Arlind Imeri sapo kishte përfunduar studimet për mjekësi me rezultate të shkëlqyera, duke u diplomuar si mjek i përgjithshëm me medalje të kuqe, dhe energjia e tij dukej sikur shpërthente në çdo hap. Ishte i etur për sfida, i gatshëm të përballej edhe me rastet më të ndërlikuara pa u tërhequr. Fati, si për t’ia vënë në provë zjarrin e rinisë, i ofroi menjëherë një mundësi të tillë. Megjithëse kishte nota të larta dhe praktikë të lavdërueshme në Tiranë, askush nuk mendonte t’i besonte menjëherë një zone të tërë një të sapodiplomuari ende “pa pupla”. U vendos që fillimisht të merrej me periferinë, sa për të fituar përvojë në terren.
Të hënën e tij të parë në punë, Arlindi mori në dorë një tufë të trashë dosjesh të verdha, të lidhura me spango. Në faqen e parë lexohej me ironi titulli “Jetë e Gëzuar”. Pa arritur të bënte asnjë pyetje, e nxorën në korridor me gjithë barrën në duar.
Ato letra rezultuan të ishin kartela mjekësore të banorëve të një fshati aq të humbur, sa nuk figuronte as në hartat digjitale. Përveç dosjeve, i dhanë një busull, çizme gome dhe një hartë të vjetër – e botuar rreth mesit të shekullit të kaluar – ku fshati ishte shënuar për herë të fundit. Mjeku i fundit kishte shkelur atje para dy vitesh. Sipas një urdhri të Ministrisë së Shëndetësisë së Republikës së Shqipërisë, këtë vit duhej mbledhur anamneza e plotë e çdo banori të zonës dhe, mbi bazën e saj, të hartohej një raport përfundimtar: a kishte nevojë vendbanimi për një poliklinikë apo jo.
Arlindi hodhi një sy mbi listën e diagnozave dhe ndjeu një të ftohtë në shpinë. Pothuajse çdo kartelë përmbante sëmundje të rënda: ethe tifoide, gangrenë, tuberkuloz, tumore malinje, tronditje të forta cerebrale që kërkonin ndërhyrje urgjente, fraktura gjymtyrësh, patologji të veshkave e të zemrës. Askund nuk kishte shënime për trajtimin apo përfundimin e tyre.
Nuk kishte rrugë tjetër veçse të nisej. Mjeku mori dosjet, veshi çizmet dhe u drejtua nga kahu që tregonte shigjeta e busullës. Rrugë, në kuptimin e mirëfilltë të fjalës, nuk ekzistonte. Shënimi i parë në raport u bë që në ecje: “Ambulanca nuk mund të arrijë deri këtu.”
Me të mbërritur në vend, Arlindin e priti kryetari i vendbanimit.