Ai ngriti vetullën dhe, me një ton urdhërues, tha:
— Mirë, mjaft me këtë. Ngrohe çfarë ka. S’kam më fuqi, Bujar Frashëri sot ma ka ngrënë kokën me lugë matëse. Ma ktheu raportin pafund, asgjë s’i dukej në rregull.
Gentian Lika u fut me hap të shpejtë në banjë, lau duart dhe u ul në tavolinë. Ylvije Elezi zuri vend përballë tij, mbështeti mjekrën në pëllëmbë dhe e vështroi drejt.
— Ç’u bë me raportin atëherë? — pyeti qetë.
— Po ta thashë, e ribëra njëqind herë. A do ma ngrohësh darkën apo jo?
Ajo hapi sytë sikur s’e kuptonte.
— Cilin ushqim? Ke gatuar gjë ti?
— Si “cilin”? — u shtang ai.
— Zemër, kemi rënë dakord për buxhet të ndarë. Ti fiton trefishin e pagës sime. Të ka dalë nga mendja?
Ai kafshoi buzën.
— E vërtetë… më paskësh ikur nga mendja.
I acaruar, nxori telefonin dhe nisi të porosiste ushqim me dërgesë. Ylvija u ngrit nga kuzhina pa i hedhur as edhe një shikim. Gentiani nuk po e kuptonte pse ajo po sillej kështu. Në fund të fundit, kishte thënë vetëm atë që kishin vendosur bashkë. Prapëseprapë, ajo rrinte e ftohtë, nuk e përqafonte, as nuk e puthte. Si dy fqinj që ndajnë korridorin, jo si burrë e grua.
Nga fundi i javës, ai u bind se Ylvija kishte vendosur ta vinte në provë. “Nuk jam aq i lehtë sa mendon,” mendoi me inat. Që atëherë, porosiste ushqim paraprakisht ose blinte gjysmëprodukte në market. Bisedat mes tyre u rralluan deri në heshtje. Ndërkohë, ai mësoi të përdorte çdo program të lavatriçes dhe nisi të hekurosë vetë këmishat. E shihte se ajo dilte, merrej me gjërat e saj, kalonte kohë si t’i donte qejfi — dhe kjo e përvëlonte nga brenda. Tentoi të ankohej, por mori të njëjtën përgjigje: “Janë punët e tua.”
Ngjarja që e çoi konfliktin në kulm erdhi papritur. Gjithë ditën Gentiani ishte ndjerë i këputur. Në mbrëmje mati temperaturën. Kur pa shifrën 39, zëri iu drodh:
— Thirr urgjencën.
— Pse? — u përgjigj ajo pa u ngritur.
— Nuk e sheh që jam për tokë?
Ylvija bëri një grimcë përçmuese.
— S’po shoh ndonjë dramë. Një virus i zakonshëm. Merr një tabletë dhe shtrihu.
— Atëherë sillmë diçka…
— Bëje vetë.
Ai e pa i hutuar. Dikur, kur sëmurej, ajo sillej rreth tij me supë të ngrohtë, me çaj frutash, e mbulonte, e përkëdhelte. Tani, vështrimi i saj kalonte përtej tij, i ftohtë si xham. Ai u drejtua me vështirësi dhe ngriti zërin:
— A je në vete? Jam sëmurë, më ndihmo!
Ajo ngriti supet.
— Kur isha unë me temperaturë, ç’më the? “Pi ilaçin dhe mos e dramatizo.” Po t’i kthej fjalët e tua. Nëse s’ka gjë në kuti, shko bleje. Siç bëra unë, ndërsa ti shihje ndeshjen.
— Ylvije, po e tepron, — tha ai me ton kërcënues.
— Unë? Nëse do kishe kërkuar me të mirë, ndoshta do të të kisha ndihmuar. Por atë mënyrë urdhëruese përdore me vartësit e tu, jo me mua.
I mbështjellë me batanije, me kokën që i gumëzhinte, Gentiani shpërtheu:
— Jam keq dhe është detyra jote si grua të kujdesesh për mua.
Ajo u kthye menjëherë.
— Çfarë gruaje? Prej dy muajsh s’kemi më familje. Jetojmë si bashkëqiraxhinj. Ty s’të intereson fare për mua. Je kapur pas atij buxhetit tënd të ndarë aq fort, sa je gati të mos më flasësh e madje të ndahesh.
— Nuk kam thënë se dua divorc.
— S’ke nevojë ta thuash. Aludimet e tua do t’i kuptonte edhe një i verbër. Për ty jam e parëndësishme!
— Unë jam i parëndësishëm për ty! Ti e propozove ndarjen e parave.
— Unë? A ke ndërgjegje? Në fakt, faleminderit. Më hape sytë. Shiko ku kemi përfunduar: as familje, as afërsi. Pse duhet të rrimë bashkë kështu? Secili për hesap të vet, madje as intimitet nuk kemi më.
— Sepse ti nuk do, — ia ktheu ai menjëherë.
Ylvija papritur…