— Ç’është ky teatër? — tha Eriola Tahiri, pa lëvizur asnjë centimetër nga pragu i derës.
Besnik Rexha u kollit lehtë dhe shmangu vështrimin.
— Eriola, po të prezantoj me Xhoana Qafokun. Ne… jemi bashkë tani.
— Sa bukur, — ia ktheu ajo thatë. — Dhe çfarë ju sjell pikërisht këtu?
— Donim të… — ndërhyri Xhoana. Zëri i saj nuk ishte aspak i ëmbël; kishte një teh të padukshëm përçmimi. — Të flisnim për apartamentin. Besniku më tha që jeton vetëm këtu. Është goxha i madh. Ndoshta mund të na hynte në punë…
Sytë e Eriolës u ngushtuan.
— Më thuaj edhe një herë. Çfarë do t’ju hynte në punë?
— Banesa. Në fund të fundit ka qenë e gjyshes. Pra, pronë familjare. Do ishte logjike që ju të dy ta zgjidhnit disi… qetë. Edhe Besniku ka të drejta, apo jo?
— Jo, — u përgjigj ajo me një qetësi që digjte më shumë se britma. — Nuk ka asnjë të drejtë. Trashëgimia është në emrin tim. E rregulluar me letra. Nëse doni, provoni gjykatën — dhe do merrni këtë, — ajo ngriti dorën me një gjest tallës. — Por për sa kohë që qëndroni në shtëpinë time, me burrin tim ende ligjërisht, e përpiqeni të më vendosni kushte, po arrini vetëm një gjë: të më acaroni.
— Eriola, mos e ekzagjero, — tha Besniku, me pëllëmbët lart si për të shmangur një goditje.
— Nuk po ekzagjeroj. Thjesht po kuptoj qartë. Ke ardhur me të dashurën e re për të bërë çfarë? Të më bindësh t’ju strehoj? Këtu, në shtëpinë e gjyshes, ku kam lyer muret me duart e mia? Ku kam punuar netëve me rrahëse në dorë e kam qarë në heshtje? A jeni në vete?
— Thjesht menduam ta diskutonim si njerëz të qytetëruar, — psherëtiu Xhoana.
— Atëherë po ju flas si njeri: dilni. Dhe mbylleni derën pas vetes. Nga brenda nuk hapet më për ju.
Ajo u kthye drejt kuzhinës. Nga korridori dëgjoi pëshpërima nervoze. Pastaj dera u përplas. U rihap për një çast.
— Do t’i kthej lekët e frigoriferit! — bërtiti Besniku. — Mos bëj sikur ia dole e vetme!
Heshtja që pasoi ishte e dendur. Eriola qëndroi në mes të kuzhinës dhe papritur shpërtheu në një të qeshur të pakontrolluar. Qeshi aq fort sa fqinjit sipër iu duk alarm; ai trokiti me bishtin e fshesës në tavan.
Të nesërmen ajo hyri në një zyrë noterie. Vendimi u mor aty: apartamenti do të shitej. Fillimisht nuk e kishte menduar kurrë — kujtimet e lidhin njeriun si rrënjë. Por tani ato mure mbanin një erë tjetër, një përzierje manipulimi dhe pabesie. Nuk donte të jetonte mes tyre.
Blerësit u gjetën shpejt: një çift i ri, të ardhur nga një qytet tjetër. Të sjellshëm, me sy që ende nuk njihnin konfliktet e mbledhjeve të pallatit apo fjalët me helm të komshinjve. Shikonin dhomat me entuziazëm.
— Ka ngrohtësi këtu, — tha vajza duke buzëqeshur. — Ndihet që ka jetuar një grua e mirë.
Eriola miratoi me kokë. Gjyshja e saj kishte qenë pikërisht ashtu.
Një muaj më vonë, në katin përdhes të një pallati tjetër, u hap një pastiçeri e vogël me emrin e saj. Ambient modest, por me vitrinë të ndritshme. Mure të bardha, aromë kafeje të freskët nga makina automatike dhe raftet plot me torta shumëngjyrëshe. Pa britma. Pa tension. Pa ndërhyrje.
Banorët e lagjes i sollën lule ditën e hapjes. Njëra porositi tortë për përvjetor, një tjetër për festën e fëmijës në kopsht. Eriola filloi ta dëgjonte sërish zërin e saj të brendshëm. Në pasqyrë nuk shihte më një grua të lodhur me përparëse, por një sipërmarrëse me emër, me drejtim dhe me horizont.
Pranvera Deda nuk u duk më. Besniku dërgoi disa mesazhe të gjata — plot ankesa se “nuk i dha mundësi” dhe se “tani e kishte kuptuar gjithçka”. Ajo nuk iu përgjigj. Jo nga inati. Thjesht sepse nuk kishte më asgjë për të thënë.
Një herë i pa rastësisht në supermarket. Besniku dhe Xhoana po grindeshin përpara raftit të salcave. Eriola kaloi pranë tyre pa ndalur hapin. As nuk e ktheu kokën.
Ajo ndjesi ishte liri. Pa dramë. Pa hakmarrje. Pa fjalë të rënda.
Vetëm jetë.
Eriola nuk merrej më me beteja. Ajo piqte ëmbëlsira.
Dhe në çdo tortë hidhte saktësisht aq sheqer sa duhej. Asnjë gram më tepër.