— Sa fisnike nga ana jote — vazhdoi Hana Basha me një ironi të mprehtë që mezi e mbante nën kontroll. — Të dërgosh përpara “qenin e gjuetisë” dhe të mos denjosh të më telefonosh vetë. Vërtet shumë elegante.
— Ti e dije që banesa nuk është në emrin tënd, — u përgjigj Luan Basha pa u ndalur te thumbimi i saj. — Ma ka dhuruar nëna para se të martoheshim. Këtë s’e ke harruar, apo jo?
— E mbaj mend fare mirë, — ia ktheu ajo menjëherë. — Por ajo e dha për ne të dy, si dhuratë martese. Pastaj ti ike, na le mua dhe vajzën vetëm. Dhe, nëse kujtesa s’më tradhton, the se nuk do të na trazosh derisa Ina të mbarojë shkollën. Apo premtimet e tua kanë afat skadence?
— Mos u kap pas fjalëve të vjetra. Kohët kanë ndryshuar, — tentoi të shmangej ai.
— Mos e dredho. Ti premtove, — këmbënguli Hana.
— Po, e thashë. Por tani më duhet apartamenti, — u përgjigj ai me një zë të thatë, pa asnjë ngjyrim ndjenje.
— Ti je… i pashpirt, — i shpëtoi asaj, por menjëherë u përmbajt. — Është e neveritshme.
— Do vazhdojmë me akuza apo do flasim konkretisht? — pyeti ai me qetësi të ftohtë.
— Thuaji Gresa Nikollës të mos… — nisi ajo, por ai e preu.
— Jo. Banesa më duhet mua. Gabim që ajo erdhi e para te ti.
— Pra u trembe dhe dërgove ndërmjetësen? — ia ktheu Hana me sarkazëm.
— Mjaft me fjalë boshe. Brenda dy javësh duhet të largohesh, — deklaroi Luan Basha prerazi.
— Dy javë? Po ku të shkoj? E di që s’kam shtëpi tjetër!
— Do marrësh me qira. Do vazhdoj të paguaj pensionin ushqimor, dhe nuk është i vogël. Mjafton edhe për qiranë, — tha ai me ton vendimtar.
— Kjo nuk bëhet kështu, Luan. Ti më dhe fjalën, — në zërin e saj u ndie një lutje që ajo vetë e urrente.
— Mjaft. S’kam apartament tjetër si ky. Dy javë janë të mjaftueshme për të gjetur diçka. E kupton?
— Jo, ti s’kupton. Këtu jeton vajza jote. Vajza jote, që nuk e viziton, që nuk e more as në telefon për ditëlindje. A të kujtohet fare?
Nga ana tjetër e linjës ra heshtje. Një psherëtimë e rëndë u dëgjua, pastaj zëri i tij, i akullt:
— Dy javë.
Telefonata u mbyll.
Hana u ul ngadalë në karrige, si e shteruar. Jashtë po binte muzgu, dhe errësira dukej sikur po i zbriste edhe brenda shpirtit.
Nata kaloi pa gjumë. Mendimet e rrotulloheshin pa pushim. Juridikisht, banesa nuk ishte e saja. Luan Basha kishte të drejtë ligjore. Ai paguante detyrimin për vajzën, por nëse do të merrte një shtëpi me qira, pothuajse çdo gjë do të shkonte për pagesën mujore. Rrugëdalje nuk dukej askund.
Në agim, një dritë e zbehtë u fut përmes perdeve gjysmë të hapura, duke e mbushur dhomën me hije gri. Hana lëvizte mekanikisht në kuzhinë, përgatiste mëngjesin për Inën. Fytyra e saj ishte e zbehtë, rrathët e zinj poshtë syve tradhtonin natën e rëndë.
Pasi e ushqeu të bijën dhe e bëri gati për të dalë për një shëtitje, ra zilja e derës. Në prag qëndronte Teuta Kastrati, nëna e Luanit. Edhe pse djali ishte divorcuar, ajo i vizitonte pothuajse çdo ditë. Me mbesën kishte një lidhje të fortë: e nxirrte në park, e ndihmonte të lahej, i mësonte hapat e parë, e tani i lexonte përralla dhe vizatonin bashkë.
Teuta e vështroi me kujdes Hanën.
— Çfarë ke? — pyeti ajo, duke i ndalur sytë te shenjat e lodhjes në fytyrën e saj.
Hana mori frymë thellë dhe tha me zë të ulët:
— Luan po na nxjerr nga shtëpia.
— Hë pra, më trego saktë ç’ka ndodhur, — tha Teuta, duke marrë mbesën në krahë e duke i dhënë një puthje në faqe. Pastaj u ul në kolltukun e sallonit. — Dua faktet.
Hana i rrëfeu gjithçka: ardhjen e Gresës, kërkesën për apartamentin, telefonatën e ftohtë të ish-bashkëshortit dhe konfirmimin pa emocione të vendimit të tij.
— Vetëm dy javë! Ku të shkoj? — hapi duart ajo, duke parë përreth mobiliet. — Ç’të bëj me gjithë këto? T’i hedh në rrugë?
Teuta Kastrati uli kokën. Pas disa çastesh heshtjeje, u ngrit dhe shkoi pranë dritares. Vështroi fëmijët që luanin në park. Kur u kthye, foli me zë të qetë:
— Ligjërisht, është e drejta e tij. Banesa është në emrin e Luanit.
— Po Ina? — insistoi Hana.
— Nuk e di… — tha Teuta me një ngurrim të dukshëm. — Nuk e di, — përsëriti, duke i ledhatuar flokët mbesës.
— Ai premtoi, — këmbënguli Hana.
— E dashur, premtimet ndonjëherë janë po aq të paqëndrueshme sa deklaratat e tij financiare, — tha Teuta me një buzëqeshje të zbehtë, ndërsa shikonte vizatimin e vajzës dhe rregullonte me kujdes një vijë me laps. — Ja ku jemi. Mos u rraskapit nga ankthi. Çfarë ka vendosur saktësisht Luani, nuk e di. Prej kohësh nuk më rrëfen më për “planet e tij gjeniale” dhe intrigat personale. Por do të flas me të.
— Faleminderit, — tha Hana me një shpresë të brishtë në zë.
— Do të bisedoj seriozisht, — theksoi Teuta dhe u drejtua nga dera.
— Po ikën që tani? — pyeti Hana e zhgënjyer.
— Po. Duhet të përgatitem mirë për përballjen me “strategun financiar”, — u përgjigj ajo, duke veshur këpucët. Teksa hapi derën, shtoi: — Me të nuk fitohet pa argumente të forta.
Ajo doli në korridor. Dera u mbyll me një tingull të rëndë. Hana mbeti vetëm në apartamentin që mund të mos ishte më i saj shumë shpejt.
Jashtë, era e freskët e vjeshtës i shpupurisi flokët Teutës dhe e bëri të dridhej lehtë. U ndal për një çast, duke parë gjethet që rrotulloheshin në ajër. Pamja i solli ndër mend ditën kur i shoqi, Mentor Qafoku, kishte ndërruar jetë.
Kujtimet ishin të mjegullta; Luani atëherë ishte vetëm dy vjeç. Ajo ndjeu sërish atë boshllëk dhe pafuqinë e dikurshme — të njëjtën ndjesi që tani po përjetonte Hana. Me hapa të ngadaltë shkoi drejt makinës, u ul pas timonit. Brenda ndjehej aroma e lehtë e livandës, parfumi i saj i preferuar.
Teksa shikonte rrugën pothuajse të zbrazët, i erdhi ndër mend se në momentet më të vështira, nëna e saj e kishte lënë vetëm. I vetmi person që i kishte hapur derën ishte Drita Nushi, nëna e dhëndrit të saj të atëhershëm. Ajo e kishte lejuar të qëndronte me fëmijën në apartamentin e saj të madh. Pas vdekjes së së moshuarës, prona kishte kaluar në emrin e Teutës.
Ajo vendosi rripin e sigurimit, futi çelësin dhe ndezi motorin.
— Nuk është e drejtë, bir, — mërmëriti me një ton të akullt qortimi, sikur ai ta dëgjonte. — Nuk është burrërore të fshihesh pas një gruaje si Gresa. Është frikacakëri, Luan. Shumë frikacakëri.
Makina lëvizi ngadalë. Rrugët ishin pothuajse bosh. Teuta drejtonte me kujdes, e zhytur në mendime, duke përgatitur në mendje çdo argument për bisedën që e priste.
Kaluan disa ditë. Më në fund, Teuta Kastrati vendosi të shkonte sërish për të parë mbesën e saj, Inën…