— Do të shkoj të jetoj me ish-burrin tënd. Prandaj, vajzë e dashur, bëhu gati ta lirosh apartamentin — deklaroi me vetëbesim e dashura e tij.
Hana Basha sapo kishte vënë në gjumë të bijën, Inën. Kishte menduar të shtrihej edhe vetë, të shijonte pak qetësi në shtëpinë e saj të rehatshme, ku zakonisht mbretëronte një heshtje e butë në mbrëmje.
Por zilja e derës prishi gjithçka. Tingulli melodioz u përhap në korridor, duke lajmëruar një vizitor të papritur.
— Ja pra, s’paska qenë e thënë të pushoj — murmuriti ajo me ironi dhe u drejtua nga dera.
Përballë saj qëndronte një vajzë shtatshkurtër, me flokë biondë të prerë shkurt dhe sy të mëdhenj ngjyrë kafe. E shikonte Hanën me një vështrim hetues, si të ishte duke e krahasuar me ndonjë imazh të krijuar më parë në mendje.
— Po ju dëgjoj? — pyeti Hana, duke rrudhur lehtë vetullat.
— Më falni… — u përmend tjetra, sikur të zgjohej nga mendimet. — Unë jam Gresa Nikolla.
— Kënaqësi — u përgjigj ftohtë Hana, duke kryqëzuar krahët. — Me ç’rast?
— Po, pra… unë jam Gresa… — e përsëriti ajo me një buzëqeshje të tendosur.
— Këtë e kuptova. Thelbi? — ia ktheu Hana shkurt.
— Ju jeni Hana Basha, apo jo? — pyeti vajza me një pasiguri të lehtë.
— Po. Çfarë kërkoni?
— Duhet të më kuptoni… — filloi ajo me një gjallëri të sforcuar. — Unë jam e fejuara e Luan Bashës!
Vetullat e Hanës u ngritën vetvetiu, sytë iu zgjeruan për një çast.
“Sigurisht… Luanit nuk i ka munguar kurrë shoqëria,” i kaloi në mendje, ndërsa e vlerësonte me sy Gresën. “Por ç’lidhje kam unë me koleksionin e tij të ri?”
— Doja të flisja me ju për burrin tim… domethënë, për të fejuarin tim — shtoi Gresa me një buzëqeshje nervoze.
“Im?” — i shpoi mendjen Hanës. — “Dikur ishte i imi…”
— Nuk besoj se kujtimet e mia do t’ju shërbejnë për gjë. Ne jemi ndarë — tha ajo prerë.
— E di. Luan ma ka treguar. Nuk kam ardhur për sherr!
Hana mezi e mbajti një buzëqeshje ironike. “Sikur të kisha arsye të zihesha. Nuk jam më gruaja e tij, dhe ti… për mua je thjesht një e panjohur.”
— Dua ta dëgjoj nga ju si është Luani im — tha Gresa me frymë të mbajtur.
— Mirë. Hyni — psherëtiu Hana më në fund.
E la të futej në korridor. Në të vërtetë, një pjesë e saj ishte kurioze: çfarë kishte treguar Luani për jetën e tij të mëparshme? Kohët e fundit ai nuk telefononte fare, vetëm dërgonte rregullisht pagesën për Inën.
Hana vendosi çaj me petale trëndafili në çajnikun prej qelqi, përgatiti dy filxhanë, shtoi disa biskota në tabaka dhe i çoi në dhomën e ndenjjes.
Ndërkohë, Gresa ecte përgjatë murit, sodiste pikturat, kalonte gishtat mbi raftet e librave, lexonte titujt në heshtje. Çdo gjë e vështronte me kureshtje të pangopur.
— Sa bukur e keni! Hapësirë e madhe, tavan i lartë… dhe ato dritare gjigante me pamje nga parku! Gjithmonë kam ëndërruar një shtëpi të tillë — tha me entuziazëm.
— Atëherë, çfarë doni të dini konkretisht? — pyeti Hana, duke vendosur tabakanë mbi tavolinë.
— Gjithçka, në fakt — u përgjigj Gresa, pastaj u afrua te një derë. — Çfarë ka këtu?
— Mos e hap! — reagoi menjëherë Hana. — Aty fle vajza ime.
— Ah, po, Luani më ka përmendur se ka një vajzë. Si e ka emrin?
— Ina — u përgjigj ajo shkurt.
— Po, Ina! — tha Gresa dhe, pa pritur leje, hapi derën tjetër e hyri brenda.
— Çfarë po bën? — u zemërua Hana, duke e ndjekur.
— Dua t’i shoh të gjitha dhomat — tha tjetra pa shqetësim.
— Ju lutem, dilni menjëherë!
— Pse? — u kthye Gresa me sfidë. — Në fund të fundit, kjo është shtëpia ime!
— Si the?! — Hana mendoi se kishte dëgjuar gabim.
— Po, shtëpia ime. Do martohem me Luanin dhe ai do ma dhurojë. Kështu që… — ajo u kthye nga Hana me një vështrim të mprehtë. — Është koha ta lironi vendin, zonjushë.
— A je në vete? — foli Hana përmes dhëmbëve të shtrënguar.
— S’më intereson ç’mendon ti. Erdha të shoh dhuratën e të fejuarit tim. Nuk dua të përfundoj në ndonjë vrimë të mjerë. Kjo këtu më pëlqen…
— Mjaft! — e ndërpreu Hana me zë të prerë. — Shfaqja jote mbaroi. Dil jashtë shtëpisë sime tani!
— Mos më jep urdhra! — ia ktheu Gresa, duke zgjatur dorën drejt një tjetër doreze.
Hana u hodh me shpejtësi, i shtyu dorën. Gresa u lëkund dhe mezi ruajti ekuilibrin. Hana mbylli derën me kujdes.
— Ik! — pëshpëriti ajo me zemërim të përmbajtur.
— Sa temperament! — qeshi me përbuzje Gresa. — Dëgjo mirë: ke dy javë kohë. Pastaj do të jetoj unë këtu. U morëm vesh?
Përballë këtij guximi të pacipë, Hana mbeti pa fjalë për një moment. Rrallëherë kishte hasur një arrogancë të tillë.
— Dil — tha ajo me një ton të ftohtë si akulli.
— Po iki. Nuk arrita t’i shihja të gjitha, por s’ka problem. Tani e di adresën. Mirupafshim!
Gresa veshi shpejt këpucët dhe doli në shkallë pa pritur ta nxirrnin me forcë.
— Dy javë! — thirri edhe një herë nga shkallët, pastaj u zhduk.
Hana mbylli derën me forcë dhe u mbështet pas saj. Gjunjët i dridheshin.
“Çfarë ishte kjo?” mendoi e tronditur. “Luani s’mund ta bëjë këtë… Ai më ka premtuar. Apo kjo është ndonjë çmenduri e një fanele të tij?”
Hodhi sytë nga ora. Ishte vonë, por gjumi i ishte zhdukur. Duhej ta telefononte Luanin. Para se ta bënte, shkoi të shihte Inën. Vogëlushja flinte e qetë, duke përqafuar arushin prej pelushi. Hana nuk do të lejonte askënd t’ua prishte këtë qetësi, aq më pak një grua mendjemadhe që e imagjinonte veten zonjë të kësaj shtëpie.
Në dritaret e pallateve përreth ndizeshin drita të verdha, ndërsa llampat e rrugës krijonin hije të gjata mbi asfalt.
Hana ecte sa andej-këtej në dhomën e ndenjjes, duke kaluar dorën mbi flokët që i binin mbi ballë. Mendimet i vërtiteshin pa radhë, zemra i rrihte fort. Fjalët e Gresës — të dashurës së re të ish-burrit — i jehonin pareshtur.
Kjo shtëpi ishte streha e saj dhe e Inës: divani i butë me jastëkë shumëngjyrësh, raftet me libra të preferuar, fotografitë në mure — gjithçka fliste për siguri dhe ngrohtësi. Tani, papritur, ajo ndjesi dukej e brishtë.
Ajo kujtoi marrëveshjen me Luanin: derisa Ina të mbaronte shkollën, do të qëndronin aty. Pretendimi i së fejuarës së tij ishte si një shuplakë.
Më në fund, mori telefonin dhe formoi numrin e Luanit. E afroi aparatin pranë veshit. Pas disa zileve, dëgjoi zërin e tij të njohur.
— Çfarë ka? — mërmëriti ai pa përshëndetje.
— Si ta kuptoj këtë? — shpërtheu Hana, duke u përpjekur të mos ngrinte zërin që të mos zgjonte Inën. — Një nga aventurat e tua më vjen në shtëpi dhe më urdhëron ta liroj apartamentin. Është ndonjë shaka e ulët nga ana jote apo një mënyrë e re për të më goditur?…
— Në rregull, e kuptova — tha Luani me ton të përmbajtur. — Më e rëndësishmja është të mos tensionohesh.
Hana hyri në kuzhinë. Dhoma e vogël, me mobiliet e vjetra por të mirëmbajtura, zakonisht i jepte ndjesi sigurie. Tani dukej e mbytur.
— Të mos tensionohem? — përsëriti ajo me vështirësi, ndërsa zemërimi i ngrihej sërish në fyt dhe biseda mes tyre sapo kishte nisur të merrte një kthesë që premtonte të ishte edhe më e ashpër.