— Mjaft më! Unë fitoj trefishin e pagës sate, prandaj kam të drejtë të shtrihem në divan pas pune dhe të pushoj!
— Si the? Domethënë diferencën duhet ta laj unë si shërbyese shtëpie? — Ylvije Elezi mezi po merrte frymë nga indinjata. — Zemër, a je në vete?
Vetëm gjashtë muaj më parë, Gentian Lika e ngrinte në krahë dhe e rrotullonte në mes të dhomës, ndërsa ajo, e mbushur me lumturi, i kishte thënë “Po”. Flisnin për çdo gjë, gjenin gjuhën e përbashkët dhe ëndërronin duke parë në të njëjtin drejtim. Ajo kohë i dukej sikur i përkiste një jete tjetër. Tani, me faqet që i digjnin nga nervat, po debatonte me të në një apartament me qira. Dhe burri që e kishte dashur aq shumë, paskësh ditur të poshtëronte me fjalë.
— Çfarë ka këtu që s’të pëlqen? Unë jam ai që sjell të ardhurat në shtëpi, mos e harro!
— Po më thua që jam barrë për ty? Që rri në qafën tënde dhe, për të mos më hedhur tutje, më lejon me mëshirë të të shërbej?
Sytë iu kryqëzuan. Ylvija ndjeu një të ftohtë që i kaloi nëpër trup. Vështrimi i Gentianit ishte errësuar, thuajse i zi nga zemërimi. Ai shtyu pjatën me nervozizëm dhe e pa me një përbuzje të hapur.
— Po, ashtu del. Dhe ta vë në dukje: temën e hape ti, jo unë. Edhe përfundimin e nxore vetë.
Ajo tundi kokën, ngushtoi sytë dhe kryqëzoi krahët mbi kraharor. Nuk kishte ndërmend të dorëzohej kaq lehtë. Gentiani psherëtiu thellë, gati për të vazhduar përplasjen. E dinte që në disa gjëra po e tepronte, por nuk po arrinte të ndalej. E bezdiste fakti që e shoqja i kërkonte para shpesh: një herë për një fustan të ri, pastaj për manikyr, herë tjetër për ndonjë trajtim relaksi. Dhe, për më tepër, pritej që ai të ndihmonte edhe në punët e shtëpisë. Pse vallë? Ai ishte burrë, furnizuesi kryesor. Atë mbrëmje, durimi i tij u këput. Nëse ai mbante peshën financiare, nuk kishte ndërmend të merrte mbi supe edhe “detyrat e grave”, siç i quante ai.
Debati vazhdoi me orë të tëra, deri sa zërat iu ngjirën. Asnjëri nuk pranonte të tërhiqej; secili mbronte me kokëfortësi qëndrimin e vet. E para që uli armët ishte Ylvija.
— Në rregull, paga jote është më e lartë. Por për këstin e parë të një shtëpie nuk ke kursyer asnjë lek.
— Është herët për të menduar për këtë. Dhe, në fakt, kam kohë që po mendoj diçka tjetër. Le të jetojmë si çiftet moderne. Propozoj buxhet të ndarë. Për blerje të mëdha kontribuojmë të dy. Edhe për ushqimet dhe detergjentët po ashtu. Apartamenti është i përbashkët, frigoriferi gjithashtu, ndaj shpenzimet i ndajmë përgjysmë. Dakord?
Një rrëqethje i përshkoi shpinën. Në çfarë ishte futur? Këtë po ia thoshte njeriu me të cilin kishte planifikuar të plakjej? Pse shumë burra duken ndryshe para martesës dhe ndryshojnë sapo vendosin unazën? Pse nuk tregohen të sinqertë që në fillim?
— Pra, po sistemohesh bukur tani, apo jo? I zgjuar qenke, — tha ajo me ironi. — Meqë ra fjala, ti ha dyfishin tim.
Gentiani rrotulloi sytë dhe ngriti duart lart, si i dorëzuar.
— Do fillosh të numërosh edhe qoftet? Në këmbim, do ndihmoj në shtëpi, siç doje.
— Do më “ndihmosh”? Çfarë do bësh konkretisht?
— Do nxjerr plehrat, do porosis ushqimet.
E gjithë kjo bisedë i dukej absurde. Ajo kishte ëndërruar një familje tradicionale, ku mbizotëron dashuria, respekti dhe mbështetja e ndërsjellë. Jo net pa gjumë duke u grindur për manikyrin apo për larjen e enëve. Tani Ylvija e kuptonte qartë se martesa e tyre po rrëshqiste drejt një krize serioze. Nëse çdo gjë do ndahej më dysh, për çfarë i duhej një bashkëshort? Dhe nesër, nëse do të mbetej shtatzënë e më pas do të hynte në leje lindjeje, si do t’ia dilte me shpenzimet? A do të duhej të llogariste çdo kafshatë, ndërsa ai do të fliste për “barazi” financiare? Këto mendime filluan t’i rëndonin në kraharor, ndërsa përballë saj Gentiani përgatitej të vazhdonte argumentin pa e ditur se sa thellë e kishte plagosur.