— E gjithë pasuria e tij personale, përfshirë këtë apartament dhe llogaritë bankare për të cilat tashmë jeni në dijeni, më kalon mua. Edhe pjesa që zotëronte në kompani — po ashtu.
Vështrova Mimoza Shalën. Nuk dukej më si figura kërcënuese që më kishte përndjekur për vite. Përballë meje ishte thjesht një grua e thyer, e mbetur pa asnjë mburojë.
— Për ju, zonja Shala, Arlind Dervishi ka lënë një pension të përjetshëm. Mjaftueshëm që të mos ju mungojë asgjë. Por ka një kusht të vetëm.
Ajo ngriti sytë e skuqur nga lotët.
— Duhet të zhdukeni nga jeta ime. Plotësisht. Nëse përpiqeni qoftë edhe një herë të më kontaktoni ose të kundërshtoni vullnetin e djalit tuaj, pagesat ndërpriten menjëherë. Dhe zotëria… — hodha sytë nga avokati — do të përballet me burgim. Për shumë vite.
U ngrita në këmbë. Takimi kishte marrë fund.
— Dokumentacionin do t’jua dërgojë nesër avokati im i ri.
Dola nga zyra duke i lënë pas, të detyruar të përballeshin me pasojat e tyre. Jashtë, drita e diellit ishte e fortë. Nuk ndjeva as triumf, as lehtësim të zjarrtë. Vetëm një qetësi të ftohtë, të kthjellët. E vërteta nuk të deh me lumturi — thjesht i vendos gjërat në vendin e duhur.
Në mbrëmje isha në apartamentin tim. Shtëpia ime. I hodha vetes një gotë verë dhe hapa librin e gatimit. Këtë herë pa asnjë mesazh të fshehur mes rreshtave. Sytë m’u ndalën te receta e sharlotës.
Nxora miellin, vezët, mollët. Dhe, pas shumë kohësh, nisa të gatuaj. Vetëm për veten time. Ishte një ritual i heshtur. Streha ime. Fillimi im i ri.
Gjashtë muaj më vonë.
Koha kishte rrëshqitur pa u ndier. Dielli i vjeshtës hynte ulët nga dritaret e mëdha, duke e mbushur me dritë të artë hapësirën e gjerë të kompanisë IT të Arlind Dervishit. Tani ishte zyra ime.
Shumë më këshilluan ta shisja biznesin. Të largohesha nga një barrë që nuk ishte “e imja”. Por vendosa ndryshe. Mora drejtimin.
Muajt e parë qenë si të ecje mbi një litar të tendosur mbi humnerë. Çdo vendim peshonte. Çdo firmë më dridhte dorën. Por Arlindi, edhe pse jo më pranë meje, më kishte lënë udhërrëfyes.
Në laptopin e tij, mes dosjeve të koduara dhe llogarive të mbrojtura, gjeta materiale të detajuara: plane zhvillimi, analiza strategjike, vlerësime për çdo punonjës kyç. Ishte sikur dora e tij të më drejtonte ende.
Mësova të flas gjuhën e tyre — të afateve, të algoritmeve, të investitorëve dhe startupeve. Nuk isha më “Fjolla me recetat”. U bëra Fjolla Tahiri, drejtuese e kompanisë. Emri im tingëllonte ndryshe tani — me peshë, pa asnjë nënqeshje pas shpine.
Mimoza Shala i mori rregullisht pagesat. Çdo muaj, pa asnjë vonesë. Nuk më telefonoi asnjëherë.
Nga miq të përbashkët mora vesh se kishte shitur apartamentin në qendër të Tiranës dhe ishte zhvendosur në një rezidencë të qetë për të moshuar, larg zhurmës. Vetëm.
Sa për avokatin e saj, Krenar Imeri, fati nuk qe aq i butë. Pas takimit tonë, disa çështje të vjetra me prona dolën papritur në dritë. Hetimet u rihapën. Licenca iu pezullua.
Humbi gjithçka. Ndonjëherë hakmarrja nuk ka nevojë të gatuhet me dorën tënde — mjafton të vendosësh përbërësit në tryezë dhe ngjarjet ziejnë vetë.
Sot u ktheva në shtëpi më herët se zakonisht. Ajri ishte i mbushur me aromë ëmbëlsire të freskët.
Jo byrek me mollë. Këtë herë përgatita një tortë me disa shtresa, nga një recetë e vjetër e librit — një nga ato që me Arlindin s’arritëm ta provonim kurrë bashkë.
Libri qëndronte hapur mbi tryezën e kuzhinës, pranë tortës që po ftohej. Gjatë këtyre muajve kisha mbushur anët e faqeve me shënimet e mia.
Jo kode. Jo paralajmërime. Vetëm ide, reflektime, receta të reja. Libri nuk ishte më armë. Ishte kthyer në atë që duhet të ishte gjithmonë — burim ngrohtësie dhe krijimi.
Preva një fetë. Doli e përkryer. Shija ishte e ndërlikuar, me një ëmbëlsi të lehtë të përzier me hidhërim. Si vetë jeta.
Nuk po luaja më role. As viktimë. As hakmarrëse.
Thjesht po jetoja.