Fjalët e saj nuk i përthitha menjëherë. Për çfarë studioje po fliste? Për atë garsonieren në periferi, që e pata blerë vite më parë, ende pa u martuar, duke hedhur aty çdo kursim timin dhe pjesën modeste të trashëgimisë që më kishte lënë gjyshja?
— Teuta, a e kupton çfarë po thua? — fola me zë të ulët, që kolegët në zyrë të mos kthenin kokën. — Aty jeton një njeri. Banesa është dhënë me kontratë të rregullt.
— Mos ma bëj dramë! — ma ktheu ajo me një shpërfillje sikur të flisnim për një pallto të vjetër. — Çfarë njeriu? E kam vëzhguar një javë: mbrëmjeve dritat s’ndizen, askush s’hyn e s’del. Hapësira po rri bosh, ndërkohë që motra e Gentianit endet shtëpi më shtëpi. Thuaji qiramarrësit se rrethanat kanë ndryshuar. Fjolla do sistemojë sendet me macet e saj. Mos u trego koprrace, Arjana. Tani që djali është martuar, çdo gjë është e përbashkët!
Telefonata u mbyll me një tingull të thatë. E pashë ekranin e errësuar dhe ndjeva si më mblidhej kraharori nga një zemërim i rëndë. Ajo banesë ishte i vetmi siguri im për të ardhmen, një shtesë e menduar për pensionin, për të cilën kisha hequr dorë nga pushimet dhe luksin për vite me radhë. Qiramarrësi im, Shaban Stepanoviçi, nënkolonel policie në pension, ishte njeri rregulli e disipline. Kishte shkuar për dhjetë ditë në një sanatorium për kurimin e shpinës.
Menjëherë telefonova Gentianin. U përgjigj me hezitim; në zërin e tij ndjehej faj, por edhe një kokëfortësi e heshtur.
— Arjana, ç’ka këtu për t’u nxehur? Mami ka të drejtë, jemi familje. Fjolla do rrijë përkohësisht derisa të gjejë punë. Pse të mbajmë një të huaj në metrat tanë kur motra ime ka nevojë?
— Gentian, ajo pronë është blerë para martesës. Është e imja. Brenda ka sende personale dhe depozitë të paguar! Ju keni hyrë pa leje në një banesë të zënë.
— Çfarë sendesh? Dy këmisha në dollap, — murmuriti ai. — Mami i futi në qese dhe i la në ballkon. Mos e zmadho situatën. Flasim në darkë, jam i lodhur.
Unë nuk kisha ndërmend të prisja mbrëmjen. Mora leje nga shefi me justifikimin e një tubi të çarë dhe dola jashtë. Ajri i freskët pranveror më qetësoi disi fytyrën e ndezur. Nuk doja të përfshihesha në sherre korridori e të nxirrja me duart e mia kutitë e Fjollës; në përplasje të tilla, Teuta ishte gjithmonë një hap përpara, me tensionin “që i hipte” dhe me statusin e pathyeshëm të nënës së burrit tim.
Nxora telefonin dhe kërkova numrin e Shabanit. Edhe pse duhej të ishte ende në pushim mjekësor, duhej ta provoja.
— Po dëgjoj, zonja Arjana, — u dëgjua baritoni i tij i thellë.
— Zoti Shaban, kemi një situatë të papritur, — mora frymë thellë. — Të afërmit e mi, duke shfrytëzuar mungesën tuaj, thirrën një çelësbërës, ndërruan bravën dhe futën brenda një vajzë me tre mace. Rrobat tuaja i kanë paketuar dhe i kanë lënë në ballkon.
Në anën tjetër ra heshtje e gjatë, e rëndë.
— Trajtimi im u ndërpre; më thirrën urgjentisht në drejtori, — zëri iu bë i akullt. — Sapo po hyj në qytet. Brenda dy orësh jam aty. Ju lutem mos veproni vetë, zonja Arjana. Do ta zgjidh personalisht. Merrni me vete dokumentet e pronësisë.
Mbërrita para pallatit më herët se koha e caktuar. U ula në një stol pranë hyrjes së godinës fqinje, hodha kapuçin mbi kokë dhe prita. Nuk kaloi shumë dhe në oborr hyri me ngadalë një makinë…