Sigurisht, gjithçka bëhej “për arsye procedurale”, siç theksonte ajo me një ton të thatë, duke u mbështetur te noteri dhe te ligji.
Presioni nisi menjëherë. I vazhdueshëm. I ftohtë. Pa më lënë as një ditë të vetme për të marrë frymë.
— Mirë — thashë me zë të ulët, sikur po dorëzohesha.
— Edhe diçka tjetër, — vazhdoi Mimoza Shala. — Avokati im, Krenar Imeri, dëshiron të të takojë. Ka një propozim financiar për ty… një gjest dashamirësie.
“Gjest dashamirësie.” Një shumë parash si kompensim për vitet e jetës sime me Arlindin. Si të më blinte heshtjen. Si të më blinte kujtimet.
Hapa librin e gatimit në faqen 112. Receta “Supë peshku mbretërore”. Arlindi kishte bërë një rreth të vogël me laps rreth titullit.
“Përbërësit: bli – 1 copë (i madh, me yndyrë). Zander – 2 copë (më të vegjël). Qepë – 3 kokrra. Rrënjë majdanozi – 40 gram.”
Ishte kodi ynë. Arlindi mendonte si programues edhe kur fliste për gjëra të përditshme. Recetat e gjyshes i kishte kthyer në çelësa deshifrimi: numri i faqes, rreshti, fjala. Çdo kombinim të çonte drejt një kasaforte bankare ku ruheshin dokumentet origjinale, kontratat, akseset dhe fjalëkalimet.
— Fjolla, a po më dëgjon? — më ndërpreu me padurim vjehrra.
— Po. Po pres vlerësuesin — iu përgjigja qetë.
Në orën dy pasdite erdhi eksperti i pasurive. Pas tij, pa asnjë ftesë, hyri edhe Mimoza. Sillej sikur apartamenti të ishte pronë e saj prej vitesh.
— Shikoni parketin, lis i pastër, — tha ajo, duke treguar me dorë. — Dhe dritaret janë nga jugu, me dritë gjithë ditën.
E shëtiti burrin nëpër çdo dhomë ku ende qëndronin hijet e jetës sime me Arlindin, duke folur për metra katrorë dhe investime, ndërsa shiste me cinizëm kujtimet tona. Unë qëndroja në kuzhinë, duke shfletuar librin sikur të isha e shkëputur nga gjithçka.
— Nesër në dhjetë, Krenar Imeri të pret në zyrë, — ma hodhi mbi supe ndërsa kalonte. — Mos u vono. Nuk i pëlqen ta presin.
Të nesërmen u paraqita në zyrën e tij, në qendër të qytetit. Ambient luksoz, mobilim i shtrenjtë, dritare të mëdha. Krenar Imeri, me kostum të prerë me përpikmëri, më buzëqeshi si grabitqar që ka nuhatur prenë.
— Zonja Fjolla Tahiri, — tha duke më treguar karrigen. — Siç e kuptoni, nuk ekziston testament. Sipas ligjit, trashëgimtare e vetme është nëna e të ndjerit, znj. Mimoza Shala.
Shtyu drejt meje një dosje.
— Megjithatë, klientja ime është e gatshme të tregojë zemërgjerësi. Ju ofron njëqind mijë lekë, me kusht që të nënshkruani heqjen dorë nga çdo pretendim i mëtejshëm.
Njëqind mijë. Për një apartament që vlente dhjetëra milionë. Për kompaninë e Arlindit. Për gjithçka që kishim ndërtuar.
E ngrita shikimin drejt tij dhe vazhdova të luaja rolin e gruas së thyer nga humbja.
— Unë… më duhet kohë ta mendoj, — pëshpërita.
Ai buzëqeshi me përçmim.
— Mendo shpejt. Ofertat bujare nuk zgjasin pafund.
Nga ana tjetër e tavolinës, Mimoza shtoi me një zë të ëmbël artificial:
— Është më shumë se sa meriton. Arlindi do të ishte dakord me mënyrën si po kujdesem për ty.
U ktheva në shtëpi me një qetësi që nuk e kisha ndier prej ditësh. Plani po ecte. Ata besonin se isha e dobët.
E hapa librin sërish. Këtë herë te receta “Byrek me mish”. “Brumë sfoliat – 500 g. Miell – 1 gotë. Vezë – 3 copë. Ziejini fort.”
“Ziejini fort.” Ishte sinjali për veprim.
U ula përpara laptopit të Arlindit. Gishtat më lëvizën me siguri mbi tastierë. Ata ende nuk e dinin se loja e vërtetë sapo kishte filluar dhe se unë po përgatisja pjatën kryesore.
Në ditën e tretë, Mimoza nuk erdhi vetëm. Pas saj qëndronin dy burra trupmëdhenj, punëtorë ngarkimi.
— Besoj se i ke bërë gati gjërat e tua personale? — tha ajo me padurim. — Nuk kam kohë për vonesa. Mobiljet do të qëndrojnë për momentin. Por këtë rrëmujë — sytë iu ndalën mbi grumbullin e librave në tavolinë — mund ta hedhim pa problem.
Vështrimi i saj u ndal te libri i gatimit që qëndronte sipër. Buzëqeshi me përçmim dhe e kapi me dy gishta.
— Edhe kjo shkon në plehra. Gjithmonë me këto recetat e tua… Mendove se do ta mbaje tim bir duke i gatuar? Sa naive je, Fjolla.
E ngriti librin, gati për ta hedhur në thesin e zi të mbeturinave.
Dhe në atë çast mbaroi gjithçka. Roli i vejushës së përkulur nga dhimbja u zhduk.
— Mos e prekni atë libër.