Besnik Rexha e vështroi sikur të ishte përballë një të huaje.
— Mos po e tepron pak? — u vrenjt ai. — Ne jemi familje. Kemi kaluar vite bashkë. Të kam ndihmuar kur hape biznesin. A të kujtohet?
Eriola nuk e ngriti zërin, por sytë iu bënë të mprehtë.
— Po ty të kujtohet kur heshtje ndërsa ajo më bërtiste? Kur rreshtoheshe në anën e saj sa herë thosha se isha e rraskapitur, se nuk mbaja më? Apo kur hodhi idenë të “bashkonim financat” dhe ti tundje kokën si të ishte propozim i artë? A të kujtohen këto?
Ai uli shikimin, si nxënës i zënë në faj.
— S’doja sherre.
— As unë nuk kërkoja betejë, — ia ktheu ajo. — Por kur të shtyjnë pas murit, instinkti të detyron të mbrohesh.
Besniku fiku cigaren me nervozizëm.
— Erdha të them që ndoshta… ndoshta mund ta rimendojmë. Të fillojmë nga e para. Ti je këtu vetëm. Unë atje ndihem si në çmendinë. Mami s’pushon. Ndoshta është një shenjë?
Një buzëqeshje e hollë, pothuaj ironike, i kaloi në fytyrë Eriolës.
— Vërtet? Do pajtim sepse të kanë nxjerrë jashtë, jo sepse më do. Sepse s’të rrihet atje, jo sepse të mungoj.
— Mos e shtrembëro kështu…
— Si ta them ndryshe? Nuk erdhe kur mora rrobat e mia. Nuk u shfaqe kur fola me veten mbi një krevat të palosshëm për dy javë. Nuk ishe kur punoja deri natën vonë, me duar që më dridheshin nga lodhja. U kujtove për mua vetëm kur u bë e pakëndshme për ty.
Ai u ngrit vrullshëm.
— Pra kaq? E mbyllim këtu? Pa kthim?
— Nuk është “kaq”, — tha ajo ngadalë. — Kam ecur gjatë për të ardhur deri këtu. Kam kaluar dhimbje, frikë, vetmi. Kam përtypur dëshpërim dhe iluzione si “ndoshta ai është i mirë” apo “ndoshta fajin e kam unë”. I kalova të gjitha. Dhe dola në anën tjetër — te vetja ime.
Ai mori frymë thellë.
— Mirë. E thashë timen. Nëse ndryshon mendje…
— Nuk do ta ndryshoj.
Besniku doli. Pa xhaketë. Pas pak sekondash u kthye, e mori në heshtje dhe u zhduk sërish.
Të nesërmen e telefonuan nga administrata e pallatit. Pranvera Deda kishte dorëzuar një ankesë zyrtare. Sipas saj, Eriola e kishte “përvetësuar” banesën me mashtrim, gjyshja paskësh qenë “jo në gjendje të mirë mendore” dhe tani nusja e padenjë synonte të “nxirrte në rrugë të afërmit e moshuar”. Madje, thuhej se djali i shkretë kishte mbetur pa strehë.
— Shumë mirë, — iu përgjigj Eriola kryetares me ton të qetë. — Atëherë le të lirojë apartamentin me katër dhoma të së ëmës.
— Ai është në pronësi të saj, — u përgjigj gruaja me një zë të thatë, si të lexonte bilanc.
— Ndërsa ky është në pronësinë time. Me dokumente të rregullta. Faleminderit dhe mirupafshim.
Megjithatë, Eriola e ndiente se kjo ishte vetëm hyrja. Lufta e vërtetë nuk do të zhvillohej në zyra apo gjykata. Do të zhvillohej në mendjet e tyre. Ata nuk arrinin ta pranonin që ajo nuk ishte send, as shtesë e djalit, as një kapitull i përkohshëm në familjen e tyre. Ishte individ. Me vullnet. Me zë. Me të drejtë për të thënë “mjaft”.
Sa më shumë ecte përpara, aq më tepër ndiente lehtësi. Pas shpine nuk kishte më barrë. Kishte diçka që i ngjante krahëve.
Por përpara e priste diçka që nuk e kishte parashikuar.
Pranvera Deda vendosi të kundërpërgjigjej.
Një javë pas vizitës së Besnikut nisi një shfaqje e turpshme.
Fillimisht e telefonuan nga poliklinika e lagjes. Mjekja e familjes e njoftoi se, me kërkesë të “të afërmve”, ishte dërguar një komision mjekësor në adresën e saj për të vlerësuar nëse gruaja e re kishte nevojë për “kujdes social”. Do të ishte për të qeshur, po të mos ishte kaq poshtëruese.
— Ç’është kjo marrëzi? — shpërtheu Eriola. — A jeni në vete?
— Jemi të detyruar të reagojmë ndaj një denoncimi, — u përgjigj mjekja me zë monoton. — Është raportuar se jeni e tërhequr, e izoluar, me shenja depresioni dhe prirje vetëshkatërruese. Dhe se jetoni vetëm, pa mbikëqyrje.
Eriola qeshi me hidhërim.
— Flet për mbikëqyrje një grua që ka jetuar pesëmbëdhjetë vjet nën kontrollin obsesiv të vjehrrës? Faleminderit, nuk kam nevojë për rojë.
Pasi komisioni u largua, ajo kaloi gjysmën e ditës duke u dridhur nga zemërimi. Gjysmën tjetër duke qeshur me absurditetin. Çfarë do të vinte më pas? Shërbimet sociale? Inspektorë për alarmin e zjarrit?
Të nesërmen në mëngjes, zilja ra sërish.
Në prag qëndronte Besnik Rexha.
Këtë herë nuk ishte vetëm. Në krah kishte një grua të re, me buzë të lyera me të kuqe të ndezur dhe me një xhaketë të shkurtër që binte menjëherë në sy.