Në zyrë u përhap bindja se çdo fustan i ri apo varëse që shfaqej mbi Fjollën ishte “investim” i Bashkim Kolës. Pëshpëritjet qarkullonin pa helm, më tepër si një argëtim kolektiv. Historia e sekretares me drejtorin ndiqej me të njëjtin pasion si një telenovelë: ç’do të ndodhte më tej? Parashikime, batuta, kundërshti… Tema kryesore e korridoreve ishte pikërisht ajo dhe, çuditërisht, të gjithë ndiheshin të përfshirë.
Vajzat e sektorit e mbanin Fjollën në distancë. S’e ftonin për kafe, s’i hapnin biseda personale. Edhe ajo vetë rrinte e ftohtë, me një lloj përçmimi të fshehur në shikim. Vetëm kur i duhej ndonjë nder, dinte të zbutej, të bëhej e ëmbël e thuajse e zakonshme, pa atë tonin e saj triumfues.
Një mëngjes, Klea Sinani mbërriti me vonesë — kishte pasur takim urgjent te dentisti. Sapo u dëgjua zëri i saj gazmor, që tregonte aventurën në autobus, dera e recepsionit u hap me vrull të lehtë dhe Fjolla nxori kokën, me një buzëqeshje tepër miqësore. Klea u habit; pastaj një ndjesi e pakëndshme i përshkoi shpinën.
– O Klea, zemër, mirëmëngjes! – cicëroi Fjolla. – Mora pak kafe nga filxhani yt… timin e theva pa dashje. S’besoj se e ke problem, apo jo?
Vetullat e Kleas u ngritën vetvetiu. Fjolla nxitoi të shtonte:
– Seti i filxhanëve të Bashkim Kolës është brenda në zyrë, po ai është jashtë qytetit… S’kisha tjetër. Vajzat më thanë që i lirë ishte vetëm i yti. Madje ta lava! Ishte bërë me njolla çaji, të tuat, hi-hi…
Për disa çaste, Klea mbeti me xhaketën në dorë. Vështroi filxhanin me pinguin, të lënë pranë tastierës, pastaj pa padashur sytë iu ndalën te buzët e Fjollës — të fryra artificialisht, të punuara, sikur prej vitesh të ishin ushtruar vetëm për t’u tendosur mbi tullumbace. Kush e di sa “tullumbace” kishte fryrë ajo në zyrën e drejtorit? Klea u drodh lehtë.
– Mbaje për vete, – tha prerë. – Ta fal.
– Po ti ç’do bësh? – u shtir e çuditur Fjolla.
Klea e mori filxhanin nga tavolina dhe ia zgjati me vendosmëri.
– Kam tjetër. Në sirtar, – gënjeu pa u menduar gjatë.
– Hm… në rregull, – mërmëriti Fjolla, duke e rrotulluar enën në duar. Ishte e qartë që nuk i pëlqente aspak. – Faleminderit!
– Me kënaqësi, – ia ktheu Klea me buzëqeshje të sforcuar.
Pak më vonë, ajo shpërtheu para kolegeve:
– Ç’ishte gjithë ajo skenë?
– Na fal! – u justifikuan ato. – Erdhi me atë buzëqeshjen e saj false dhe asnjërës s’na bëhej ta ndanim filxhanin. I thamë se po donim të pinim çaj, dhe vetëm i yti kishte mbetur bosh…
– Sikur prania ime do ta ndalte një si Fjolla! – psherëtiu Klea. – Shihni pak Bashkim Kolën… na paska humbur burri fare.
Donika Kastrati ngriti gishtin tregues me ironi:
– Edhe qeni plak ngazëllehet si këlysh kur i del përpara një kockë e re! Le të shijojë sa të mundet… derisa zonja e shtëpisë të mos jetë në dijeni.
Për një periudhë, Fjolla e pranonte rolin e dashnores pa shumë ankesa. Por koha kalonte. Ajo nuk ishte më një vajzë e re; tridhjetë e tre vjeçe, me një djalë katërmbëdhjetëvjeçar që rritej prej foshnje nga gjyshja, Fjolla nuk kishte ndërmend ta shpërdoronte rininë e mbetur si një aventurë anësore në jetën e dikujt tjetër. Synimi i saj ishte i qartë: ta kishte Bashkim Kolën tërësisht për vete — pa kushte, pa ndarje. Dhe, bashkë me të, edhe pronat, apartamentet dhe pjesën e tij në biznes.
Bashkim Kola nuk i fshehu ankesat. Sipas tij, gruaja ishte një tirane e vërtetë, që i thithte energjinë dita-ditës. Në shtëpi, tha ai, mbretëronte qortimi, ftohtësia dhe kërkesat pa fund — fëmijët, nipërit, shpenzimet, dhuratat… Ndërsa Fjolla ishte arratisja e tij, frymëmarrja e re. Me të ndjehej i gjallë si kurrë më parë. Asnjë grua, betohej ai, nuk i kishte zgjuar aq shumë ndjenja, aq shumë dëshirë për të jetuar.
– O engjëlli im… sikur të mundesha të çlirohesha nga këto pranga familjare… – murmuriste ai me zjarr, duke i premtuar horizonte që Fjolla i dëgjonte me sy të shkëlqyer, ndërsa në mendje i përvijoheshin plane shumë më konkrete se fjalët e tij.