kishte parë vetëm nëpër fotografi. Për pak sa nuk i shpëtoi nga buzët: “Por ajo është e madhe në moshë!”, mirëpo vala e përzierjes që iu ngjit në fyt ia mbyti fjalët dhe ato i mbetën të ngërthyera thellë brenda.