– …sikur të mund të shkëputesha nga këto zinxhirë që më mbajnë lidhur! – ankohej Bashkim Kola, i shtrirë në kolltukun e hotelit, ndërsa ndizte një cigare dhe nxirrte tym me bezdi.
Ndikimi i Fjolla Hasanit mbi të po bëhej gjithnjë e më i fortë. Vajza kishte nisur të besonte se mjaftonte të lëvizte pak fijet e duhura dhe drejtori do të hidhej në çdo hap që ajo kërkonte. Vetëm një gjë e shtynte pa fund: ndarja nga gruaja.
– Atëherë ndahu… dhe le të jemi bashkë si duhet… – pëshpëriste Fjolla nga shtrati, duke ledhatuar flokët e saj të artë me një buzëqeshje të ëmbël.
– Eh, sikur të ishte kaq e thjeshtë! Procedura, ndarja e pasurisë… fëmijët do të zemërohen, do të më gjykojnë! Jam i lidhur këmbë e duar, Fjolla. Prej vitesh jetoj një jetë që s’është e imja… Vetëm pranë teje ndihem i lumtur…
– Po ne duhemi! Unë dua të jem e vetmja në jetën tënde! Nuk pranoj të të ndaj me atë…
– Qetësohu! – e ndërpriste ai, i trembur nga vrulli i saj. – Do ta rregulloj vetë këtë punë. Ti mos bëj zhurmë, rri e padukshme. Me Luljeta Kovaçin duhet kujdes, nuk përballon goditje të menjëhershme. Do t’i premtoj mbështetje financiare, do t’i lë apartamentin në qendër… s’do ta lë në baltë. Por duhet momenti i duhur. Ki durim.
Kaluan gjashtë muaj. Fjollës nisi t’i dukej se po ushqehej vetëm me fjalë boshe. Asnjë hap konkret. Ajo u ndie e përdorur, e lënë në hije, si një rol dytësor në jetën e tij. Nëse Bashkimi s’kishte guxim të vendoste, atëherë do të vepronte ajo.
Gjeti profilin e Luljetës në rrjetet sociale. Në fotografi shfaqej një grua rreth të gjashtëdhjetave, krejt e zakonshme. Fjolla shtrembëroi buzët me përbuzje. As grimi i kujdesshëm, as veshjet e shtrenjta nuk arrinin ta fshihnin peshën e tepërt që e rëndonte. Për syrin e paanshëm, Luljeta mund të dukej një zonjë e sjellshme, pak e lodhur nga jeta, por me personalitet. Për Fjollën, ajo ishte thjesht një pengesë e neveritshme. “Nga kjo s’ndahet dot? Unë vlej një milion herë më shumë!”
Si çdo dashnore që ndien veten të lënduar, ajo u mbush me etje hakmarrjeje. Si guxonte ajo grua të mbante vendin e parë? Duhej ta kuptonte se nuk ishte e vetmja. Se Fjolla ishte më e re, më e bukur, më e dëshiruar – kështu i kishte thënë vetë burri i saj.
Pa asnjë shpjegim, i dërgoi Luljetës disa fotografi “interesante”, ku Bashkimi shfaqej në pozicione që s’linin vend për keqkuptime. Orët kaluan. Mesazhet u panë. Asnjë reagim. Asnjë telefonatë, asnjë skenë. Të nesërmen, edhe Bashkimi sillej si zakonisht. Kjo heshtje e çmendi Fjollën. E kuptoi se nga një grua si Luljeta nuk shpëtohej lehtë.
E pushtuar nga mllefi, vendosi t’i jepte një goditje të fundit. Nën disa foto të Luljetës la komente therëse për pamjen dhe peshën e saj. Mendoi se kështu do ta lëndonte përfundimisht. Në njëfarë mënyre, ia arriti… por jo ashtu siç e kishte imagjinuar. Çfarë ndodhi të nesërmen i la një shenjë të thellë në shpirt. Sa herë e kujtonte, i dridhej supi dhe ndiente dëshirën të mbështillej me shall e të zhdukej nga faqja e dheut.
Mëngjesi tjetër nisi i zakonshëm. Fjolla ishte në tavolinën e saj në zyrë, ndërsa Bashkim Kola nuk dilte nga kabineti. Rreth mesditës, nga korridori u dëgjua një përplasje e fortë dere. Një zë i përulur tha me drojë: “Mirëdita…” Pastaj heshtje. Më pas, hapa të rëndë që afroheshin dhe një zë femre, i ashpër e i ngjirur, jehoi si nga thellësia e një tuneli:
– Ku është ajo ndyrësirë?! Sekretarja – këtu punon?!
Dikush duhet t’i ketë treguar me kokë drejtimin, sepse në çast dera e pritjes u hap me shqelm. Fjolla u drodh, por u përpoq të ruante qetësinë dhe pamjen e saj të zakonshme. Ajo arriti të mbahej… deri në momentin kur përballë saj u shfaq Luljeta. Për mënyrën se si i ndryshoi shprehja në fytyrë Fjollës, dikush mund t’i kishte dhënë çmim: krenaria e fryrë iu zhduk si gjethe e tharë, duke lënë vend për një frikë të zhveshur, instinktive. Ndërsa Luljeta përparonte drejt saj si një stuhi e papërmbajtshme.