Hapin e parë nuk guxonte ende ta bënte. Mjaftonte të lëshonte duart nga shufrat dhe përfundonte në gjunjë, me lot në sy.
— Frika i rri në kokë, — thoshte Eduarti një mbrëmje, teksa rrinte në prag me cigaren ndezur. — I duhet diçka që ta shtyjë. Diçka më e fortë se trembja.
Ajo që ndodhi në maj e ndryshoi gjithçka.
Eduarti kishte shkuar në qytetin e rrethit për disa pjesë këmbimi. Unë mbeta vetëm në shtëpi dhe vendosa të bëja një larje të madhe. Vura në punë lavatriçen e vjetër dhe ndeza rezistencën për të ngrohur ujë. Instalimi elektrik, që ishte rregulluar vetëm pjesërisht, nuk e përballoi ngarkesën.
Isha në kopsht kur dëgjova një krismë të pazakontë. U ktheva me vrull — nga dritarja e kuzhinës po dilte tym i zi, i trashë, që ngjitej lart si re e rëndë.
— Arjon! — legeni me rroba më ra nga duart dhe vrapova drejt derës.
Nxehtësia e kishte shtrembëruar derën; nuk hapej. E tërhoqa me forcë, duke çarë pëllëmbët, por ajo nuk lëvizte. Brenda gjëmonte zjarri.
— Mami! — dëgjova kollën e djalit tim.
Me lopatë theva xhamin e dritares. Një valë tymi më përplasi në fytyrë, sytë m’u mbushën me lot. Nuk futesha dot; pragu ishte i lartë dhe dhoma tashmë ishte mbuluar nga tymi i dendur.
— Arjon! Zvarritu te dera! — bërtisja, duke i rënë me shpatull derës së hyrjes.
Brenda, mes kërcitjes së flakëve, ai ishte ulur në dysheme. Tymi i digjte sytë. Ishte i tmerruar. Flaka po i afrohej divanit të tij të dashur.
— Mami… — pëshpëriti ai.
E dinte që nuk mund të zvarritej — edhe dyshemeja ishte përvëluese. U kap fort pas shufrave që i kishte bërë xha Eduarti. U tërhoq lart. U ngrit në këmbë.
Këmbët i dridheshin. Gjunjët i lëshoheshin. Por dëshira për të jetuar ishte më e fortë se çdo frikë.
Nga dritarja e thyer pa dritën. Atje isha unë.
Lëshoi njërën dorë. U tund. Hodhi hapin e parë.
— Po vij… — nxori me zë të ngjirur.
Nuk u rrëzua. Bëri edhe një hap. Pastaj një tjetër. I pasigurt, si zogth që sapo mëson të fluturojë, ecte përmes tymit drejt daljes.
Më në fund arrita ta shqelmoja derën dhe u futa brenda, pa frymë. Dhe e pashë.
Djali im qëndronte në mes të korridorit. Vetë. Mbi këmbët e veta.
E përqafova me gjithë fuqinë dhe dola me të jashtë në çastin kur në kuzhinë u shemb një dollap, duke shpërndarë shkëndija.
U shtrimë në bar, të nxirë nga bloza, duke u kollitur. Unë i puthja flokët që mbanin erë tymi.
— Ece… vetë ece… — qaja mes lotësh.
Eduarti mbërriti me makinë dhe zbriti para se ajo të ndalej plotësisht. Kur na pa gjallë, u ul përdhe pranë rrotës dhe mbuloi fytyrën me duar.
Kaloi një vit.
Shtëpinë e ngritëm nga e para. Eduarti e çmontoi dërrasë pas dërrase, shtoi një aneks, vendosi çati të re. Nuk ishte më kasollja e kalbur e dikurshme, por një banesë e fortë, e ngrohtë, me aromë pishe të freskët.
Me Eduartin nuk bëmë premtime të mëdha. Ai thjesht qëndroi. Riparonte, ndërtonte, i mësonte Arjonit si të mbante çekiçin dhe të ngulte gozhdë. Dhe një ditë, pa ceremoni, mbeti me ne përgjithmonë.
Arjoni tani vraponte. Çalonte pak nga këmba e majtë, por rendte aq shpejt sa shpesh më duhej ta ndiqja për ta kapur.