– Tani ma përsërit edhe një herë çfarë më shkrove dje, moj fundërrinë! – shpërtheu Luljeta Kovaçi, me zërin që i dridhej nga tërbimi.
Vajzat e zyrës, të shtyra nga një kureshtje pothuajse e sëmurë, u grumbulluan te dera si të ishin thërrmuar mbi një pikë sheqeri. As vetë nuk e kuptuan kur lanë tavolinat. Klea Sinani dëgjoi qartë klikimin e bravës nga zyra e Bashkim Kolës. Pastaj gjithçka mori hov.
– Kush është e shëndosha këtu, hë? Ma thuaj! – ulëriti gruaja e drejtorit dhe, duke u përkulur mbi tryezë, e kapi Fjollën Hasani nga pjesa e sipërme e fustanit të kuq. Sekretarja lëshoi një britmë të mprehtë dhe u përpoq të shkëputej. Duart e Luljetës rrëshqitën nga supet e saj, por u shtrënguan fort pas rrobës. Një tërheqje e vetme, e prerë – dhe fustani iu zhvesh Fjollës mbi kokë. Ajo, duke bërtitur, u hodh drejt daljes, pa harruar të rrëmbente celularin nga tavolina. Mbi trup i mbetën vetëm të brendshmet dhe çorapet e holla najloni.
– Do ta tregoj unë kush është e shëndoshë! – hodhi fustanin përdhe Luljeta dhe i zuri flokët. Në dorë i mbeti një tufë e tërë. Fjolla, duke shtyrë kureshtarët, doli me vrap nga agjencia, me lot që i rridhnin pa pushim.
Në atë gjendje të turpshme, ajo përshkoi korridorin e përbashkët të qendrës së biznesit, nën shikimet e habitura të punonjësve të tjerë. Me faqet që i digjnin nga poshtërimi, u fut me nxitim në tualet. U mbyll në kabinë, u përpoq të qetësonte dridhjet dhe telefonoi menjëherë policinë.
Mjaftoi një shikim i ashpër i Luljetës që menaxheret të shpërndaheshin në heshtje në vendet e tyre. Askush nuk guxonte të nxirrte zë. Ndërkohë, ajo iu kthye derës së zyrës së Bashkim Kolës, i cili ishte mbyllur brenda dhe nuk pranonte të dilte. E fryrë nga zemërimi, me tufën e flokëve ende në dorë, ajo nisi ta turpëronte:
– Më ka fyer! Punonjësja jote! Do ta shohësh çfarë ka shkruar? Më ka përçmuar pamjen, nga koka te këmbët! Unë qenkam e shëndoshë? Do ta shkatërroj atë të pacipë!
Bashkim Kola, nga ana tjetër e derës, u betua me zë të dridhur se do ta pushonte nga puna brenda ditës, por për siguri nuk e hapi derën.
Patrulla mbërriti shpejt. Njëri nga efektivët shkoi në tualet dhe i çoi Fjollës fustanin, por ajo refuzoi të dilte e të përballej me agresoren. Në zyrë, Luljeta tashmë ishte ulur në divan, e rrethuar nga vajzat. Po thithte një tabletë qetësuese nën gjuhë; emocionet e forta e kishin rraskapitur. Donika Kastrati i bënte fresk me një bllok shënimesh, ndërsa Klea mbante gati një gotë ujë.
Tani Luljeta kishte ndryshuar krejt ton. Qante dhe u shpjegonte policëve se ishte fyer pa asnjë arsye, megjithëse, sipas saj, mezi e njihte sekretaren.
– Më quajti të shëndoshë! – përsëriste mes lotësh. – Mua! Jam nënë e tre fëmijëve, gjashtëdhjetë vjeçe… si guxon ajo?
Fakti që Fjolla ishte e dashura e burrit të saj dukej se nuk e shqetësonte fare; për të, ofendimi ndaj pamjes ishte më i rëndë se tradhtia.
Bashkim Kola doli nga zyra vetëm në mbrëmje. Para se të largoheshin, Luljeta e pyeti përmes derës:
– Sot, besoj, nuk do të kesh mbledhje të zgjatura?
– Jo, zemër, sot jo… – u përgjigj ai me butësi të sforcuar.
Fjolla nuk e çoi çështjen deri në gjyq dhe as nuk dorëzoi kallëzim zyrtar; rrezikonte një padi kundër saj për fyerje. Të nesërmen ajo nuk punonte më në agjenci dhe se ku përfundoi, askush nuk e mori vesh. Ndërsa Bashkim Kola vazhdon të jetojë i qetë në martesën e tij. Me sa duket, aventura me Fjollën i mjaftoi për një kohë të gjatë: sekretaren e re e përzgjodhi vetëm për aftësitë profesionale, jo për pamjen. Dhe mbledhjet e mbrëmjes? U zhdukën krejt. Tani, pas orarit, ai kthehet drejt e në shtëpi.