Pafytyrësia e tyre po kalonte çdo kufi të arsyes. Donin të banonin falas në apartamentin e saj, por shpenzimet për ta rregulluar duhej t’i mbulonte ajo. Dhe sapo përmendej ideja që të investonin vetë, menjëherë kujtoheshin për “pasigurinë” e së ardhmes.
Mbrëmjen e po asaj dite, Hana vendosi ta hapte sërish bisedën me Vasilin.
— Vasil, a e kupton çfarë po ndodh? — e pyeti me një ton të përmbajtur. — Vëllai yt pret që unë t’i përgatis shtëpinë me paratë e mia.
— Po ti vetë the që do ta rregulloje apartamentin, — ia ktheu ai.
— Kur e kam thënë diçka të tillë për ta? — reagoi ajo menjëherë.
— The që ose do ta rinovoje për ta dhënë me qira, ose do ta shisje.
— Kjo s’do të thotë se kam ndër mend të bëj investime për rehatinë e tyre, — sqaroi Hana. — Nëse e jap me qira, bëj vetëm rregullime të lehta, sa për qiramarrësit. Nëse vendos ta shes, nuk harxhoj asnjë lek.
Vasili ngriti supet, i hutuar.
— Po ç’dallim ka?
— Dallimi është i thjeshtë: shpenzoj për interesin tim, jo për komoditetin e të tjerëve.
Ai heshti. Ishte e qartë që nuk donte të përplasej me vëllanë.
— Të paktën t’u blejmë një frigorifer? — sugjeroi me zë të ulët. — Nuk është ndonjë shpenzim i madh.
— Jo, — tha prerë Hana. — Ose i bëjnë vetë përmirësimet, ose largohen.
Të nesërmen, Marsel Sinani u paraqit në shtëpinë e tyre. U ul qetësisht në tryezë dhe kërkoi një filxhan çaj, sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
— Hana, e di që kërkoj shumë, — nisi ai me një ton të butë. — Por jemi në vështirësi. Fëmija është rrugës dhe kushtet nuk janë të mira. Edhe punë nuk po gjej dot.
— Të paktën një çati e keni mbi kokë, — ia ktheu ajo ftohtë.
— Po, por ambienti lë për të dëshiruar.
— Atëherë përmirësojeni me forcat tuaja.
— Nuk mund të shpenzojmë para në një shtëpi që s’është e jona, — u justifikua ai. — Po sikur nesër të na thuash të dalim?
Hana e pa drejt në sy.
— Po sikur t’ju them të dilni që sot? Çfarë do bëni?
Marseli u step.
— Pse flet kështu? Jemi familje.
— Familja di të tregojë mirënjohje, jo të sillet me arrogancë, — tha ajo me qetësi të akullt.
Vasili vazhdonte të rrinte i heshtur. Hana e kuptoi se mbështetje prej tij nuk do të kishte.
— Po ju propozoj një zgjidhje të mesme, — vazhdoi ajo. — Nëse doni ta përmirësoni apartamentin, bëjeni me shpenzimet tuaja. Kur dhe nëse unë vendos ta shes, do t’ju kthej shumën që keni investuar.
— Po nëse nuk ma kthen? — pyeti ai me dyshim.
— Atëherë nuk e kthej, — tha ajo duke ngritur supet. — Askush s’ka garanci absolute në jetë.
— Kështu nuk funksionon, — tundte kokën Marseli. — Duhet siguri.
— Çfarë sigurie kërkon? Një letër me firmë?
— Një letër s’vlen nëse s’ka para.
Hana u ngrit nga tryeza.
— Marsel, më duket se po më merr për budallaqe, — tha ajo hapur. — Jeton pa paguar qira dhe kërkon që unë të financoj edhe rregullimet.
— Jo, jo, thjesht po përpiqem të kuptoj, — u ngut ai.
— S’ka asgjë për të kuptuar. O pranon kushtet e mia, o gjen një vend tjetër.
— Hana, mos u nxeh, — ndërhyri më në fund Vasili. — Le ta diskutojmë qetësisht.
— Për mua çështja është e qartë, — u përgjigj ajo. — Nuk kam çfarë të diskutoj më.
Pas largimit të Marselit, dera u mbyll me një trokitje të thatë dhe në shtëpi ra një heshtje e rëndë, që paralajmëronte se mbrëmja nuk do të kalonte pa pasoja.