Ajo ditë u skalit në kujtesën e Elira Dhramit si një nga më të rëndat që kishte përjetuar ndonjëherë; vetëm çasti kur e ëma i kishte rrëfyer se po ndahej nga i ati kishte qenë më i dhimbshëm. I duhej të shtrëngonte dhëmbët, të përshëndeste Teuta Sotën, të sillej sikur ishte e lumtur për ta, të buzëqeshte me përpjekje ndërsa Klea Qosja fliste pa pushim për jetën e re, për shtëpinë e mbushur me dritë dhe për sa bukur do të jetonin të gjithë bashkë.
— Do të vish te ne për vizitë, apo jo? — e pyeti Klea me sytë që i shkëlqenin.
— Patjetër që do vij, — gënjeu Elira pa e menduar dy herë.
Në kraharor i rrinte si një copë akulli e mprehtë që e shponte nga brenda dhe i merrte frymën.
Kur u kthye në konvikt, u lehtësua që dhoma ishte bosh. Më në fund mund të qante pa u fshehur, të shante veten për marrëzinë dhe shpresat e kota. Ideja për t’u kthyer në atë apartament i dukej e padurueshme. Vendosi që të nesërmen t’u dërgonte një mesazh: do të thoshte se ishte sëmurë. Ose më mirë akoma, se ishte nisur për te mamaja. Tani kishte para për biletën, madje më shumë se aq. Pse të mos ikte menjëherë?
Hapi laptopin, priti të ndizhej dhe hyri në rrjetet sociale për t’i shkruar së ëmës, për ta pyetur kur mund të shkonte. Por fotografia e re në profil e gozhdoi. Në imazh, ajo rrinte në plazh, e përqafuar me bashkëshortin e ri dhe djalin e tij; syze të mëdha dielli, deti blu pas shpine, rëra e mbushur me pushues. Copëza e akullit në gjoks iu zmadhua, iu përhap. Elira mbylli faqen, fikur kompjuterin dhe u shtri me fytyrë nga muri.
Ditët u tretën njëra në tjetrën si një masë e mjegullt: gjumëra të rëndë ku herë vraponte pas dikujt, herë binte pafund në një errësirë që trashej; televizori murmuriste pa pushim; copa buke e tharë shoqërohej me ujë të vakët nga çajniku. Kur një mëngjes pasqyra i ktheu një fytyrë të zbehtë, me sy tepër të mëdhenj e të huaj, e kuptoi se duhej të ndalej. Hyri në dush dhe qëndroi gjatë nën rrjedhën e ftohtë — ujë i ngrohtë nuk kishte prej dy javësh dhe askush s’premtonte ta rregullonte shpejt. Pastaj doli, shkoi në dyqan, bleu sallçiçe, vezë, bukë të freskët dhe qumësht. Gatuajti dhe hëngri gjithçka, deri në thërrimen e fundit. Paratë që kishte lënë mënjanë për udhëtim i transferoi në mënyrë anonime në fondin që mblidhte ndihma për kurimin e Klea Qosjes. Më pas mblodhi disa gjëra dhe u nis për në stacion.
Në trenin lokal mbretëronte vapë dhe shtypje; njerëzit ishin ngjeshur sa mezi merrje frymë. Elira arriti të ulej, por në ndalesën tjetër hipi një nënë e re me një vajzë të vogël në mbajtëse, fytyra e së cilës i ngjante një majmunthi të vogël. Burrat përreth bënë sikur nuk panë gjë. Elira u ngrit menjëherë dhe ia lëshoi vendin. Gruaja falënderoi me një buzëqeshje të turpshme dhe u ul, duke mbajtur me kujdes fëmijën. E shtrënguar mes trupave të djersitur, Elira mezi kishte nevojë të mbahej, por përsëri kapi fort pjesën e sediljes me pëllëmbën e lagur. Gjatë gjithë rrugës vështroi sesi nëna i pëshpëriste diçka vajzës kur ajo qante, si ia mbështeste kokën kur e zinte gjumi dhe si e shikonte me një butësi të pafund atë fytyrëz jo të bukur. Brenda saj diçka gërvishte, por ajo nuk i hoqi sytë. Ndoshta po kërkonte një grimë shprese për të ardhmen. Ose përpiqej të bindte veten se dikur edhe e ëma e kishte parë ashtu.
Nuk e kishte paralajmëruar të atin për ardhjen, ndaj nga stacioni iu desh të ecte në këmbë. Lëkundjet e trenit e kishin tronditur dhe ishte çlodhëse të ecte nën diellin e gushtit, duke thithur ajrin e pluhurosur. Një motor u ndal me zhurmë pranë saj. Ishte Bujar Kelmendi.
— Elira Dhrami! — ngriti vetullat me shtirje, sikur sapo e kishte vënë re dhe jo sikur ishte kthyer enkas pas saj. — Erdhe te yt atë?
— Jo, te ti, — ia ktheu ajo me një buzëqeshje sfiduese.
Veshët e Bujarit u skuqën menjëherë.
— Po bëja shaka, — e zbuti ajo. — Më çon dot deri në shtëpi?
— Sigurisht! — u përgjigj ai me entuziazëm, ndërsa e kuqja iu përhap edhe në faqe.
— Atëherë, hajde.
Ajo hipi pas tij në motorin që dridhej, vendosi helmetën që ai i zgjati. Bujari kishte diçka të çiltër; sytë i kishte të mirë. Si të Mentor Markut.
— Nesër po shkojmë për peshkim herët, rreth orës katër, — tha papritur ajo. — Do të vish me ne?
Fytyra e tij u ndriçua.
— Po si jo! Jam peshkatar i zoti, asnjë peshk s’më shpëton mua!
Ai vazhdoi të fliste, por zhurma e motorit ia përpinte fjalët. Çuditërisht, Elira po buzëqeshte edhe vetë. Ndoshta nga padurimi për të parë reagimin e të atit kur ta shihte papritur. Ose sepse copa e akullt në zemër kishte nisur, më në fund, të shkrihej ngadalë.