Vjehrra ime e hodhi në zjarr testamentin e bashkëshortit tim për të më lënë pa asgjë. Ajo nuk kishte dijeni se dokumenti i vërtetë prehej i fshehur mes faqeve të librit tim të gatimit.
— Do ta djeg. Këtu, përpara syve të tu.
Zëri i Mimoza Shalës tingëlloi i thatë, si letër e vjetër e zverdhur. Qëndronte në mes të sallonit — atij salloni që e kishim mobiluar bashkë me Arlind Dervishin — dhe në dorë mbante një zarf të trashë, pa asnjë shenjë dalluese.
Fytyra e saj ishte e ngrirë, e pashprehje. Që prej ditës së varrimit kishte veshur atë maskë qetësie të akullt që nuk i çahej nga asgjë.
— Nuk keni të drejtë ta bëni këtë — thashë me zë të ulët, ndonëse më dridhej. E dija mirë që kishte të drejtë. Dhe se do ta bënte.
— Sigurisht që kam, Fjolla — ma ktheu prerë. — Jam nëna e tij. Ti je thjesht gabimi i tij më i madh. Dhe nga pasuria e djalit tim nuk do të marrësh asnjë qindarkë.
As nuk priti reagimin tim. U kthye dhe mori drejtimin për nga kuzhina. E ndoqa pas, ndërsa muret më dukeshin sikur afroheshin e ajri po rëndohej.
Nga rafti mori një tas të thellë inoksi — atë që e përdorja zakonisht për të zënë brumin. Zarfin e vendosi në fund të tij dhe ndezi çakmakun.
Flaka u kap menjëherë pas cepit të letrës.
— Ja ku e ke trashëgiminë! — fërshëlleu ajo, duke soditur sesi zjarri përpinte kartonin e trashë. — Hi e pluhur. Pikërisht aq sa meriton.
Qëndroja dhe shikoja. Flakët përdridheshin dhe pasqyroheshin në sytë e saj. Në shikimin e Mimozës shkëlqente një triumf i pastër, i qetë. Ishte e bindur se kishte fituar. Mendonte se duke djegur vullnetin e fundit të të birit, më kishte shndërruar në një lypëse.
Era e letrës së djegur mbushi kuzhinën. Ajo më vështroi, duke pritur lot, shpërthim, lutje. Por unë heshta.
Në mendje më erdhën fjalët e Arlindit, të thëna një javë para se të ndërronte jetë. Zëri i tij i lodhur, por i kthjellët: “Nëna do të bëjë teatër, Fjollë. Do të gjejë mënyrë të të shtypë. Avokati im, Krenar Imeri, ka përgatitur për të një dokument tjetër. Ajo do të besojë se ai është testamenti im i fundit.
Luaj rolin tënd. Lëre ta shijojë fitoren e saj të vogël dhe të rreme.”
Atëherë nuk e kuptova plotësisht planin e tij. Tani gjithçka po zinte vendin e vet.
Mimoza i fshiu mbetjet e zeza në lavaman dhe hapi ujin.
— Ka mbaruar. Drejtësia u vu në vend — tha, duke tharë duart dhe duke më parë me përbuzje. — Mund të fillosh të mbledhësh gjërat. Ke tre ditë.
U largua me hapa të matur, e sigurt se më kishte fshirë përgjithmonë nga jeta e të birit. Dera u përplas pas saj.
Mbeta vetëm në kuzhinën e mbushur me aromë të hidhur tymi. Ngadalë iu afrova raftit të librave. Mes tyre qëndronte libri im i vjetër i gatimit, me kopertinë të fortë, i trashëguar nga gjyshja.
Mimoza shijonte mizorinë e saj. As që e imagjinonte se kishte djegur vetëm karremin — një kopje të rreme që avokati i saj vetë ia kishte vënë në dorë.
Testamenti i vërtetë — ose më saktë, çelësi për ta zbuluar — ishte fshehur mes rreshtave të recetave në atë libër të vjetër.
Arlindi e kishte menduar çdo detaj. E dinte se një testament i zakonshëm do të zvarritej me vite në gjykata, ndërsa unë do të rraskapitesha në procese të pafundme. Prandaj kishte zgjedhur një rrugë tjetër.
Të nesërmen në mëngjes telefoni ra. E dija kush ishte.
— Fjolla? — zëri i Mimoza Shalës pikonte një dhembshuri të shtirur. — Mendova se ndoshta të duhet ndihmë… për zhvendosjen.
Heshta, duke e lënë të shijonte “fitoren” e saj.
— Kam lajmëruar një vlerësues. Do të vijë sot në orën dy. Duhet ta dimë sa vlen apartamenti — shtoi pas një pauze të shkurtër. — Apartamenti…