Kaluan edhe tre muaj të tjerë pas atij lajmi. Hana Dervishi ende nuk kishte marrë një vendim përfundimtar lidhur me apartamentin. Herë i mungonte koha për t’u marrë me të, herë i dilnin shpenzime të papritura dhe fondet për rikonstruksion mbeteshin të pamjaftueshme. Kredia e banesës i përpinte gati gjysmën e të ardhurave mujore, dhe ajo që mbetej mezi mjaftonte për shpenzimet e zakonshme.
Një pasdite, telefoni i saj ra. Në ekran u shfaq emri i Marsel Sinanit.
— Hana, përshëndetje, — foli ai me një ton të gjallë. — Kemi një lajm të ri.
— Çfarë lajmi? — pyeti ajo me një ndjenjë dyshimi që i lindi menjëherë.
— Do të bëhemi prindër, — tha ai me entuziazëm. — Gerda është shtatzënë. Në dimër presim fëmijën.
— Urime, — u përgjigj Hana pothuajse mekanikisht. — Dhe?
— Tani duhet të mendojmë seriozisht për kushtet. Meqë do vijë bebja… apartamenti yt ka disa probleme. Në dimër do të jetë shumë ftohtë për një të porsalindur.
Hana u tendos.
— Çfarë do të thotë “ftohtë”?
— Dritaret janë të amortizuara, fryn erë nga të gjitha anët. Duhet t’i zëvendësojmë. Edhe dyshemeja kërcet, do ishte mirë të ndërrohej. Pastaj frigoriferi po prishet sërish, ushqimet po na dëmtohen.
Ajo heshti për disa çaste, duke përtypur çdo fjalë.
— Pra, po më kërkoni të bëj unë riparimet? — e tha më në fund, qartë.
— Jo gjithçka, — nxitoi të sqarohej ai. — Vetëm gjërat bazë: dritaret, dyshemenë, frigoriferin. Ato që janë më urgjente.
— E kuptova, — tha ajo ftohtë. — Do ta mendoj.
Pasi mbylli telefonin, qëndroi gjatë ulur në kuzhinë. Gjithçka po merrte një kthesë të çuditshme. Gjashtë muaj më parë, Marseli kishte kërkuar të qëndronte përkohësisht. Tani ishte i martuar, priste fëmijë dhe fliste për investime sikur të ishte shtëpia e tij.
Kur Vasil Qafoku u kthye në mbrëmje, Hana nuk duroi.
— Vasil, yt vëlla po e tepron, — tha ajo pa hyrje.
— Çfarë ka ndodhur? — u habit ai.
— Duan që unë të paguaj për ndërrimin e dritareve, dyshemesë dhe frigoriferit.
Vasili fërkoi mjekrën me mendim.
— Me një foshnjë në rrugë, kushtet duhet të jenë të mira, — tha me kujdes.
— Është apartamenti im! — shpërtheu ajo. — Po jetojnë pa qira prej gjashtë muajsh dhe tani kërkojnë edhe investime.
— Nuk po kërkojnë, po pyesin, — e korrigjoi ai butë. — Dhe sinqerisht, dritaret janë vërtet në gjendje të keqe.
— Atëherë le t’i ndërrojnë vetë, — ia ktheu ajo. — Nëse duan të qëndrojnë, të kontribuojnë.
— Po sikur ti të vendosësh ta shesësh? Do mbeten pa shtëpi dhe pa paratë që kanë hedhur.
Hana e pa e habitur. A nuk e kuptonte sa absurde ishte kjo?
— Pra, unë duhet të shpenzoj kursimet e mia për të tjerët? — pyeti me zë të ngrirë.
— Nuk janë “të tjerë”. Marseli është vëllai im, — ia kujtoi ai.
— Për mua, kjo nuk ndryshon asgjë.
Të nesërmen e mori në telefon Gerda Imeri.
— Hana, — nisi ajo me një zë të ëmbël e të përmbajtur. — Marseli të foli për punët që duhen bërë?
— Po, më foli, — u përgjigj shkurt ajo.
— Shpresojmë shumë në mirëkuptimin tënd. Me fëmijën që po vjen, duam ta sistemojmë ambientin siç duhet.
— Gerda, pse nuk i bëni vetë rregullimet? — pyeti drejtpërdrejt Hana. — Nëse i konsideroni kaq të domosdoshme.
Vajza hezitoi për një moment.
— Nuk e dimë sa do të qëndrojmë aty. Ndoshta ti vendos ta shesësh, dhe ne do të kemi hedhur para kot.
Hana e mbylli telefonin dhe shpërtheu në një të qeshur të shkurtër, të thatë. Pafytyrësia e tyre po kalonte çdo kufi të arsyes.