— Ah, atë thua! — qeshi Haki Çela, duke tundur dorën sikur po fliste për një gërvishtje fëmije. — Po ajo s’ishte ndonjë shpim për t’u marrë seriozisht. Vaska veç më preku brinjët, si për shaka. Pastaj m’u desh t’ia jap ca mësime, se po i hipte gjaku në kokë.
— T’ia japësh mësime? — mbeti Arlindi me sytë hapur.
— Po si ndryshe? Ia plasa nja dy shuplaka në turi, sa për t’ia ulur hovin. E kishte ndier për herë të parë fuqinë e vet dhe po e tepronte. Duhej t’ia shuanim pak atë zjarr rinor.
— Doni të thoni se u përleshët me demin?
— Përleshje e vërtetë, — pohoi plaku me krenari. — Më shtyu edhe ai dy herë, s’më la borxh. Por që nga ajo ditë jemi bërë si vëllezër; s’ndahemi dot.
— Po plagën me çfarë e mjekuat?! — tani mjeku pothuajse po ngrinte zërin.
— Me lëng gjembaku, çfarë tjetër? E lyen mirë, dhe pastaj nisesh prapë pas tufës.
Arlind Imeri iu afrua për ta parë nga afër shenjën, e cila mezi dallohej mes një morie plagësh të vjetra. Hakiu i tregonte me qejf, një nga një.
— Kjo këtu? Rashë nga një lis kur isha djalosh, më çau një degë. Kurse kjo tjetra duket si shenjë sëpate. Klajdi Nushi, djali im, po provonte të priste dru për herë të parë. Unë po e shikoja nga afër dhe s’e llogarita mirë hapin.
— Dhe të gjitha këto i keni kuruar me gjembak? — mërmëriti doktori, duke ndier si i rrihte pulsi në tëmtha.
Hakiu bëri me kokë, i qetë si gjithmonë. Në kartelë u shtua edhe një shënim: “I shëndetshëm”.
Pas tij, në prag u shfaq Marsela Cani. Ishte nga ato gra që s’të lënë të kuptosh moshën: mund të ishte pesëdhjetë, mund të ishte shtatëdhjetë. Në dosje kishte fare pak të dhëna, veç një diagnozë të shkruar thatë: “Pneumoni dypalëshe. E shurdhër dhe memece që në moshën pesëvjeçare”.
Arlindi mori një fletë dhe shkroi me kujdes: “Përshëndetje, unë jam Arlind Imeri, mjeku juaj i ri.”
— Tungjatjeta. Marsela Cani, — ia ktheu ajo me zë të plotë.
Mjeku u ngrit vrullshëm nga karrigia.
— Kjo është e pamundur! Ju rezultoni e shurdhër dhe memece!
— Edhe nëse jam, çfarë pastaj? Mos do të thotë se s’mund të përshëndes? — u përgjigj ajo e fyer, sikur t’i kishin vënë nofkë.
— Por sipas të dhënave, nuk keni folur që prej moshës pesë vjeç!
— Ndoshta s’kisha me kë të flisja, — tha ajo me një ngritje supesh. — Tani shoh përballë një njeri me shkollë e me edukatë. Jo si ai i mëparshmi, që mezi hyri në dhomë dhe nisi të fliste me fjalor rrugësh para meje.