Më shumë se vetë ndarja, Drita Begaj u trondit nga fakti që pas divorcit i biri u kthye sërish në shtëpinë e saj me valixhe në dorë.
— Apartamentin ia lashë Eriolës, si pjesë e detyrimit për vajzën, — tha Krenar Dhrami me një ton që kërkonte miratim. — S’kishte ku të shkonte. Nuk mund ta nxirrja në rrugë bashkë me fëmijën tim. Unë do ta siguroj vetë një shtëpi tjetër. Jam burrë, do t’ia dal!
Fjalët e tij e goditën Dritën si rrufe. Ndjeu sikur toka po i lëkundej nën këmbë.
— Babai yt paska pasur të drejtë! — shpërtheu ajo, me zë që i dridhej nga zemërimi. — Nuk duhej ta regjistroja banesën në emrin tënd, u nxitova! “Shtëpia ime”, thua? Çfarë bëre ti për ta merituar? Asnjë pikë djerse s’ke derdhur për të! Unë dhe yt atë kemi sakrifikuar gjithçka, kemi kursyer qindarkë më qindarkë që ti të jetoje rehat. Dhe ti e fal kaq lehtë?
— Mjaft, mami. Dokumentet janë mbyllur, gjithçka është kryer. S’ka kthim pas, — mërmëriti Krenari, ndërsa fuste çantat në dhomën e tij. — Dua të fle. Nesër zgjohem herët për punë.
Atë natë, ndryshe nga i biri, Drita nuk mbylli sy. Lotët i rrëshqisnin në heshtje, ndërsa kujtonte vitet kur ajo dhe bashkëshorti i saj jetonin me kursime të rrepta, duke hequr dorë nga pushimet e dëshirat e vogla vetëm që djali të kishte një të ardhme të sigurt. Ndoshta pikërisht nga ajo periudhë e lodhshme burri i saj u sëmur; punonte pa pushim, pa orar, derisa shëndeti e tradhtoi. Dhe tani ajo kishte mbetur vetëm… ndërsa i biri nisi gjithçka nga e para.
Nuk kaluan as gjashtë muaj dhe Krenari u largua sërish. Tha se do të jetonte me të fejuarën në një apartament me qira. Drita nuk arriti të vendoste nëse duhej të ndihej e lehtësuar apo e brengosur, sepse shumë shpejt ai u kthye përsëri. Këtë herë nuk ishte vetëm. I njoftoi, pothuajse pa paralajmërim, se ishte martuar me Hanën dhe se mes tyre kishte “dashuri të madhe”. Madje, shtoi se po prisnin një fëmijë.
“Përsëri?!” — kaloi si rrufe në mendjen e Dritës, ndërsa ndjeu sërish dobësinë në gjunjë.
— Me qira s’bëhet jetë, — deklaroi Krenari që në prag të derës. — Edhe pse fitoj mirë, është e vështirë të kursesh për shtëpi kur paguan qira çdo muaj.
Hana Cani qëndronte pas tij, e heshtur, me sytë ulur, duke përkëdhelur cepin e zbehur të xhaketës së lirë që mbante veshur. “Edhe kjo, duket, s’ka as strehë, as mundësi,” mendoi Drita me një psherëtimë të thellë. “Ku i gjen vallë këto vajza?”
— Nuk ke kundërshtim të rrimë ca kohë tek ti, apo jo? — pyeti Krenari, ndërsa hiqte këpucët sikur gjithçka të ishte e vetëkuptueshme.
Drita nuk u përgjigj. U kthye ngadalë drejt dhomës së saj, u ul në divan dhe mbeti duke soditur një pikë të padukshme në mur. Duket se surprizat e pakëndshme po bëheshin zakon.
— Të thashë që mamaja ime është zemërmirë, — dëgjoi zërin e të birit nga korridori. — Nuk na lë kurrë në rrugë. Duhet të të blejmë pantofla, se dyshemeja është e ftohtë…
Dhe kështu nisën të bashkëjetonin. Me kalimin e kohës, Hana ndryshoi krejtësisht. Nga vajza e ndrojtur me rroba të konsumuara, u shndërrua në një grua që tërhiqte vëmendjen, me kërkesa të shumta dhe shije të rafinuara. Krenari, që fitonte mjaftueshëm, nuk kursehej për të. Ajo frekuentonte rregullisht sallonet e bukurisë, blinte veshje të reja dhe kujdesej për pamjen me një përkushtim të admirueshëm.
“E lanë, e rregulluan, e veshën bukur… dhe ja ku është tani,” mendonte Drita, duke e vëzhguar me një ndjenjë të përzier. Mirëpo bashkë me hijeshinë erdhën edhe tekat. Çdo ditë kishte diçka që nuk i pëlqente.
— Garderoba është shumë e ngushtë, rrobat s’futen fare! Pse rafti është vendosur këtu e jo pak më lart? Peshqirët varen në mënyrë të papërshtatshme, duhet një grep shtesë këtu! Këto karrige në kuzhinë janë të rënda, me këmbë të hapura, përplasem gjithë kohës. Kush i ka dizenjuar kështu? Vaska është e ngushtë, me kthesa të çuditshme, mezi futesh. Unë dua të zhytëm në ujë, jo të lahem në këmbë! Dhe ajo qenushja në oborr, a ka njeri ta ndalë? Leh pa pushim! Sapo shtrihem të pushoj, fillon kakofonia. Edhe këto kapelet e dimrit… sa herë e vë një të tillë, më prishet modeli i flokëve! — ankohej pa ndërprerë, për çdo gjë e për asgjë.
— Thuhet “e vë kapelen”, jo “e vesh”, — e korrigjonte Drita me zakonin e saj të vjetër.
Ajo përpiqej ta bindte veten se ndoshta ankesat e Hanës lidheshin me shtatzëninë, me ndryshimet hormonale që e bënin më të ndjeshme. Duhej të tregohej e duruar, ta justifikonte disi. Por çdo ditë që kalonte, kjo mirëkuptimësi bëhej gjithnjë e më e vështirë për t’u ruajtur.