— Do ta mendoj, — tha Bora me zë të shuar.
— S’ka ç’të mendosh! — Zhaneta Prendi goditi tavolinën me pëllëmbë, duke e bërë filxhanin të dridhej. — Brenda javës depozitojmë padinë. Dhe ti do të jesh me ne. U kuptuam?
Bora hapi derën dhe qëndroi mënjanë pa nxjerrë asnjë fjalë derisa të dyja dolën. Në prag, Zhaneta u kthye edhe një herë.
— Nëse na tradhton, mos prit të të fal. Kurrë.
Shtëpia pas kopshtit me qershi doli përpara saj e vjetër dhe e anuar, me bojën e dritareve të çarë e të rënë copa-copa. Bora shtyu portën metalike që kërciti lehtë. Në oborr varej një lisharëse e improvizuar me gomë makine dhe pranë saj një tavolinë plastike e zbardhur nga dielli. Ajo trokiti.
Derën e hapi një grua e dobët, thuajse e tejdukshme. Flokët i kishte mbledhur me një llastik të thjeshtë, fytyra pa asnjë grim, rrathë të errët nën sy. Sapo pa Borën, sytë i ndritën me një kuptim të menjëhershëm.
— Ju jeni gruaja e tij.
— Po.
U vështruan gjatë. Bora kishte ardhur të përballej me një rivale arrogante. Përballë saj qëndronte një grua e sfilitur, që dukej sikur edhe frymën e merrte me frikë.
— Hyni, ju lutem, — tha Arjana Frashëri duke u tërhequr mënjanë.
Brenda ndihej era e ilaçeve dhe e ushqimit të zier. Në divan rrinin dy fëmijë: një djalë rreth dymbëdhjetë vjeç dhe një vajzë më e vogël. Kur Bora pa djalin, iu drodh diçka në kraharor. Ajo fytyrë… e kishte parë dikur, shumë vite më parë, kur Iliri ishte i ri.
— Më kishte thënë se ishit ndarë, — foli Arjana duke u ulur ngadalë. — Tre vjet më parë. E besova. Punonim në të njëjtin vend; unë në paketim, ai vinte të kontrollonte turnet. Fillimisht flisnim për gjëra të zakonshme. Ishte i sjellshëm, i kujdesshëm. Kur u sëmura, më ndihmoi të gjeja mjekë. Pastaj… u dashurova. Mendova se edhe ai ndiente njësoj. Mendova se ishim familje.
Fjalët iu prenë. Bora u ul përballë saj.
— Kur e more vesh të vërtetën?
— Pasi ai ndërroi jetë, — Arjana ngriti sytë, të mbushur me turp të thellë. — Noteri më telefonoi. Nuk e besoja dot. Ndihem… fajtore, megjithëse nuk dija asgjë. Ju betohem.
Luan Lika u ngrit nga divani dhe iu afrua Borës. Zëri i tij ishte i qetë, por i vendosur.
— A do t’i merrni të gjitha me gjyq? Mamaja ka nevojë për operacion. Pa të, nuk e kalon verën. Ndërhyrja bëhet vetëm në Tiranë, në një klinikë të specializuar. Nëse hapet procesi, do të zvarritet gjithçka. Ajo s’ka kohë.
Bora e pa djalin pa mundur të fliste. Kishte ardhur të gjente një armike. Gjeti një grua të mashtruar dhe dy fëmijë që kërkonin vetëm të shpëtonin nënën e tyre.
— Më duhet pak kohë, — arriti të thoshte më në fund.
Kur po largohej, Arjana e thirri nga pragu.
— Do të hiqja dorë nga çdo gjë, po të mundja. Por s’kam me çfarë ta paguaj mjekimin. Kam vetëm fëmijët. Nuk dua t’i lë jetimë.
Atë natë, Bora hapi dollapët e Ilirit. Nxori rrobat, dokumentet, kujtimet. Mes tyre gjeti një axhendë të vjetër, të harruar prej muajsh. Filloi ta shfletonte dhe hasi në rreshta të shkruar me dorën e tij:
“Si t’ia them Borës? Ajo ma ka dhënë gjithë jetën. Ndërsa unë jam ndarë më dysh. Arjana dhe fëmijët më duhen. Por as Borën nuk mund ta tradhtoj. Si arrita në këtë pikë, ku nuk di kë të zgjedh?”
Më poshtë, me shkrim më të imët: “Arjana po dobësohet. Mjekët flasin për gjashtë muaj, ndoshta më pak. Operacioni është shansi i fundit. Kam frikë. Më vjen turp. Por unë…”