Goditja ime e parë me sëpatë ishte e pasigurt. Druri rrëshqiti, dhe copa e trungut u përplas me forcë në gjurin tim. Dhimbja më shpoi si thikë. U ula mbi një cung dhe shpërtheva në lot – nga dhembja, nga mllefi, nga pafuqia që më rëndonte mbi shpinë.
— Ashtu e përdor sëpatën, moj zonjë shtëpie? — u dëgjua pas meje një zë i trashë e i ngjirur. — Sëpata do dorë të sigurt. Ti e mban si të ishte fshesë.
U çova me vrull, duke e shtrënguar bishtin e saj sikur të ishte shkop mbrojtjeje. Te porta që mezi mbahej në mentesha qëndronte një burrë shtatlartë, me xhaketë të trashë pune të njollosur me vaj, duart e errëta nga yndyra e makinave.
— Mos u afroni! — bërtita, me zemrën që më rrihte fort.
— Qetësohu, — tha ai pa e ngritur zërin, ndërsa hapi portën që kërciti lehtë. — Jam Eduarti. Jetoj dy shtëpi më tutje. Pashë që oxhaku yt nuk nxirrte tym, ndërkohë që jashtë është acar. Mendova se qytetarët po ngrinin.
M’u afrua, ma mori sëpatën me një lëvizje të sigurt, vendosi trungun drejt. Një goditje e shkurtër dhe e saktë — druri u ça më dysh me një krisje të thatë.
— Oxhaku është bllokuar, — tha, duke hedhur sytë nga çatia. — Do ta pastroj. Edhe instalimet elektrike do t’i shoh, se s’i dihet, mos merr flakë shtëpia.
Kur hyri brenda, ajri u mbush me aromë metali dhe duhani. Vështroi Arjonin, i cili rrinte ulur në divan mes jastëkëve dhe shtynte një makinë plastike mbi batanije.
— Pse s’vrapon çuni? — pyeti, ndërsa hapi kapakun e sobës.
— Nuk ecën, — thashë me zë të ulët, pa e ditur pse më vinte turp. — Ka muskuj të dobët. Mjekët thonë se ka shpresë, por…
— Por?
— Bashkëshorti im u lodh duke pritur.
Eduarti nuk foli. Nofullat iu shtrënguan fort. Punoi deri në mbrëmje: pastroi oxhakun, rregulloi prizat, solli me karrocë dru të thatë. Para se të ikte, u ndal gjatë te këmbët e holla të Arjonit.
— Vij nesër, — tha shkurt. — Do t’ju sjell qumësht. Kam një dhi.
Që nga ajo ditë, Eduarti u bë shtylla jonë. I ashpër në pamje, pak fjalë, por i qëndrueshëm si mur guri. Nuk na mëshironte, nuk na ledhatonte me fjalë boshe. Vepronte. Pas një jave solli një konstruksion të çuditshëm prej bishtash lopatash të lëmuara dhe dërrasash të forta.
— Ç’është kjo? — e pyeta, e habitur.
— Pajisje stërvitjeje, — mërmëriti, ndërsa i fiksonte përgjatë murit. — Në ushtri kam thyer këmbën. E di si rikthehet forca. Djalit i duhet mbështetje. Jo karrige me rrota, por një synim.
Filloi të merrej me Arjonin çdo ditë. Unë i shihja me frymën pezull: duart e mëdha të Eduartit kapnin këmbët e dobëta të tim biri, i përkulnin, i shtrinim, e nxisnin të shtynte me forcë.
— Hajde, kampion! — ushtonte ai. — Je burrë apo pelte? Shtyhu! Kush do ta mbrojë mamin?
Arjoni, që zakonisht qante sapo shihte përparëset e bardha të mjekëve, tani qeshte dhe merrte frymë me zor nga përpjekja. U lidh fort me “xha Eduartin”. Çdo mbrëmje priste zhurmën e motorit të kamionçinës së tij të vjetër.
Kur erdhi pranvera, djali ishte forcuar dukshëm. Arrinte të qëndronte në këmbë duke u mbajtur pas shufrave. Por hapi i parë… ende mbetej një betejë e pambaruar.