— Zhaneta Prendi, do t’ju lutesha të dilnit jashtë, — noteri mbylli dosjen me një lëvizje të prerë dhe e vështroi vjehrrën sikur prania e saj aty të ishte tashmë e pavend, — testamenti i Ilir Hasanit nuk mund të lexohet në praninë tuaj. Vetëm bashkëshortja ka të drejtë.
Zhaneta mbeti me gojën hapur. Marsela Dushku bëri një hap përpara, por e ëma shpërtheu më shpejt:
— Si nuk lejohet?! Jam nëna e tij! Kam të drejtë të di çfarë ka lënë djali im!
— Nuk keni, — noteri e rrotulloi dokumentin nga ana e vet, — ju lutem, dilni menjëherë nga zyra.
Bora Deda rrinte ulur, me duart e mbledhura mbi prehër. Vështrimin e kishte ngulur te dritarja, ku prilli i zymtë varej si një perde plumbi mbi qytet. Iliri kishte gjashtë muaj që ishte ndarë nga jeta — ishte rrëzuar papritur në mes të repartit të prodhimit, mes aromës së brumit të freskët dhe vaniljes. Mjekët thanë se ishte çast, një tromb i shkëputur. Ajo ende nuk e kishte pranuar plotësisht që ai nuk do të kthehej më. Dhe megjithatë, e kishin tërhequr këtu, sepse Zhaneta dhe Marsela nuk duronin dot pritjen.
Zhaneta doli duke përplasur derën aq fort, sa u drodhën xhamat.
Noteri hapi zarfin.
— Arjana Frashëri. E njihni këtë emër?
Bora heshti. Emri nuk i sillte asnjë kujtim. Noteri e soditi me kujdes, si për të kapur një dridhje në fytyrën e saj.
— Jo.
— Një vit më parë, bashkëshorti juaj ndryshoi testamentin. Tetëdhjetë për qind e biznesit dhe të gjitha kursimet kalojnë në emër të Arjana Frashërit. Po ashtu, përfitojnë edhe dy të mitur — Luan Lika dhe Klea Marku. Ju mbetet apartamenti dhe toka e vogël në fshat. Ndërsa vjehrrës dhe kunatës suaj u takojnë disa aksione të vjetra, praktikisht pa vlerë.
Fjalët arrinin në veshët e Borës, por kuptimi nuk zinte vend. Arjana. Dy fëmijë. Mundohej t’i lidhte copëzat, por mendja i rrëshqiste. Iliri nuk vonohej kurrë pa arsye. Nuk e fshihte telefonin. Nuk e kishte gënjyer kurrë në sy.
— Më jepni adresën, — tha më në fund, me zë të ulët.
Noteri i zgjati një fletë. Një zonë me shtëpi private në periferi të qytetit. Bora e palosi letrën dhe e futi në xhepin e palltos.
Sapo doli, Zhaneta dhe Marsela iu hodhën përpara si korba të uritur.
— Epo? Çfarë ka shkruar? Sa na takon neve?
Ajo kaloi mes tyre pa folur. Marsela e kapi nga krahu dhe e ktheu me forcë.
— A po dëgjon? Fol!
— Pothuajse asgjë, — ia ktheu Bora duke e parë drejt në sy, — ju ka mbetur pothuajse asgjë.
Të nesërmen, ato u shfaqën në shtëpinë e saj. Zhaneta ishte ulur në divan me qëndrimin e një gjykatëseje para shpalljes së vendimit. Në krah kishte Marselën, ndërsa përballë tryezës rrinte një burrë me xhaketë të rrudhur, që u prezantua si avokat.
— Do ta kundërshtojmë testamentin, — deklaroi Zhaneta me ton të prerë. — Iliri nuk ka qenë në gjendje të mirë mendore. Dikush e ka mashtruar. Një grua e pacipë i ka zhvatë paratë, dhe ne duhet të rrimë duarkryq?
Bora qëndronte pranë dritares, e heshtur.
— Kam gjetur dëshmitarë, — ndërhyri Marsela duke nxjerrë një fletë. — Fqinji do të thotë se vëllai ishte i çuditshëm muajt e fundit. Edhe një ish-punëtor i furrës do të dëshmojë se Iliri sillej në mënyrë të papërshtatshme, bërtiste kot.
— Me pagesë do të flasin, apo jo? — u kthye Bora nga ato.
— Ç’rëndësi ka? — Marsela ngriti mjekrën me sfidë. — Mjafton që gjykata ta shpallë testamentin të pavlefshëm. Ti je gruaja e tij, Bora. E ke për detyrë të mbrosh nderin e tij!
Bora e zhvendosi shikimin nga Marsela te Zhaneta, e cila rrinte me fytyrë të ngrirë, buzët e shtrënguara fort, dhe në atë vështrim nuk dukej pikë zie, vetëm një etje e ftohtë për të mos humbur asgjë.