Ndërsa këto mendime e copëtonin nga brenda, Gentiani, i pavetëdijshëm për furtunën që kishte ngritur, vazhdoi me ton të prerë:
— Pse fryhesh kot? Dhe ta them që tani, mos më kërko para për tekat e tua. Çfarë do, paguaje vetë.
Ylvije Elezi e pa drejt në sy, pa ngritur zërin:
— Atëherë ta bëjmë ndryshe. Secili gatuan për vete, lan rrobat e veta dhe pastron çfarë përdor. Si të duket kjo marrëveshje?
Në kokën e Gentian Likës vërtiteshin mendime të çrregullta. Ai sinqerisht nuk kuptonte pse gruaja ishte acaruar deri në atë pikë. Sipas tij, po e tepronte, madje po shpikte “plane strategjike” shtëpie. U shtri pak në kolltuk, lëshoi një buzëqeshje ironike dhe, me një të qeshur të lehtë, hodhi pyetjen:
— Dhe për çfarë do të më nevojitesh ti atëherë?
Ai ngriti vetullën, duke pritur shpjegime, ndoshta edhe një tërheqje mbrapa. Por Ylvijes iu zgjeruan sytë dhe për një çast iu bllokua fryma. Fjalët e tij i ranë si shuplakë. Pra, kishte pasur të drejtë: martesa e tyre po rrëshqiste drejt fundit. Pasi mori frymë thellë, foli ftohtë:
— Pra, sipas teje unë vlej vetëm si shërbëtore?
Gentiani heshti disa sekonda. Pastaj rrotulloi sytë dhe mbajti kokën me duar.
— Si arrin t’i shtrembërosh gjërat gjithmonë që të dal unë fajtor? Mirë, dakord me kushtet e tua. S’është ndonjë dramë të lash apo të pastroj pas vetes.
— Po, këtë e kam dëgjuar plot herë. “Rrobat i lan makina, ushqimin e bën tenxherja me program.” Veçse ne as tenxhere të tillë s’kemi. U morëm vesh.
E hëna nisi si çdo javë tjetër. Gentiani u përgatit me shpejtësi dhe shkoi drejt kuzhinës, i tërhequr nga aroma e fortë e kafesë së freskët. Por pamja që e priti e la të habitur: Ylvija, e veshur për punë, po pinte qetësisht kafen dhe po hante një sanduiç. Tryeza ishte bosh përveç pjatës së saj. Ai rrudhi hundën dhe pyeti me zë të përgjumur:
— Po filxhani im? Dhe diçka për të ngrënë?
— Bëji vetë, zemër. Siç ramë dakord.
Humori iu prish menjëherë. Ishte mësuar që ajo ta përqafonte në mëngjes, t’i përgatiste mëngjesin, ta përcillte me një puthje. Tundi duart me mllef:
— E dija që je mërzitur.
— Mërzitur? Jo fare. Thjesht po zbatoj rregullat e reja: buxhet i ndarë, punë të ndara.
Ajo u ngrit, lau filxhanin e pjatën e saj, fshiu tavolinën dhe doli. Pas shpine ai ia ktheu me ironi:
— Atëherë shko në punë si të duash. Makina është e imja, e kam blerë para se të martoheshim.
— E prisja këtë. Do marr autobusin.
Dera u përplas. Ylvija u largua me një shije të hidhur në gojë. Gentiani u ndje për një çast i zbrazët, por krenaria e mblodhi shpejt. U ndje i fyer që ajo nuk i kërkoi ta çonte me makinë. “Do të lodhet shpejt,” mendoi. “Do fillojë të ankohet, të kërkojë para.”
Me këtë bindje shkoi në punë. Por mbrëmja e gjeti të rraskapitur. Koka i çahej dhe mezi priste të shtrihej. Sapo hyri në shtëpi, thirri me zakon:
— Yll, erdha! Çfarë kemi për darkë?
Nga dhoma e gjumit doli Ylvija dhe e pa me habi.
— Me mua po flet?
— Po me kë tjetër? Çfarë ka për të ngrënë?
Ajo ngriti supet.
— Unë kam bërë një sallatë dhe një biftek për vete. Pse?
Ai hoqi këmishën dhe e hodhi mbi karrige, pastaj pantallonat. Nxori një bluzë të lehtë dhe pantallona të shkurtra nga dollapi, u ndërrua dhe, kur u kthye, vuri re vështrimin e saj të çuditshëm. Ai ngriti vetullën, gati të thoshte diçka.