— Mos. E prekni. Atë libër.
Zëri më doli i ftohtë, i prerë si teh. Aq i fortë, sa edhe dy hamallët që po mbushnin thasët ngrinë në vend. Nuk kishte as lot, as lutje. Vetëm vendosmëri të hekurt.
Mimoza Shala u shtang.
— Ti guxon të më japësh urdhra? Në shtëpinë time?
— Kjo nuk është shtëpia juaj. Dhe nuk ka qenë kurrë — iu afrova ngadalë, ia hoqa librin nga gishtat që po i dridheshin dhe e mbajta fort në dorë. E pashë drejt në sy. — Mjaft më. Ka përfunduar.
U afrova te tavolina, nxora telefonin dhe formova numrin e Krenar Imerit.
— Përshëndetje, zoti Imeri. Fjolla Tahiri në linjë. E mendova mirë ofertën tuaj “bujare”. Kam vendosur ta refuzoj.
Në anën tjetër ra heshtje.
— Për më tepër, kam një propozim timin. Do të doja të diskutonim recetën e “Kulaçit të Pashkëve” në faqen dyqind e katër. Sidomos përbërësin “fruta ekzotike të sheqerosura, dymbëdhjetë copë”.
Bëra një pauzë të shkurtër.
— Besoj se lidhet drejtpërdrejt me llogarinë offshore të Arlind Dervishit në Qipro. Atë llogari për të cilën ju, natyrisht, nuk dini asgjë. Apo gaboj?
Heshtja u bë e rëndë, gati e prekshme. Vjehrra më shikonte me sy të zgurdulluar. Maskës së saj filluan t’i çaheshin cepat.
— Keni njëzet e katër orë për të më kontaktuar dhe për të diskutuar kushtet e testamentit të vërtetë. Në të kundërt, avokati im do t’i drejtohet tatimeve. Jo vetëm atyre shqiptare. Mirupafshim.
E mbylla telefonin. Pastaj hodha sytë nga Mimoza dhe nga dy burrat që rrinin si të gozhduar.
— Zhdukuni. Të gjithë.
U tërhoqën mbrapsht pa folur. Dera u mbyll me një klik të lehtë. Heshtja mbushi apartamentin. Aperitivi kishte marrë fund. Ishte koha për pjatën kryesore.
Telefonata e Krenar Imerit erdhi pas një ore. Zëri që një ditë më parë pikonte vetëkënaqësi, tani ishte i tendosur si tel violine. Ramë dakord të takoheshim të nesërmen në zyrën e tij.
Në orën dhjetë fikse hyra brenda. Kisha veshur kostum serioz me pantallona. Në dorë mbaja vetëm librin e gatimit.
Në sallën e mbledhjeve më prisnin. Mimoza Shala ishte ulur e kërrusur, fytyra i ishte zbehur. Krenar Imeri mundohej të dukej i qetë, por sytë që i lëviznin pa pushim e tradhtonin.
— Të lëmë formalitetet. Nuk kemi kohë.
E vendosa librin mbi tavolinën me sipërfaqe të lëmuar dhe e hapa në një faqe të rastësishme.
— “Solyankë me mish të përzier” — lexova me zë të qetë. — “Veshka viçi — 200 gramë. Të zhyten në tre ujëra.”
Ngrita sytë nga avokati.
— Tre transferta drejt një llogarie në Zyrih. Dy vite më parë. Zonja Mimoza, a jua fshihte djali juaj këto para? Apo ju i fshihnit tatimeve, së bashku me avokatin tuaj?
Vjehrra u kthye e tronditur nga Krenari. Ai u zverdh.
— Kjo… është një keqkuptim.
— Jo. Kjo quhet çështje penale — ktheva faqen. — “Rastjegaj me vizigë.” “Vizigë e tharë — një paund. Të lihet në ujë gjithë natën që të dalë kripa.” Përbërës interesant. Sidomos kur mendon për një pronë tregtare të blerë në emër të një personi të tretë. Apo jo, zoti Imeri?
Ai u fundos në karrige. E kuptoi. Ky libër nuk ishte thjesht një testament i koduar. Ishte ditari financiar i plotë i Arlindit. Sigurimi i tij kundër tradhtisë.
Mimoza u kthye ngadalë nga avokati.
— Ti… e dije? I dije të gjitha dhe heshtje?
— Zonja Shala, gjërat nuk janë ashtu siç duken… — belbëzoi ai, duke e tradhtuar veten brenda një sekonde.
— Mjaft! — shpërtheu ajo, dhe në atë britmë u përzien zemërimi, poshtërimi dhe ndërgjegjësimi i hidhur se ishte përdorur.
I lashë disa çaste të përballeshin me realitetin. Pastaj fola sërish, me të njëjtin ton të qetë.
— Kushtet e Arlind Dervishit ishin të thjeshta.