Me ardhjen e sekretares së re, Fjolla Hasani, askush nga stafi nuk u tregua i nxituar për ta afruar në rrethin e vet.
— Hëë… kjo “pelë” s’është marrë për të mbajtur dosje, por për të zbukuruar zyrën e drejtorit, — hodhi me të qeshur thumbuese Donika Kastrati, sapo u njoh papritur me të renë.
Pozicioni në recepsion kishte mbetur bosh për afro dy javë, sepse sekretarja e mëparshme kishte dalë në lejen e tretë të lindjes. Dhe pastaj, si rrufe në qiell të kthjellët, u shfaq Fjolla. Erdhi, u sistemua, zuri vendin e saj. Drejtori, Bashkim Kola, e prezantoi para kolegëve me një krenari të përmbajtur, pothuaj ceremoniale. Në fytyrën e saj lexohej qartë një mesazh i heshtur: “Nuk kam ardhur këtu të lodhem për ju, për këtë jam shumë e bukur.” Bukuria e saj ishte e një lloji të veçantë, e ndërtuar sipas modës së kohës — qerpikë të stërzgjatur deri në vetulla, buzë të fryra artificialisht dhe një ballë që mezi lëvizte nga injeksionet. Sigurisht, bionde. Po t’i hiqje gjithë ndërhyrjet dhe shtresat e rreme, do të mbetej një vajzë e zakonshme, madje e këndshme. Por ashtu siç ishte, për syrin e papërgatitur, pamja e saj mund të dukej disi tronditëse. Megjithatë, ajo maskë i jepte vetëbesim. Fjolla e ndiente veten si princeshë dhe sillej si e tillë — me një farë epërsie, ndonëse herë pas here zbriste me hir në “tokë” kur kjo i leverdiste.
Prandaj edhe gratë e zyrës e pritën me miratim ironinë e Donikës për “aftësitë profesionale” të sekretares së re. Shkëmbyen buzëqeshje të ngrira e dinake dhe, duke kthyer pak shpinën, mbytën të qeshurat. Donika njihej për saktësinë therëse të komenteve të saj; sarkazma i dilte natyrshëm, por nuk ishte njeri i lig. Ishte e drejtëpërdrejtë, ndonjëherë e ashpër, por rrallëherë e padrejtë. Të gjithë e kuptonin se kjo zogëz me pendë të ndezura nuk kishte hyrë në “shkurret e harabelëve” thjesht për një rrogë modeste. Dhelpra e vjetër, Bashkim Kola, si një koleksionist i pangopur pas gjërave të rralla, e kishte zbuluar diku dhe pa dyshim i kishte premtuar më shumë sesa një vend pune. Për këtë arsye, Fjolla nuk e vuajti aspak mungesën e afrimit miqësor nga kolegët. Përkundrazi, pothuajse menjëherë nisi afrimi i saj i vrullshëm me drejtorin.
Rreth orës së drekës, kur fluksi i punonjësve drejt zyrës së drejtorit pakësohej dhe korridoret e qendrës së biznesit zbrazej nga hapat e shpejtë, dëgjohej zëri thirrës i Bashkim Kolës:
— Fjo-llaa! — zgjatej ai me një bas të ngjirur, që mundohej të tingëllonte i ëmbël. — Më duheni pak! Dhe sillni… hm… sillni diçka me vete. Kontratën me Saimir Toplanën, po, atë ma duhet.
Pak më vonë:
— Fjo-llaa! Më përgatisni një kafe, ju lutem. E mbani mend si e pi? Gjysmë qumështi dhe vetëm një lugë çaji sheqer.
Dhe kur Fjolla hynte me dosje në dorë, duke shtyrë derën e rëndë me ijën e saj elegante… kur sillte filxhanin me kafe aromatike, duke e mbajtur me kujdes mbi pjatëz… do të duhej të shihje fytyrën e Bashkim Kolës! Një mace marsi, tamam. E vogël në shtat, por e ushqyer mirë, me tullë të shndritshme dhe një mjekër të dyfishtë të ngopur… një mace plakë, epshore. Gjashtëdhjetë vjeç dhe ende me të njëjtat teka. Frymëmarrje e rënduar, probleme me stomakun, shenja të para të diabetit. I martuar fort e pa shpresë që nga bankat e shkollës së lartë — nga koha kur nuk ishte askush. Po të mos ishte për gruan e tij, që në atë martesë ishte vërtet “qafa” ndërsa ai vetëm “koka”, sot zor se do të ishte pronar i një agjencie reklame; në rastin më të mirë do të punonte si saldator në ndonjë ndërmarrje shërbimesh, profesion për të cilin ishte diplomuar. Edhe bashkëshortja e tij kishte studiuar në të njëjtin institut, për rrobaqepëse. Ishte ajo që e shtyu me këmbëngulje drejt ambicies, që i dha ide, e orientoi, nuk e la të qetë derisa në fillim të viteve ’90 hodhën themelet e agjencisë.
Fjolla qëndronte gjatë në zyrën e drejtorit. Të qeshura të lehta, pëshpëritje… Thashethemet nisën të qarkullonin. Disa i panë bashkë pas orarit të punës — në restorant, në qendër tregtare, në butikë. Çdo fustan i ri apo bizhuteri që shfaqej mbi Fjollën bëhej menjëherë objekt diskutimi dhe vlerësimi nga sytë vigjilentë të zyrës, dhe kjo ishte vetëm fillimi i historisë që premtonte të merrte përmasa edhe më interesante.