Çanta e rëndë sportive u përplas me një zhurmë të shurdhër mbi baltën e lagur, duke spërkatur me llucë atletët e mia të çelëta. Menjëherë pas saj fluturoi edhe qesja me pampersa; plastika u ça dhe blloqet e bardha u shpërndanë nëpër pellgje, duke thithur menjëherë baltën e ftohtë të vjeshtës.
— Zhduku, — tha Ledioni pa dalë fare nga makina. Xhamin e zi të fuoristradës e uli aq sa zëri i tij të më arrinte, por jo aq sa unë të mund ta prekja. — Këtu është fundi. Zbrit.
Qëndroja nën shiun e imët, me Arjonin trevjeçar të shtrënguar fort pas kraharorit. Djali, që e ndiente ankthin tim, qante lehtë dhe fshihte hundën e lagur në qafën time. Këmbët me geta të trasha i vareshin pa fuqi përgjatë kofshës sime. Tre vjet terapi, mjekë, masazhe dhe shpresa. Tre vjet duke parë në sytë e të atit vetëm bezdi dhe turp.
— Ledion, a je në vete? — zëri m’u thye në një britmë që era e shpërndau drejt pyllit. — Këtu s’ka jetuar njeri prej pesë vitesh! Çatia pikon, soba është shkatërruar! Është tetor!
Ai hoqi syzet e diellit, megjithëse dielli kishte ditë që s’kishte dalë, dhe e pa djalin si të ishte një lodër e prishur.
— Më solle në jetë një fëmijë me defekt dhe pret të mos turpërohem? — i nxori fjalët me përçmim. — Kam emër, kam partnerë, kam status. Më duhet një trashëgimtar që të luajë futboll me mua, jo një trung në karrocë. U lodha, Dafina. Dua të jetoj, jo të kalbem në një degë spitali. Shtëpia është në emrin tënd, rri këtu. Do paguaj detyrimin, s’do vdisni urie. Apartamentin do ta shes. Po nis një jetë të re. Pa ju.
Xhami u ngrit ngadalë, duke na prerë nga aroma e lëkurës së shtrenjtë dhe parfumi i tij. Motori gjëmoi, rrotat rrotulluan baltën dhe makina u zhduk, duke lënë pas vetëm erën e gazrave dhe heshtjen therëse të fshatit të braktisur.
Mbetëm vetëm. Përballë nesh qëndronte shtëpia e gjyshes — e anuar, e zverdhur nga koha, si një kafshë e plakur që ishte shtrirë mes barërave të egra.
— Do ia dalim, Arjon, — pëshpërita ndërsa uji i ftohtë më rrëshqiste nën jakë. — Nuk jemi prej sheqeri që të tretmi.
Çelësi mezi u rrotullua në bravën e ndryshkur. Dera u hap me një kërcitje të mprehtë që më ngjethi mishin. Brenda mbante erë myku, brejtësish dhe rrobash të vjetra.
Nata e parë ishte një provë e vërtetë. Dritë nuk kishte — kabllot i kishin prerë prej kohësh. Gjeta disa mbetje qirinjsh, e mbështolla Arjonin me çdo batanije që gjeta dhe u shtrimë duke dëgjuar erën që përplasej në çati. Ai qante nga të ftohtit; unë e mbaja fort, duke e ngrohur me trupin tim dhe duke menduar se ndoshta deri në mëngjes do të mpiheshim krejt.
Në agim dola në oborr, duke u përpjekur të kuptoja si ndizet një sobë me dru të njomë. Kurrë në jetën time nuk kisha mbajtur sëpatë në dorë. Goditjen e parë e ngrita me druajtje.