Që nga ajo ditë, banorët e fshatit nisën t’i drejtoheshin gjithnjë e më shpesh Elvana Lekës për çdo shqetësim shëndetësor. Ajo nuk dinte të thoshte jo. E ndiente si detyrim moral, sepse ata e kishin pritur me zemër të hapur dhe e kishin mbështetur në çdo hap.
Kur lajmi se në fshat kishte ardhur një mjeke me përvojë arriti deri te drejtuesit e shëndetësisë, Elvanën e thirrën për t’i ofruar një vend pune në poliklinikën e rrethit.
— Në rreth nuk vij, — u përgjigj ajo me vendosmëri. — Nëse më besoni ambulancën e fshatit tonë, do ta marr përsipër me kënaqësi.
Eprorët mbetën të habitur: një mjeke me eksperiencë nga kryeqyteti të zgjidhte një pikë të vogël shëndetësore në fshat? Megjithatë, Elvana nuk lëvizi nga qëndrimi i saj. Pas disa procedurave, ambulanca u rihap dhe ajo filloi të priste pacientë çdo ditë.
Një mbrëmje vonë, teksa nata kishte rënë prej kohësh, dikush trokiti me ngut në derën e saj. Elvana nuk u çudit. Sëmundjet nuk pyesin për orar.
Ajo hapi dhe përballë pa një burrë të panjohur. Që në shikim të parë kuptohej se diçka e rëndë kishte ndodhur.
— Zonja Elvana, — foli ai me zë të dridhur, — vij nga Librazhdi, rreth pesëmbëdhjetë kilometra larg. Vajza ime është shumë e sëmurë. Mendova se ishte thjesht një ftohje, por temperatura nuk i bie prej tri ditësh. Ju lutem, ejani me mua. Shpëtojeni fëmijën tim.
Pa humbur kohë, Elvana mori çantën e mjekësisë dhe, ndërsa bëhej gati, e pyeste për shenjat që kishte vënë re.
Kur mbërritën, ajo pa mbi shtrat një vogëlushe tepër të zbehtë. Elsa Sinani mezi merrte frymë; buzët i ishin tharë e çarë, flokët i rrinin të shpupuritur, ndërsa qepallat i dridheshin lehtë në ritmin e frymëmarrjes së rënduar.
Pas një kontrolli të kujdesshëm, mjekja u kthye nga i ati.
— Gjendja është serioze. Duhet ta çojmë menjëherë në spital.
Burri tundi kokën me dëshpërim.
— Jemi vetëm unë dhe ajo. E ëma ndërroi jetë pak pas lindjes. Elsa është gjithçka kam në këtë botë. Nuk mund ta humbas.
— Në spital do të marrë ndihmën e duhur. Këtu nuk kam mjetet e nevojshme. Duhet një ilaç specifik dhe unë nuk e disponoj.
— Më tregoni emrin e ilaçit, do ta gjej. Në qendër ka farmaci që rri hapur gjithë natën. Do të shkoj e do ta sjell menjëherë. Vetëm mos ma çoni vajzën në spital… Ju lutem. Por… nuk kam kujt t’ia lë ndërkohë.
Elvana pa frikën e thellë në sytë e tij. Vetëm tani e vështroi me kujdes: ishte një burrë rreth moshës së saj, i gjatë dhe me një pamje që tradhtonte lodhje e ankth të grumbulluar. Dhe ajo e kuptoi se përpara saj nuk qëndronte thjesht një prind i shqetësuar, por një njeri i dëshpëruar që mbahej fort pas shpresës së fundit.