Kryetari i vendbanimit ishte Bashkim Bardhi. Burrë shtatshkurtër, i ngjeshur në trup, me mustaqe të dendura dhe fjalëpakë. Lëkura i ishte nxirë aq shumë nga dielli, sa dukej sikur sapo kishte dalë nga një reklamë plazhi. Ai i hapi derën e shtëpisë së vet Arlind Imerit, duke i ofruar një dhomë për të fjetur dhe të njëjtin ambient për të pritur të sëmurët. Madje, për të dhënë shembull, u ul i pari për vizitë.
Mjeku hapi kartelën e tij dhe lexoi me zë:
— Meningjit.
Arlindi ngriti sytë me shqetësim dhe e vështroi drejt në fytyrë.
— Si ndiheni tani?
— Mirë jam.
— Çfarë mjekimi përdorni zakonisht?
— Bletët.
— Bletët? — përsëriti ai, i habitur.
— Po, kam kosheret prapa kasolles. Kur e ndiej që po më zë ndonjë ligështi, para se të nisem për punë, shkoj tek to. Trokit pak, i zgjoj dhe ato, për “mirënjohje”, më pickojnë nja dy herë. Pastaj ha gjysmë litri mjaltë dhe mbaroi puna. Në arë s’ke kohë të mendosh për sëmundje, të del vetë. Kështu na ka rritur babai mua dhe vëllanë, e atij ia kishte mësuar gjyshi. Helmi i bletës është ilaç.
Nga pamja, Bashkimi dukej në rregull, i kthjellët dhe plotësisht i arsyeshëm. Arlindi kontrolloi me kujdes shenjat e tjera, por nuk gjeti asgjë alarmante. Në fund, në kartelë shtoi një shënim të thjeshtë: “I shëndetshëm”.
I radhës për kontroll ishte Haki Çela, bariu i fshatit. Sipas datëlindjes, ai kishte nëntëdhjetë e tre vjet mbi supe. Në shënimet e mjekut të mëparshëm thuhej se kishte përfunduar në vizitë pasi një dem e kishte shpuar me bri.
— Si është gjendja juaj?! — u habit Arlindi kur pa se plaku kishte ardhur vetë, madje nga shtëpia më e largët e fshatit, zbathur, me një kallëz gruri të mbërthyer mes dhëmbëve.
— Shumë mirë, — tha ai duke ngritur supet.
— Po për… plagën?
— Çfarë plage? — u çudit Hakiu. — S’jam shpuar gjëkundi. Tufën e kam të plotë, i numëroj çdo ditë.
— E kam fjalën për atë goditjen që ju dha demi atëherë, — tha me zë që i dridhej mjeku.