Ishte një mbrëmje e butë vere. Ajri mbante ende ngrohtësinë e ditës dhe ne po pinim çaj në verandë, ndërsa drita e diellit po zbehej ngadalë mbi oborr. Papritur, para portës sonë u ndal një taksi. Zhurma e motorit theu qetësinë.
Nga makina zbriti një burrë i parruar mirë, me këmishë të rrudhur e sy që lëviznin pa pushim, sikur kërkonin rrugë shpëtimi. U deshën disa çaste ta kuptoja kush ishte. Ledioni. Shkëlqimi i dikurshëm ishte zhdukur; as vetëbesimi i tepruar nuk i kishte mbetur.
Ai iu afrua portës me hapa të pasigurt, duke u lëkundur lehtë mbi këmbë.
— Dafina? — zëri i tij ishte i ngjirur. — Je ti?
E vendosa filxhanin me kujdes mbi tavolinë. Eduarti u ngrit pa nxitim dhe qëndroi përpara meje, si mur.
— Çfarë kërkon? — e pyeta ftohtë, pa u çuar nga karrigia.
Ledioni shtrembëroi buzët në një buzëqeshje të thyer.
— Po kaloja këtej… Punët më kanë shkuar ters, Dafina. Biznesi më falimentoi. Gruaja e re, një dhelpër e vërtetë, më zhvati çdo qindarkë dhe iku jashtë shtetit. Banka ma mori apartamentin. M’u kujtua kjo shtëpi. Toka është në emrin tim. Mendova ta shes, të paktën të laj borxhet. Jam babai, kam të drejtë.
Ai tentoi të shtynte portën, por dora e fortë e Eduartit u mbështet mbi të, duke e ndalur.
— Kjo pronë nuk është më e jotja, — tha Eduarti me qetësi.
— Si nuk është? — Ledioni hapi sytë i habitur. — Unë s’kam firmosur asgjë!
— Ke firmosur, — ndërhyra duke dalë përpara. — Vjet, para se të ikje me pushime. Dërgove një korrier me akt-dhurimin për shtëpinë. The: “Merre këtë rrënojë dhe mos më telefono më.” Të kujtohet?
Fytyra iu zbardh. Kujtesa e goditi. Atëherë mendonte se po hiqte qafe një barrë.
Në atë çast, nga ana e shtëpisë u shfaq Arjoni, duke shtyrë topin e futbollit me këmbë.
— Babi! Kape! — thirri dhe e goditi topin drejt Eduartit.
Ledioni mbeti i ngrirë. Shikonte djalin që vraponte, qeshte, hidhej pa frikë. Djalin që ai e kishte fshirë nga jeta e vet.
— Ai… ecën? — pëshpëriti. — Është… është mrekulli! Dafina, kjo ndryshon gjithçka! Mund ta regjistrojmë për përfitime, të marrim ndihma… janë para! Mund të ribëhemi familje! Unë të fal çdo gjë!
Eduarti uli topin në tokë dhe iu afrua aq pranë, sa fjalët e tij u dëgjuan si goditje.
— Djali ka babanë e vet, — tha me zë të ulët, por të prerë. — Dhe ai është mirë. Ti ke gabuar derën. Këtu ndihmë merr vetëm ai që ka ndërgjegje. Ti nuk ke.
Ledioni bëri disa hapa mbrapa. Sytë i kaluan nga unë, te shtëpia jonë e fortë, te Arjoni që u mbështet pas këmbës së Eduartit.
— Shkoni në djall… — pëshpëriti me mllef.
U kthye dhe u drejtua nga taksia, i përkulur, sikur mëkatet e veta i rëndonin mbi shpinë.
— Babi, kush ishte ai? — pyeti Arjoni duke e tërhequr Eduartin nga mënga.
Eduarti e ngriti në krahë dhe buzëqeshi.
— Askush, bir. Një kalimtar. Kishte humbur rrugën.
Dhe e dija se ishte e vërtetë. Ledioni ishte humbur përfundimisht në jetën e tij. Ndërsa ne, më në fund, e kishim gjetur tonën.