Eriola Tahiri zbriti nga furgoni te ndalesa “Dyqani Oqeani” dhe, duke murmuritur një sharje nën zë, kapërceu një grumbull bore të ngrirë. Rruga ishte kthyer në akull, era të priste si brisk dhe të fuste të ftohtin deri në palcë. Edhe më thellë, në vendet ku mbahen mëritë. Megjithatë, ato të sajat nuk ngrinin. Përkundrazi, e mbanin ngrohtë. Ishin inate të vjetra, të trashura me kohë, të renditura me kujdes. Si faturat e papaguara që nuk i hedh dot, se mos një ditë të duhen si provë.
— Ja ku erdhe më në fund! — u dëgjua një zë nga ballkoni, i mprehtë si brisk mbi qelq. — Mendonim se mos kishe humbur rrugës me ndonjë shoqëri.
Eriola ngriti kokën. Në katin e tretë qëndronte Pranvera Deda, vjehrra e saj, duke tundur një peshqir sikur po jepte sinjal dorëzimi. Por në atë shtëpi nuk kishte pasur kurrë flamuj të bardhë; vetëm të kuq imagjinarë, si paralajmërim beteje.
— Isha te noteri, — u përgjigj Eriola me zë të lartë, por të sheshtë. Kohët e fundit zëri i ishte bërë i fortë, i rrafshët si beton. Jo nga qetësia, por nga lodhja. — Mora aktet e apartamentit. Tani është zyrtarisht në emrin tim.
— Qenka kështu? — Pranvera bëri sikur do ta mbyllte derën e ballkonit, pastaj u ndal. — Ja ç’do të thotë të martohesh me fat! Sot shtëpi, nesër ndonjë biznes, ndërsa djali ynë le të merret me çorapet?
Eriola nuk reagoi. Nuk ishte më adoleshente që të përplasej me emocione. Prej muajsh jetonte në një farsë të lodhshme, si në një skenë ku askush nuk i kishte dhënë tekstin. Dhe kur më në fund e kuptoi rolin e saj, vendosi ta luante në heshtje.
Brenda apartamentit mbizotëronte era e qepëve të djegura dhe e pakënaqësisë.
— Ku u zhduke gjithë paraditen? — Besnik Rexha nuk ia ndau sytë televizorit. — Unë dhe mami të morëm në telefon.
— Isha në zyrë, pastaj te noteri për dokumentet. Ta thashë. Jam e rraskapitur. Flasim në darkë?
— Në darkë kemi serialin. Me mamin.
Ajo pohoi lehtë. Ata të dy ishin të pandarë, si filxhani me pjatën. Dhe zakonisht pjatë ishte ajo.
Pranvera kaloi pranë duke tërhequr shapkat.
— Po sikur unë dhe Besniku të zhvendosemi te ai apartamenti yt? Ç’të duhet ty vetëm? Gjithsesi këtu jeton. Këtë e japim me qira, nxjerrim ca lekë më shumë. Pensioni im nuk zgjat përjetë. Tani që ke dokumentin në dorë, je pronare me letra. Ndaje pak me familjen.
Eriola e pa me atë shikim që i hedh një kavanozi me turshi të prishur: dikur të pëlqente, tani s’të durohet as aroma.
— Jo, zonja Pranvera. Është shtëpia ime. Ma la gjyshja. Nuk kam ndërmend ta kthej në bujtinë.
— Shiko sa shpejt i doli zëri! — u përplas me duar vjehrra. — Deri dje rrinte e mbështetur pas burrit, tani flet për pronësi! Do të hapë dhe pastiçeri, thotë! Njerëzit paguajnë kredi njëzet vjet, kjo e mori gati!
— Për dy vjet me radhë unë kujdesa për gjyshen, — ia ktheu Eriola, zëri ende i qetë. — I ndërroja pampersat, i gatuaja, e çoja te mjekët. Ju vinit një herë në muaj për të parë nëse merrte frymë ende. Mos më flisni për gjëra të gatshme.
— E dëgjon, o bir? — bërtiti Pranvera. — Kështu na flet nusja! E kam trajtuar si vajzë! I kam gatuar, i kam larë rrobat, ndërsa ajo na nxjerr hesap! Jepeni me qira atë apartament dhe paratë të hyjnë në familje!
Besniku, pa e fikur televizorin, foli me gjysmë zëri:
— Ndoshta s’është ide e keqe, Eriolë… Po ta japim me qira, të ardhurat do të jenë për të gjithë. Për shtëpinë tonë.
Nën lëkurë, asaj iu mblodh diçka e errët dhe ngjitëse, si një hije që zgjohet ngadalë. Për një çast mendoi se ishte zemërim. Pastaj kuptoi se ishte diçka tjetër, më e thellë, që sapo kishte nisur të marrë formë.