Pas asaj nate të ngrirë në heshtje, tensioni mes Hanës dhe Vasilit nuk u shua. Debati për Marsel Sinanin u kthye në përplasje të hapur: ai e akuzoi për ashpërsi të tepruar, ndërsa ajo ia përplasi në sy mungesën e vendosmërisë. Fjalët u shterën shpejt dhe u shtrinë në shtrat shpinë më shpinë, pa i drejtuar më asnjë fjali njëri‑tjetrit.
Të nesërmen në mëngjes, telefoni i Hanës ra herët. Në anën tjetër ishte Gerda Imeri.
— Hana, e ke mërzitur shumë Marselin, — tha ajo me ton qortues. — S’ka mbyllur sy gjithë natën.
— Kjo nuk është përgjegjësia ime, — u përgjigj ftohtë Hana.
Në receptor u dëgjua një ngashërimë.
— Ne po presim një fëmijë… dhe ti po sillesh pa mëshirë.
— Pa mëshirë është të kërkosh që të tjerët të paguajnë për rehatinë tënde, — ia ktheu Hana me qetësi dhe e mbylli telefonin.
Gjatë gjithë ditës ajo e rikujtoi bisedën. A ishte vërtet e pamëshirshme, siç e paraqisnin? Apo thjesht po refuzonte të lejonte që ta shfrytëzonin? Pyetja i sillej në mendje, por përgjigjja mbetej e njëjtë.
Në mbrëmje, Vasili u kthye në shtëpi me fytyrë të ngrysur.
— Marseli është shumë i lënduar, — tha ai. — Gerda po qan.
— Le të qajnë, — u përgjigj ajo pa u zbutur.
— S’mund të sillemi kështu me njerëzit tanë. Ai është vëllai im.
— Dhe çfarë sugjeron? Të na hipin mbi shpinë?
Një javë më pas, Hana vendosi të kalonte nga apartamenti. Marseli nuk ishte aty; Gerda rrinte në divan, me barkun tashmë të rrumbullakosur qartë.
— Hyr, — murmuriti ajo pa entuziazëm.
Hana hodhi sytë përreth. Në kënd të sallonit ishte vendosur një televizor i ri, ndërsa në kuzhinë shkëlqente një mikrovalë.
— Pajisje të reja? — pyeti ajo.
— I blemë me këste, — tha Gerda me zë të ulët.
— Interesante, — tha Hana me ironi të lehtë. — Për televizor gjeni kredi, por për dritaret jo.
Faqet e Gerdës morën flakë.
— Nuk kushtoi shumë…
— Po dritaret qenkan luksi, apo jo?
Në atë çast dera u hap dhe hyri Marseli. Sapo e pa, u ngrys.
— Erdhë për inspektim? — tha me ton sfidues.
— Po, për të parë pronën time, — ia ktheu ajo qetë.
— Deri tani është e jotja, — mërmëriti ai.
— Ç’do të thotë “deri tani”?
— Gjërat ndryshojnë.
Hana ndjeu gjakun t’i ziente. Gjashtë muaj pa qira kishin mjaftuar që mirënjohja të kthehej në pretendim.
— Marsel, — foli ajo me një qetësi të prerë, — keni tridhjetë ditë kohë për të gjetur shtëpi tjetër.
— Një muaj? — u tmerrua Gerda. — Unë lind pas dy muajsh!
— Atëherë jeni në kohë, — tha Hana duke ngritur supet. — Një muaj është më se i mjaftueshëm.
Marseli u çua në këmbë.
— E kupton ç’po bën? Po nxjerr jashtë një grua shtatzënë!
— Nuk po nxjerr askënd. Thjesht nuk do të vazhdoj të ofroj strehim falas për njerëz që s’dinë të vlerësojnë.
Ajo doli pa e kthyer kokën. Në shkallë dëgjoi britma dhe të qara, por nuk u ndal.
Në shtëpi e priste Vasili, i trazuar.
— Ke humbur arsyen? — shpërtheu ai. — Të dëbosh kunatën shtatzënë!
— Kam larguar parazitë, — e korrigjoi ajo ftohtë. — Gjendja e tyre familjare nuk më detyron.
Marseli dhe Gerda u transferuan te prindërit e Marselit dhe Vasilit. Brenda pak ditësh, telefoni i Hanës u mbush me thirrje nga vjehrra dhe motra e burrit, plot ankesa e akuza. Për gjithë farefisin e Vasilit, ajo u kthye në simbol të zemrës së akullt. Megjithatë, Hana ndiente një qetësi të palëkundur: apartamenti i saj ishte sërish vetëm i saj, pa kushte dhe pa borxhe morale.