Pa humbur kohë, mblodhi rrobat dhe sendet më të domosdoshme, i futi në valixhe dhe u nis drejt stacionit të trenit. Nga gjyshja i kishte mbetur trashëgim një shtëpi e vogël në një fshat të thellë të Librazhdit. Atje vendosi të strehohej, e bindur se në atë cep të harruar Krenar Frashëri nuk do ta kërkonte kurrë.
Sapo mbërriti në stacion, bleu një kartë të re telefoni dhe të vjetrën e hodhi pa u menduar dy herë. Me atë gjest simbolik preu çdo lidhje me jetën e mëparshme dhe, me një ndjenjë frike të përzier me lehtësim, hodhi hapin e parë drejt një fillimi të panjohur.
Të nesërmen zbriti nga treni në stacionin e vogël që i dukej aq i njohur. Herën e fundit kishte ardhur gati dhjetë vite më parë, për varrimin e gjyshes. Asgjë nuk dukej se kishte ndryshuar: pak njerëz, heshtje dhe ajër i pastër. “Kjo qetësi më duhet tani,” mendoi me vete.
Deri në fshat arriti me makina rastësore, ndërsa pjesën e fundit të rrugës e bëri në këmbë. Oborri i shtëpisë ishte mbuluar nga ferrat dhe barishtet; mezi arriti të çante përmes tyre për të hapur derën e hyrjes.
Iu deshën disa javë për ta kthyer shtëpinë dhe oborrin në gjendje të banueshme. E vetme nuk do t’ia kishte dalë kurrë. Fatmirësisht, fqinjët iu gjendën pranë. Të gjithë e mbanin mend gjyshen e saj, Vjollca Mullisi, e cila për më shumë se dyzet vjet kishte dhënë mësim në ciklin fillor të shkollës së fshatit. Breza të tërë fëmijësh kishin mësuar shkrim e lexim prej saj, ndaj shumë prej tyre ndihmuan Elvanën në nderim të mësueses së dashur.
Elvana nuk e kishte pritur një mikpritje kaq të ngrohtë. Ajo falënderonte secilin që i jepte dorë për pastrimin, riparimet apo sistemimin e shtëpisë.
Nuk kaloi shumë dhe fjala se ajo ishte mjeke u përhap në gjithë zonën. Një pasdite, fqinja më e afërt, Bukurie Nikolla, trokiti e shqetësuar.
— Elvana, më fal që s’vij dot sot të të ndihmoj. Vajza e vogël nuk është mirë. Besoj ka ngrënë diçka që s’i ka bërë mirë, prej mëngjesit ankohet për barkun.
— Hajde ta shohim menjëherë, — tha Elvana, duke marrë çantën e saj të mjekësisë dhe duke e ndjekur pas.
Rinesa Zeneli, vogëlushja, kishte helmim ushqimor. Elvana i vendosi serum dhe i shpjegoi me kujdes Bukuries si të kujdesej për të në vazhdim.
— Nuk di si të të falënderoj, — përsëriste Bukuria me mirënjohje. — S’e dija që ishe mjeke. Spitali më i afërt është gjashtëdhjetë kilometra larg. Dikur kishim një ndihmës mjek këtu në fshat, por prej një viti është larguar dhe zëvendësues ende nuk kanë sjellë.