— Çfarë po thua, mami? Të shkoj me beben në një shtëpi me qira? — shpërtheu Krenar Dhrami, i indinjuar.
— Vetë i more vendimet për pronën, tani përballu me pasojat. I kishe të gjitha në dorë, — ia ktheu e ëma, Drita Begaj, me ton të prerë.
— Kështu duhej bërë! Mos u përziej.
— Nëse s’duhet të përzihem, atëherë pse erdhe tek unë sot? — ia priti ajo pa u stepur.
— Po më përzë? — ngushtoi sytë Krenari.
— Aspak, — gënjeu Drita. Ishte gënjeshtër e kulluar. Brenda saj ziente mllefi. Në të vërtetë do të donte që i biri të dilte nga dera. “Si mundi të sillej kaq marrëzisht dhe tani të më flasë kështu? Sa keq që i ati nuk jeton më… edhe pse… ndoshta do të ishte djegur nga turpi për veprimet e Krenarit. Vallë kështu e rritëm? Kështu e imagjinonim të ardhmen e tij?” mendonte me hidhërim.
Drita Begaj dhe bashkëshorti i saj, Saimir Nushi, jetën martesore e nisën në një barakë të vjetër. Pa kushte elementare: pa kanalizime, me sobë druri në vend të ngrohjes qendrore, çati që pikonte dhe tavan që rrezikonte të binte. Megjithatë, në atë varfëri kishte dashuri të pafund dhe lumturi të sinqertë. Aty erdhi në jetë edhe djali i tyre, Krenari. Ambulanca nuk arriti dot në kohë — bora kishte bllokuar rrugën — dhe Dritës i filluan dhimbjet e lindjes në atë barakë të ftohtë. Kur mjekët më në fund depërtuan përmes stuhisë së dëborës, panë një nënë të lodhur por të buzëqeshur dhe një baba krenar që mbante në krahë foshnjën që qante me sa kishte në mushkëri. Pas kësaj, Dritën dhe të porsalindurin i çuan në maternitet; një javë më vonë u kthyen në shtëpi. Saimiri, supersticioz si gjithmonë, i kishte blerë gjërat e nevojshme vetëm pasi djali kishte ardhur në jetë: karrocën, krevatin e vogël, vaskën dhe disa rroba të para.
Më pas, baraka u shpall e pabanueshme dhe u shemb. Familja u sistemua në një dhomë konvikti, gjë që ua lehtësoi disi jetën. Saimiri ndërroi punë, me premtimin se do të përfitonte një apartament. Pas pesë vitesh pritjeje, më në fund hynë në shtëpinë e re. Gëzimi i tyre s’njihte kufij. Në lagjen e re, Krenari nisi shkollën dhe doli nxënës i shkëlqyer, pothuajse gjithmonë me nota maksimale. Më vonë fitoi të drejtën e studimit në universitet, e përfundoi me sukses dhe siguroi një vend pune të mirë.
Gjatë gjithë atyre viteve, Drita dhe Saimiri kursyen çdo qindarkë. Kur djali mbaroi studimet, i dhuruan një apartament të tijin — një plan i menduar prej kohësh. Donin që Krenari ta niste jetën e pavarur me kushte shumë më të mira nga ato që kishin pasur vetë.
— Ç’kemi hequr ne, — psherëtinte Drita. — Sa herë më kujtohet ajo barakë që shembej! Fëmijë i vogël, pa mundësi ta laje si duhet, pa lavatriçe, ujë që e ngrohje në legen gjithë ditën. Dimrit ngrinim. Sobën duhej ta mbanim ndezur pa pushim.
— Mos u kthe pas me mendime, — i thoshte Saimiri me butësi. — Kur je i ri, vështirësitë duken më të lehta. Atëherë qeshje më shumë se sa ankoheshe.
— Edhe tani buzëqesh, — përgjigjej ajo, duke e parë me dashuri. — Thjesht dua që djali të ketë fat më të mbarë.
— Dhe u përpoqëm. I krijuam sa mundëm siguri. I dhamë arsim të lartë dhe një çati mbi kokë. Me ndihmën e Zotit, do të mbledhim edhe pak dhe do të marrim një shtëpizë pushimi për vete.
Ëndrra për një vend të vogël pushimi u bë realitet. Blerën një truall modest, ngritën një shtëpi të thjeshtë dhe hapën një pus.
— Kur të na vijnë nipërit e mbesat, do të hanë luleshtrydhe direkt nga kopshti, — thoshte Saimiri i lumtur, ndërsa punonte tokën. — Dua të mbjell edhe një mollë të re, një varietet që më ka hyrë në zemër. Në pranverë do ta shartoj…
Por atij nuk iu dha koha të shijonte as nipër e mbesa, madje as dasmën e të birit. Saimiri u nda nga jeta dhe Drita mbeti vetëm.
Tre vjet pas humbjes së të atit, Krenari u martua. Megjithatë, martesa nuk zgjati. Sapo erdhi në jetë vajza e tyre, çifti u nda.
Drita nuk u trondit shumë nga kjo. Nusja që kishte zgjedhur Krenari, Eriola Frashëri, ishte e bukur, por me natyrë shpërthyese e grindavece. Që në ditët e para, shtëpia e tyre gumëzhinte nga përplasjet. Me lindjen e vajzës, në vend që të shtohej gëzimi, u shtuan debatet.
— E ka temperamentin e zjarrtë, — i shpjegonte Krenari së ëmës. — Por unë s’mund të jetoj më mbi një vullkan. Jam lodhur. Dashuria që kishim… u shua. Ishte, por u tret…
Vazhdimi i kësaj bisede do ta çonte Dritën në një përballje edhe më të vështirë me të birin.