Bora iu rikthye përditshmërisë së saj. Zyra e ndihmës sociale, apartamenti i vogël dhe mbrëmjet e qeta, ku dëgjohej vetëm tik-taku i orës. Nganjëherë nxirrte nga sirtari një fotografi të Ilir Hasanit dhe e vështronte gjatë, duke pyetur veten në heshtje: a kishte dashur vërtet njeriun që ai ishte, apo vetëm hijen që ai kishte ndërtuar përpara saj? Përgjigjja i rrëshqiste gjithmonë.
Në fund të verës, Arjana Frashëri u kthye nga Tirana. Ishte dobësuar shumë, por sytë i shkëlqenin — operacioni kishte dalë me sukses. Mjekët kishin kërkuar muaj rehabilitimi, megjithatë ishin optimistë për shërimin.
Bora shkoi t’i takonte po atë ditë. Derën ia hapi Luan Lika. Pa thënë asnjë fjalë, e përqafoi fort, si një burrë i rritur që e di peshën e falënderimit. Nga dhoma doli Klea Marku dhe i buzëqeshi me drojë.
Arjana rrinte e mbështjellë me një batanije në divan. Sapo pa Borën, lotët i rrodhën pa përmbajtje.
— Faleminderit… — pëshpëriste mes ngashërimeve. — Mund të na kishit lënë pa asgjë. Mund të na kishit shkatërruar. Por nuk e bëtë.
— Bëra atë që, në fund, do të kishte dashur Iliri, — u ul Bora pranë saj. — Ai gaboi rëndë që na gënjeu të dyjave. Por para se të ikte, u përpoq të rregullonte diçka. Nuk desha ta prish atë përpjekje.
Qëndruan gjatë pa folur. Dy gra të lidhura nga e njëjta plagë, nga e njëjta gënjeshtër. E megjithatë, nuk e kthyen dhimbjen në armë kundër njëra-tjetrës.
— Nuk po kërkoj falje, — tha Arjana me zë të ulët. — Ndoshta s’e meritoj. Por dua ta dini: nuk kam dashur kurrë t’ju rrënoj jetën.
— E di, — u përgjigj Bora qetë. — Jetën tonë e rrënoi ai, kur zgjodhi të na mashtrojë.
Me ardhjen e vjeshtës, Bora mori vesh se Zhaneta Prendi kishte shitur apartamentin dhe ishte larguar te një kushërirë e largët në një qytet tjetër. Marsela Dushku kishte mbetur, por shmangte çdo vend ku mund të përballej me Borën. Flitej se po kërkonte punë — pas gjyqit dhe shpenzimeve për avokatë, pothuajse nuk i kishin mbetur para.
Bora nuk ndjeu as triumf, as hakmarrje. Vetëm lehtësim. Ato kishin dalë nga jeta e saj dhe nuk mund ta helmonin më me lakminë e tyre.
Një pasdite tetori, Luan erdhi me një tufë astersh në dorë. Ia zgjati me siklet.
— Mami më tha t’jua sillja. Dhe… doja t’ju falënderoja. Që nuk na e morët mundësinë për të jetuar.
Bora mori lulet dhe ndjeu një shtrëngim në kraharor. Jo nga dhimbja. Diçka tjetër — ndoshta nga kuptimi se edhe nga mashtrimi mund të lindë dritë.
— Si është nëna jote? — e pyeti.
— Më mirë, — buzëqeshi ai. — Mjekët thonë se do të jetojë.
Ajo e përcolli deri te porta dhe e ndoqi me sy derisa u zhduk në rrugë. Pastaj u kthye brenda, vendosi astershat në një vazo dhe u ul pranë dritares.
Nuk e dinte nëse e kishte falur Ilirin. Nuk e dinte nëse një ditë do ta kujtonte pa ndjerë therje. Por një gjë e kishte të qartë: kishte zgjedhur jetën, jo hakmarrjen. Dhe kjo ishte e vetmja zgjedhje e drejtë.
Jashtë binte shi i imët vjeshte, i gjatë e i pandërprerë. Bora e vështronte dhe mendonte se ndonjëherë tradhtia nuk nxjerr në pah më të keqen, por më të mirën tek njeriu. Sepse vetëm kur përballesh me errësirën, kupton kush je.
Dhe ajo e kuptoi.
Ajo nuk ishte nga ata që u marrin frymën një gruaje të sëmurë dhe dy fëmijëve, edhe kur ligji është në anën e tyre.
Ajo ishte ndryshe.