Poshtë, qyteti gjëmonte me një murmurimë të thellë, si një det i largët që përplaset pa pushim. Ndërsa mbi urë mbretëronte një heshtje e akullt, e thyer vetëm nga përplasja monotone e ujit pas shtyllave prej betoni. Elvana ishte kapur fort pas parmakut të ftohtë metalik dhe shikonte drejt errësirës. Lumi, i zi pothuajse si katran, dukej sikur e thërriste — i premtonte një ikje të shpejtë, pa dhimbje, pa zhurmë. Një hap i vetëm. Një çast rënieje. Dhe gjithçka do të merrte fund: as poshtërim, as dhembje, as ajo ndjesi therëse që ishte e panevojshme për këdo.
“Sa e lehtë do të ishte…” i rrihte mendimi në kokë. “Një sekondë, dhe mbaron çdo gjë.” Brenda saj kishte mbetur vetëm boshllëk. Ishte djegur nga lodhja, nga frika, nga shija e hidhur e zhgënjimit. Besimi, shpresa, bindja tek njerëzit dhe kuptimi i jetës ishin tretur prej kohësh, duke lënë pas vetëm hirin e dëshpërimit. Ndihej si një send i vjetër, i flakur në kosh, pa vlerë për askënd.
Buzët i lëviznin pa zë. Nuk ishte lutje — ajo kurrë nuk kishte ditur të lutej siç duhet. Ishte thjesht një pëshpëritje e dëshpëruar, një përpjekje e fundit për t’u kapur pas ndonjë kujtimi ku dikur kishte pasur ngrohtësi dhe siguri. Por kujtesa nuk i solli qetësi. I solli diçka tjetër.
Natë. Dhoma e gjumit. Zëri i burrit — i ashpër, prerës si teh:
— Je si lopë. Budallaqe. Si një kazan që zien kot — ngrohesh dhe pastaj rri. Nuk më duhesh.
Çdo fjalë ra mbi të si grusht. E shtypte, e ulte, e copëtonte nga brenda. Elvana pothuaj e ndiente fizikisht se si përkulet nën shikimin përçmues të tij.
Pastaj gjithçka ndodhi me nxitim. Kishte vetëm dhjetë minuta për të hedhur në një çantë të vjetër disa rroba të brendshme, dokumentet dhe furçën e dhëmbëve. Një derë që u përplas me forcë — dhe rruga e kthimit u zhduk. Rruga ishte e ftohtë, indiferente. Shoqet e saj ai i kishte larguar kohë më parë me xhelozinë dhe dyshimet e tij. Nëna kishte ndërruar jetë disa vite më parë, dhe apartamenti i saj — i vetmi vend që Elvana e kishte quajtur ndonjëherë shtëpi — ishte shitur me arsyetimin e “zgjerimit”. Për rehati të tij. Tani ajo nuk kishte ku të shkonte. Asnjë derë për të trokitur. Vetëm zbrazëti dhe një heshtje që i oshëtinte në veshë.
Një tjetër pamje i shkëlqeu në mendje — e freskët, therëse. E dashura e tij. E re, e pacipë, me sigurinë e një grabitqareje. Kishte hyrë në shtëpi si zonjë, ishte hedhur në kolltuk dhe e kishte parë me përqeshje.
— Ç’ke, moj gjyshe, do vazhdosh gjatë të tymosësh si samovari?
E talli, e ofendoi, dhe praktikisht e shtyu drejt derës. Elvana u përpoq të përgjigjej, por fjalët iu bënë nyjë në fyt. Ndjeu sërish sa e vogël, sa e pafuqishme ishte përballë arrogancës së një të huaje.
Dhe tani — ura. Parmaku. Dhe ajo dëshirë pothuaj e papërballueshme për ta hedhur hapin fatal. Dëshpërimi kishte arritur kulmin, ia kishte pushtuar mendjen, ia kishte shteruar çdo grimë force.
Njërën këmbë e kishte kaluar tashmë mbi parmak, kur papritur u dëgjua kërcitja e fortë e frenave dhe një dritë e fortë farash çau errësirën. Një makinë u ndal me vrull pranë saj, aq afër sa për pak preku barrierën. Elvana u tremb dhe, instinktivisht, u tërhoq pas.
Nga makina zbriti një burrë i gjatë. Pa humbur kohë, iu afrua dhe e kapi fort për krahu. Shtrëngimi i tij ishte i hekurt.
— Çfarë po bën, moj e çmendur?! — zëri i tij tingëlloi i ashpër, por nuk kishte urrejtje në të; përkundrazi, ndjehej shqetësim, madje një lloj kujdesi i çuditshëm.
Para se ajo të arrinte të kuptonte ç’po ndodhte, ai pothuajse e futi brenda në makinë. Elvana, e tronditur, nuk kundërshtoi. U la të ulej në sedilje. Brenda ndihej aroma e lëkurës së ndenjëseve e përzier me parfum mashkullor. Ajo u mblodh kruspull në cep të sediljes dhe shpërtheu në lot. Lotët rridhnin pa pushim, i njomën faqet dhe i pikuan mbi duar, ndërsa trupi i dridhej i tëri nga e qara që nuk po arrinte ta ndalte.