Ylvije Elezi shpërtheu në një të qeshur të thatë, pothuajse therëse.
— Vërtet? Pse vallë? Ndoshta duhet të mendosh pak. Unë e mbaj veten me forcat e mia, ti nuk shpenzon asnjë lek për mua. Lule? Dhurata? As që bëhet fjalë. Çdo gjë e do gati, pa dhënë asgjë nga vetja.
— Ik more… — ia ktheu Gentian Lika i nervozuar.
Ylvija deshi të vazhdonte, por fjalët sikur iu prenë në mes. Ngjyra iu zbeh nga fytyra, sytë iu mbushën me një trishtim të thellë. Dukej qartë se brenda saj po merrte formë një vendim i prerë.
— Po, do iki. Për mua u kujtove vetëm kur të duhej ndihmë. Dhe fatmirësisht e kuptova herët se çfarë po ndodh. Mund ta mashtrosh veten sa të duash, por e vërteta është e dukshme. Ti nuk je as burri i duhur, as babai që do të doja për fëmijët e mi. Je thellësisht egoist.
Gentiani mbeti i shtangur. Nuk e kishte menduar që ajo do ta çonte deri në fund. Megjithatë, Ylvija mblodhi sendet e saj dhe u kthye tek prindërit. Ai reagoi me inat, me mllef, me ndjenjë fyerjeje. Kaloi një javë dhe zemërimi iu fashit. Filloi të kujtonte fillimet e tyre: si u njohën, si e kërkoi me ngulm, si përpiqej ta bënte për vete. I erdhën ndër mend mbrëmjet romantike që ajo organizonte, të qeshurat e saj kur ai bënte shaka. I shtyrë nga malli, e ftoi për t’u takuar.
Ylvija erdhi e ftohtë, me fytyrë të ngrirë. Mori lulet pa thënë asnjë fjalë dhe u ul përballë tij, me buzët e shtrënguara.
— Çfarë do? — pyeti shkurt.
— Yll, a s’mjafton më? — u përpoq ai ta zbusë situatën.
— Çfarë të mjaftojë? — ngriti ajo vetullën. — Unë nuk po të shqetësoj. Ku qëndron problemi tani?
— Më fal. E teprova. U fiksova kot pas parave. Je grua e zonja, shtëpiake e mirë. Nuk më ke kërkuar kurrë gjëra të pamundura. Dhe, në fund të fundit, ç’rëndësi ka sa fiton ti?
Nën vështrimin e saj të akullt, ai u ndje në siklet, por vazhdoi:
— Ke të drejtë. Kur të shkosh me leje lindjeje, as nuk do të punosh. Është detyra ime të mbaj familjen. Gabova. Kthehu në shtëpi, të lutem. Dhe si shenjë dashurie…
Ai nxori një kartë bankare dhe ia zgjati. Ylvija as nuk e preku. E vështroi gjatë, pastaj foli me një qetësi që të ftohte gjakun:
— Do të kërkoj divorc. Ti nuk do të ndryshosh. Ky gjest i madh nuk do të thotë asgjë. Thellë brenda mendon se unë të detyrohem për gjithçka: të laj, të pastroj, të të shërbej. Ndërkohë edhe unë punoj.
— E kuptova, mjaft…
— Jo, nuk ke kuptuar asgjë. A ofrove ndonjë zgjidhje të menduar? Jo. Thjesht ma zgjate kartën. Po më pas? Do të fillosh të më përmendësh se fitoj pak dhe jetoj me paratë e tua? Do të ma hedhësh mbi supe çdo dështim? Se mund të kishim blerë pesë apartamente, po dikush nuk di të kursejë? Kështu do të jetë?
— Çfarë po thua? Kartën ta dhashë si provë dashurie!
Ylvija buzëqeshi shtrembër dhe trazoi pa oreks sallatën.
— Dashuri? Këtu nuk ka as gjurmë të saj. Kjo nuk është kambanë alarmi, është kushtrim. Kanë kaluar vetëm gjashtë muaj nga dasma dhe ti tashmë po shfaq fytyrën tënde të vërtetë.
— Nuk po bëj asgjë të keqe. Ti po e zmadhon situatën, po e shtrembëron dhe pastaj ofendohesh vetë.
Ajo shtyu pjatën mënjanë dhe i bëri shenjë kamarierit. Pastaj tha me zhgënjim:
— Asgjë nuk ke kuptuar. Gabim që erdha. Ti nuk do të ndryshosh. Mirupafshim.
Ylvija pagoi faturën dhe u largua pa kthyer kokën. Gentiani mbeti ulur gjatë, i humbur në mendime. Çfarë bëri gabim këtë herë? I propozoi, sipas tij, një zgjidhje të arsyeshme, e ajo e hodhi poshtë. Ndoshta kishte gjetur dikë tjetër? Me gratë kurrë s’ia del t’i kënaqësh. Sipas tij, ajo vetë po e shkatërronte martesën dhe njëkohësisht po luante rolin e viktimës.