“…nuk mund ta lë të ikë.”
Bora e mbylli me ngadalë fletoren dhe mbeti ulur në errësirë. Për herë të parë pas tri javësh, lotët i rrëshqitën pa zhurmë. Nuk qante nga fyerja apo tradhtia, por nga zbulimi se e vërteta nuk ishte bardh e zi. Ilir Hasani nuk kishte qenë një mashtrues i rëndomtë që kishte nisur një aventurë të fshehtë. Ai kishte qenë një njeri i copëtuar mes dy jetëve, i hutuar dhe i paaftë për të gjetur një rrugëdalje.
Katër ditë më pas, në derën e saj u shfaqën Zhaneta Prendi dhe Marsela Dushku. Mbanin në duar dosje të përgatitura, me fytyra të sigurta dhe të vetëkënaqura.
— Firmos këtu, — tha Marsela, duke hedhur padinë mbi tavolinë. — Do ta shpallim testamentin të pavlefshëm. Dëshmitarët janë gati. Avokati është i bindur se fitojmë.
— Mos e zgjat më, — shtoi Zhaneta, duke trokitur me gisht mbi dokument. — Ta mbyllim këtë cirk njëherë e mirë.
Bora mori stilolapsin, hodhi sytë mbi fletët, pastaj e vendosi sërish mbi tavolinë. Hapi sirtarin dhe nxori një USB.
— Janë pamje nga kamerat e zyrës së Ilirit, — foli qetësisht. — I kishte vendosur për arsye sigurie. Dallohet qartë teksa harton testamentin dhe bisedon me noterin. Ishte plotësisht i kthjellët. Këtu është edhe axhenda e tij. Ka shënuar arsyet pse gjithçka ia la Arjana Frashërit.
Zhaneta u përpoq t’ia rrëmbente USB-në, por Bora ia ndali dorën.
— Kjo është vetëm kopje. Origjinali ndodhet te noteri.
— Çfarë po bën kështu?! — shpërtheu Marsela, duke u ngritur në këmbë. — Po heq dorë nga paratë? Nga gjithçka?
— Do të paraqitem në gjyq si dëshmitare në mbrojtje, — u ngrit Bora. — Do të deklaroj se Iliri e mori vetë vendimin, me vetëdije të plotë. Dhe se ju po përpiqeni të mashtroni gjykatën me dëshmitarë të blerë.
Heshtja u bë aq e thellë, sa dëgjohej makina që kaloi poshtë pallatit.
— E tradhtove kujtimin e tij, — pëshpëriti me helm Zhaneta, fytyra e saj e zbehtë si letër. — E turpërove familjen. Të mallkoj. Do mbetesh pa asgjë. Vetëm. Dhe do pendohesh.
— Vetëm jam që ditën kur ai u nda nga jeta, — u përgjigj Bora me zë të ulët. — Dhe, nëse do të pendohem për diçka, do të jetë që nuk e njoha kurrë plotësisht njeriun me të cilin jetova.
Zhaneta u kthye me vrull drejt derës. Marsela e ndoqi pas, duke bërtitur:
— Prapë do ta çojmë në gjyq! Edhe pa ty! Nuk na duhesh!
— Provojeni, — tha Bora, duke i ndjekur me sy. — Do ta humbni. Dhe unë do t’i tregoj gjyqtarit për dëshmitarët tuaj të rremë. Jam e sigurt se kjo do t’i interesojë shumë.
Dera u përplas fort.
Dy muaj më vonë, Arjana u nis drejt kryeqytetit për operacionin. Bora e ndihmoi me dokumentacionin, komunikoi me klinikën dhe u kujdes për çdo detaj. Luan Lika dhe Klea Marku qëndruan me gjyshen, ndërsa Bora i vizitonte çdo javë, u çonte ushqime dhe i ndihmonte me mësimet.
Megjithatë, Zhaneta e depozitoi padinë. Seanca zgjati vetëm një ditë. Bora dëshmoi, paraqiti regjistrimet dhe axhendën. Avokati i Zhanetës u përpoq ta vinte në presion, por u tërhoq kur gjyqtari e pyeti drejtpërdrejt për dëshmitarët e paguar. Marsela u përpoq të mbante qëndrimin, por u ngatërrua në deklarata. Kërkesa u rrëzua, ndërsa gjykata dha paralajmërim për tentativë mashtrimi.
Pas përfundimit, Zhaneta doli nga salla pa e parë Borën në sy. Marsela ecte pas saj, duke murmuritur me zemërim. Të dyja e dinin se kishin humbur. Dhe tashmë, në qytet do të flitej gjatë për përpjekjen e tyre për t’i marrë paratë një gruaje të sëmurë me dy fëmijë të vegjël.