Hana Dervishi po merrej me përgatitjen e darkës kur në kuzhinë hyri bashkëshorti i saj, Vasil Qafoku. Mjaftoi një vështrim i shpejtë për ta kuptuar se ai kishte diçka për t’i kërkuar; shqetësimi i lexohej qartë në fytyrë.
— Hana, kam diçka për të folur me ty, — nisi ai, duke kaluar dorën pas qafës me siklet. — Marsel Sinani me Gerdën po kërkojnë një vend ku të qëndrojnë.
— Dhe? — ia ktheu ajo, pa u kthyer ende nga soba.
— Janë të rinj, mezi po ia dalin. Marseli punon në një dyqan dhe herë pas here bën punë krahu. Të ardhurat janë të pakta. Ndërkohë, garsonierja që të la babai është bosh…
Hana uli lugën mbi banak dhe u kthye përballë tij.
— Vasil, ende nuk kam vendosur çfarë do të bëj me atë apartament, — tha ajo me qetësi. — Mund ta rregulloj dhe ta jap me qira, ose ta shes për të shlyer një pjesë të kredisë sonë.
— Derisa të vendosësh, le të rrinë ata aty, — sugjeroi ai. — Të paktën do paguajnë shpenzimet mujore.
Një psherëtimë e lehtë i doli nga kraharori. Banesa ishte trashëgimia e saj e fundit nga i ati: një hyrje e vogël, e vjetër, me mure që po zhvishej boja, parket që kërciste në çdo hap dhe instalime të amortizuara. Sidoqoftë, ishte prona e saj, kujtimi i saj.
— Sa kohë mendojnë të qëndrojnë? — pyeti ajo pas pak.
— Dy a tre muaj, maksimumi, — u ngut ta siguronte Vasili. — Derisa Marseli të gjejë një punë më të mirë.
Hana hezitoi për një çast, pastaj pohoi me kokë.
— Mirë. Por vetëm përkohësisht.
Fytyra e Vasilit u çel menjëherë.
— Patjetër, përkohësisht. Do të të jenë mirënjohës.
Dy ditë më vonë, çifti u vendos në apartament. Marseli solli disa çanta me rroba, ndërsa Gerda mezi tërhiqte një valixhe dhe disa qese me ushqime. Hana i priti poshtë pallatit për t’u dorëzuar çelësat dhe për t’u treguar ambientin.
— Oh… nuk e kishim imagjinuar kështu, — tha Gerda, duke hedhur sytë rreth e qark korridorit të zverdhur. — Mendonim se ishte thjesht pak e vjetruar.
— Është falas, — u kujtoi Hana me ton të prerë.
— Sigurisht, sigurisht, — shtoi vajza me buzëqeshje të detyruar. — Jemi shumë mirënjohës.
Marseli kontrolloi kuzhinën në heshtje; bojë e rënë nga radiatori dhe linoleumi i grisur nuk i shpëtuan syrit të tij.
— Frigoriferi funksionon? — pyeti ai.
— Po, megjithëse është i vjetër, — u përgjigj Hana.
— Në rregull. Po banja?
— Ka vaskë, por pa kokë dushi. Vetëm çezma.
Gerda shtrembëroi buzët, por nuk foli. Pasi sistemuan sendet, Hana u largua. E prisnin angazhime të tjera: duhej të merrte djalin nga shkolla, ta ushqente dhe ta çonte në stërvitje.
Muaji i parë kaloi pa probleme. Marseli dhe Gerda nuk bënin zhurmë dhe faturat i paguanin në kohë. Hana, e zhytur në hallet e saj — herë me makinën në servis, herë duke qëndruar në shtëpi me të birin që kalonte linë e dhenve — pothuajse nuk mendonte për ta.
— Si po shkojnë gjërat me qiramarrësit tanë? — e pyeti një mbrëmje Vasili.
— Duken në rregull. Jetojnë qetë, — u përgjigj ajo shkurt.
— Marseli më shkroi se ai dhe Gerda u martuan javën e kaluar. Bënë celebrimin civil. Më dërgoi edhe disa foto.
Hana mbeti e habitur. Tani nuk bëhej më fjalë për një çift që bashkëjetonte, por për një familje të krijuar zyrtarisht, dhe kjo, pa e kuptuar, ndryshonte disi peshën e situatës.