Ajo ndjesi e errët që iu mblodh nën lëkurë mori emër. Nuk ishte thjesht zemërim. Ishte frikë. Frika vinte gjithmonë e para — si një dritë paralajmëruese në panelin e makinës, që ndizet përpara se motori të digjet. Të thotë: ndalo. Shpëto veten.
— E di çfarë, Besnik, — tha ajo ngadalë, ndërsa hiqte pallton dhe e varte me kujdes, — jam lodhur. Nga ti. Nga “familja” juaj. Nga “mami”. Nga zhurma e atij televizioni. Dhe mbi të gjitha, nga fakti që paskam një çati mbi kokë, por jo burrë. As mbështetje. As zë. Vetëm një apartament që ju duket si bankomat.
— Atëherë shko atje! — shpërtheu Pranvera Deda me zë të mprehtë. — Zonja pronare! Do ta kuptosh më vonë ç’ke bërë!
Eriola u kthye në prag, me dorën mbi dorezë.
— Më vonë? Unë kam kohë që jam penduar. Që u lidha me ju.
E mbylli derën me aq kujdes, sa dukej sikur pas saj nuk mbetej një shtëpi, por një varrezë.
Çelësi rrotulloi thatë në bravë. Kur hyri në apartamentin e gjyshes, e përplasi heshtja. Era e drurit të vjetër, e pikave të ilaçeve dhe një aromë e lehtë lagështie përziheshin me diçka tjetër — liri. Qëndroi në mes të dhomës, pa ndezur dritën.
— Gjyshe… më fal që nuk erdha më shpesh. Tani jam këtu. Në shtëpi.
Për herë të parë pas shumë kohësh, kraharori nuk i dhimbte. I shtrëngohej lehtë, si në një udhëkryq: kur nuk di ç’të pret përpara, por e di me siguri ku nuk do të kthehesh më.
Tre ditë pas zhvendosjes, Eriola kuptoi se po merrte frymë. Jo thellë, por lirshëm. Pa pyetjen “ku ishe?”, pa vështrimet e hidhura të Pranverës mbi sendet e saj, pa përplasjen e tenxhereve dhe akuzat dramatike se “djali im erdhi nga puna dhe s’gjeti asgjë gati”.
Tani kishte darkë, kishte punë, madje edhe gjumë — të rrallë, por të pandërprerë nga skena familjare.
Synimi i saj ishte i qartë: të hapte pastiçerinë e vet. Për momentin punonte vetëm me porosi online. Tortë pa sheqer për një diabetik. Biskota të zbukuruara për ditëlindje fëmijësh. Kuti me kapkëjkë për zyra. Gjithçka e bënte vetë: brumin, dekorin, dorëzimin. Madje mësoi të parkonte mbrapsht para qendrave të biznesit, ndërsa rojet e shikonin me dyshim.
— I keni bërë vetë? — e pyesnin.
— Po, vetë, — përgjigjej ajo pa hezitim. — Siç e fitova vetë këtë shtëpi. Siç ika vetë nga burri.
Në ato çaste ndihej protagoniste. Jo në një film me fund të garantuar të lumtur, por në jetën e saj, ku askush nuk të mban skenarin. Mund të qash. Mund të bërtasësh. Mund të jetosh.
Por bota nuk të lë të qetë kaq lehtë.
Të premten në mbrëmje i ra telefoni. Në ekran u shfaq emri: Besnik Rexha.
— Përshëndetje. Ku je? — zëri i tij dukej i lodhur.
— Në Tokë. Po ti?
— Jam… poshtë pallatit tënd. Mund të më hapësh?
Ajo u ngrirë për një sekondë. Nuk e kishte ftuar. Nuk i kishte shkruar. Kishte zgjedhur heshtjen. Dhe ja ku ishte, papritur, si një përbërës i hidhur që shtohet pa paralajmërim në një recetë të ëmbël.
— Pse ke ardhur?
— Dua të flasim. Jo në telefon.
Eriola hezitoi, por zbriti dhe i hapi. Kur e donte, e falte. Tani që s’e donte më, thjesht donte ta shihte në sy. Të sigurohej që zemra nuk i dridhej më. Që nuk tradhtonte.
Besniku qëndronte me një xhup të errët, shpatullat pak të rrëzuara. Nën sytë e tij, rrathë të zinj. Në fytyrë, hutim. Si dikush që sapo është përzënë nga diku. Ndoshta nga shtëpia e vet?
— Mund të hyj? — pyeti me zë më të ulët.
— Nuk je në korridor. Hyr.
Ai hoqi xhupin dhe u drejtua për në kuzhinë, u ul si zakonisht anash, sikur të donte të tregonte se nuk kishte ndërmend të rrinte gjatë.
— Mami po çmendet, — tha, duke ndezur një cigare pa e pyetur. — Thotë që i ke shkatërruar jetën djalit të saj. Që duhet ta rimarr apartamentin. Që u detyrohesh.
Eriola u ul përballë tij dhe hapi një kuti me biskota të sapopjekura.
— E di ku është problemi? — foli qetë. — Pranvera i ngatërron gjërat. Unë nuk jam bankë. As fond bamirësie. Jam njeri. Dhe nuk ju kam borxh asgjë. Kam borxh vetëm ndaj vetes. Dhe po e shlyej, me këste.
Ai e pa i hutuar, si të mos e kishte dëgjuar kurrë të fliste kështu.
— —