Dera u hap pothuajse menjëherë, sikur ajo që priste pas saj të kishte qëndruar me veshin ngjitur në dru.
— Sa mirë që erdhe… — tha Hana Basha, duke u përpjekur ta fshihte emocionin që i dridhej në zë.
Teuta Kastrati e përshëndeti me një buzëqeshje të përmbajtur dhe i ledhatoi lehtë faqen.
— Tungjatjeta, bijë. Ku është princesha jonë?
— Në dhomën e saj… po mbledh gjërat, — u përgjigj Hana me zë të ulët.
— I ka shpërndarë sërish lodrat gjithandej? — pyeti Teuta, ndërsa hiqte këpucët dhe hidhte një hap brenda.
Por sapo hyri në sallon, ndaloi. Pamja e goditi: kuti kartoni gjysmë të mbushura ishin hapur kudo, rroba të palosura shkujdesur mbi kolltuk, libra të hequr nga raftet. Shtëpia që zakonisht dukej e rregullt e e ngrohtë, tani ngjante me një vendstrehim të përkohshëm.
— Edhe dy javë, — murmuriti Hana pa jetë në fytyrë, teksa mori një libër nga rafti dhe e futi mekanikisht në një kuti.
Teuta iu afrua, ia mori librin nga dora dhe e vendosi sërish në vend.
— Mjaft për sot, — tha me vendosmëri të qetë. — Lëri kutitë në një cep. Do të presim disa ditë. Ende nuk kam folur me tim bir. Udhëtimet e tij “të biznesit” zgjasin sa t’i teket atij.
Hana lëshoi një tingull të pasigurt, sytë i lëviznin nga rrëmuja drejt vjehrrës, sikur të kërkonte një përgjigje që nuk guxonte ta formulonte.
— Po vogëlushja ime ku është? Ina! — thirri Teuta me zë të gëzuar.
Nga dhoma e gjumit doli me vrap një trup i vogël.
— Babi! — bërtiti vajza dhe u hodh në krahët e gjyshes.
— O ylli im! O dritë e syve të mi! — pëshpëriti Teuta, duke e shtrënguar fort dhe duke e mbuluar me puthje. — Sa më ke munguar!
— Babi, babi… — belbëzoi Ina, duke u strukur në kraharorin e saj.
— Çfarë thua, të dalim pak në park? T’ua tregojmë gjetheve sa artiste e zonja je bërë? — propozoi Teuta, duke e mbajtur me kujdes.
Hana hezitoi. Vështroi sërish kutitë.
— Unë… — nisi ajo, por fjala i mbeti në fyt.
— Deri në fundjavë, — tha Teuta butë, por me një ton që nuk linte vend për kundërshtim. — Më jep vetëm kaq kohë.
Hana mori frymë thellë, si dikush që del nga uji pas një zhytjeje të gjatë.
— Mirë… — tha më në fund, dhe shkoi të vishej. Në lëvizjet e saj lexohej pasiguri, por në sy i ishte ndezur një fije e brishtë shprese.
Disa ditë më vonë.
Drita e artë e pasdites së vjeshtës përhapej mbi tavolinat e një restoranti luksoz, duke i dhënë sallës një shkëlqim të butë. Kur Teuta hyri brenda, syri i saj e gjeti menjëherë Luan Bashën, ulur pranë dritares. Përballë tij rrinte një vajzë e re.
Ajo iu afrua me hapa të matur dhe u ul përballë të birit.
— Luan. E kisha menduar këtë takim si një bisedë vetëm mes nesh, — tha qetë. — A mund të më shpjegosh praninë e kësaj zonjushe?
— Mami, kjo është Gresa. E fejuara ime, — u përgjigj ai, me vetullat paksa të ngritura.
— Sa prekëse, — tha Teuta thatë. — Ftesa ime ishte e drejtuar vetëm për ty. Jo për prezantime të… entuziazmeve të përkohshme.
Gresa ndjeu menjëherë ftohtësinë në ajër.
— Nëse duhet, mund të largohem, — tha me zë të ulët.
— Jo, — ndërhyri Luan prerë, duke vendosur dorën mbi supin e saj në një gjest që më shumë dukej zotërues sesa mbrojtës. — S’kam asgjë për t’i fshehur Gresës. Ajo do ta dijë gjithsesi.
— Shumë mirë. Le të qëndrojë, — tha Teuta, duke e matur vajzën me një shikim të akullt. — Ndoshta kështu do ta kuptosh më shpejt sa “e bukur” është zgjedhja jote.
Qerpikët e Gresës u drodhën. Ngjyra iu zbeh nga fytyra.
— Tani, bir, — vazhdoi Teuta, duke rregulluar me kujdes vargun e perlave në qafë, — tema jonë është apartamenti. Përpjekja jote ambicioze për ta nxjerrë Hanën nga shtëpia.
— Kjo çështje është mbyllur, — tha Luan, duke u mbështetur pas në karrige. Përpiqej të dukej i shkujdesur, por tensioni i dukej në nofull. — S’ka ç’të diskutohet.
— Gabohesh, — ia ktheu ajo me qetësi. — Një çështje mbyllet kur të gjithë bien dakord. Unë nuk kam rënë dakord.
— Më duhet ajo shtëpi. Do martohem me Gresën dhe do jetojmë aty, — këmbënguli ai, zëri iu ngrit.
— Jo, nuk do të jetoni. Dhe do të të shpjegoj pse, — u kthye Teuta drejt Gresës me një ëmbëlsi thumbuese. — Zemër, ndoshta është më mirë të mbyllësh veshët, ose të merresh me grimin, që të mos dëgjosh gjëra që mund ta prishin gëzimin tënd… të pafajshëm.
— Ulu, — tha Luan ashpër, duke e shtypur lehtë supin e Gresës.
— E thashë vetëm nga kujdesi për nervat e zonjushës, — u përgjigj Teuta me një shprehje të shtirur habie.
— Hana do të largohet. I kam folur tashmë, — tha Luan, duke u përpjekur të rimerrte kontrollin.
Zëri i Teutës u bë i fortë si çelik.
— Të kujtoj, djalosh, se apartamenti ku jeton Hana me vajzën time është ligjërisht në emrin tim. Ashtu si edhe ai ku banoj unë.
— Mami, është vetëm formalitet! — shpërtheu ai. — E kalova në emrin tënd sepse…
— Sepse ishte më e leverdishme për të shmangur taksat, — e ndërpreu ajo me qetësi therëse. — Dhe ja ku e ke sot frytin e asaj zgjedhjeje.
Luan shtrëngoi dhëmbët.
— Mos u përziej në financat e mia.
— Po të kujtoj, i dashur, — tha ajo butë, — se në dokumente unë figuroj si themeluesja e vetme e dy kompanive të tua. Në ato dokumente që ti i quan “formalitete” vetëm kur të bezdisin.
Ai hapi sytë, i hutuar.
— Çfarë po thua? Janë thjesht letra…
— I kam shqyrtuar me kujdes. Kam krahasuar të ardhurat e deklaruara me xhiron reale. Diferenca është të paktën njëzetfish. Njëzet herë më shumë, Luan. Kjo nuk është gabim kontabël. Është skemë.
Ngjyra iu zhduk nga fytyra.
— Ti… i ke kontrolluar?
— Si themeluese kam akses të plotë në financa. E di ku shkojnë paratë. Nuk më tronditi shuma, — tha ajo, duke tundur kokën me zhgënjim. — Por guximi yt për të falsifikuar firmën time në urdhërpagesa. Dhe as atë s’e bën mjeshtërisht.
— Që ti je themeluese është vetëm një sajesë… — nisi ai, por Teuta goditi lehtë tavolinën. Filxhanët u drodhën.
— Mjaft! Edhe një fjalë për “sajesë” dhe të heq nga posti. Duke filluar nga sot. Është më se reale, kuptoje mirë.
— Çfarë?! — fytyra iu skuq, damarët në qafë iu frynë.
— Kompanitë e mia të mbajnë me të ardhura. Unë e di sa fiton në të vërtetë dhe sa pak paguan për vajzën tënde. Prandaj oferta ime është e thjeshtë, — tha ajo, duke shqiptuar çdo fjalë qartë. — Kalon menjëherë në emër të Hanës kontratën e dhurimit të apartamentit. Dhe që muajin tjetër, katërfishon shumën e mbështetjes financiare. Mbështetje reale, sipas të ardhurave reale. Përndryshe…
— Përndryshe çfarë? — shfryu ai mes dhëmbësh.
Teuta e pa drejt e në sy, pa asnjë dridhje.
— Opsioni i parë… — filloi ajo, me një qetësi që paralajmëronte stuhi.