Durimi i Drita Begajt po soshej dita-ditës. Ajo mezi i përmbante nervat dhe numëronte në heshtje ditët derisa Hana Cani dhe i biri të largoheshin nga shtëpia e saj. Ishte e bindur se kjo ishte çështje kohe; nuk arrinte ta pranonte idenë që Krenar Dhrami me të shoqen do të vendoseshin aty përfundimisht.
Kur një pasdite Hana, me një siguri të tepruar, hodhi idenë që dhomat duhej të ndërroheshin “për komoditet”, durimi i Dritës u këput. Fjalët që i kishte mbajtur përbrenda prej muajsh shpërthyen menjëherë. Por për habinë e saj, Krenari u rreshtua hapur në krah të së shoqes.
— Mami, realisht duhet ta mendojmë ndërrimin e dhomave. E jotja është më e madhe. Kur të vijë bebi, do të duhet vend për krevatin e tij, dhe tek dhoma jonë zor se futet, — tha ai me ton të prerë.
— Edhe komodina për ndërrimin e bebit! E kam parë një shumë të bukur, — shtoi Hana me zë të ëmbël, duke përkëdhelur barkun e rrumbullakosur. Ishte në muajin e tetë dhe sillej sikur e gjithë shtëpia duhej të rrotullohej rreth saj.
— Madje, po ta bëjmë tani, kemi kohë edhe për ca rregullime. Mund t’i ndërrojmë tapetet. Të tuat janë shumë të errëta, s’janë për dhomë fëmije… Duhet diçka më e çelët, — vazhdoi Krenari, duke fërkuar mjekrën, si të ishte duke planifikuar një investim të madh.
— Dëgjo këtu, more i zgjuar, — shpërtheu Drita, me sytë që i digjnin. — Po sikur të merrni rrugën dhe të ikni nga shtëpia ime? Para keni. Merrni me qira një apartament me dhoma sa të doni, me mure të bardha e me dritare të mëdha! Nuk ju pëlqejnë tapetet e mia?!
— Me një foshnjë të porsalindur të shkojmë me qira? — u habit Krenari. — Lindja është afër! Ramë dakord që do të rrinim këtu derisa të mblidhnim për këstin e parë. E di mirë që kjo kërkon kohë.
— Unë s’kam rënë dakord për asgjë, — nisi ajo, por ai e ndërpreu.
— Atëherë ka një zgjidhje tjetër. Nëse do që të largohemi më shpejt, shite shtëpinë e pushimit. Me ato para e bëjmë pagesën fillestare.
Kjo ishte ideja e Hanës; ajo ia kishte përsëritur shpesh në vesh të shoqit, por ai deri atë çast nuk kishte guxuar ta thoshte me zë të lartë.
— Shtëpinë e pushimit?! — Dritës iu pre fjala. Si mund t’i shkonte në mendje të birit diçka e tillë? Ai e dinte sa shumë e donte atë vend, si kalonte çdo verë atje, si e kishte rregulluar me duart e saj cep më cep.
— Mendoje, kaq po them, — tha Krenari qetësisht dhe, duke e përqafuar Hanën, u drejtua nga kuzhina për të pirë çaj, sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
Drita i ndoqi pas, e tërbuar.
— Dilni jashtë menjëherë! — bërtiti ajo. — Të dy! Nga shtëpia ime!
Kurrë nuk e kishte menduar se do të vinte dita të përzinte djalin e vet. Megjithatë, ndodhi. “Ne me Saimirin menduam se i kishim parashikuar të gjitha në jetë, por një përfundim të tillë s’e kishim marrë me mend”, përsëriste me vete mes lotësh. Zemra i ishte mbushur me një trishtim të rëndë.
Teksa largohej, Krenari, i lënduar dhe krenar, deklaroi se nuk do ta shkelte më atë prag. Nëse e ëma nuk donte ta ndihmonte, as ajo të mos priste ndihmë prej tij në të ardhmen. Drita, e plagosur në sedër, iu përgjigj se prej kohësh nuk mbështetej tek ai, sepse nga i biri kishte parë më shumë telashe sesa përkrahje.
Gjashtë muajt që pasuan kaluan në një qetësi të ftohtë. Asnjë telefonatë nga Krenari. Asnjë përpjekje nga Drita. Megjithatë, herë pas here mendja i shkonte tek ata. Pyeste veten si kishte lindur fëmija, nëse ishte vërtet djalë siç kishte treguar ekoja, dhe kujt i ngjante.
— Sido që të jem, unë jam nëna e tij, — murmuriste me hidhërim. — Ndoshta jo e përsosur. Por a sillet kështu një bir me nënën?
Shqetësimin ia kishte rrëfyer shoqes së saj më të afërt. Por në vend të mbështetjes, mori qortim.
— Ke mbesë që rritet dhe ti mezi e njeh. Me nusen e parë u nda, në rregull. Por tani? Ka lindur nipi dhe ti s’e ke parë asnjëherë. Si mund të rrish kështu? Kjo s’është njerëzore!
— Çfarë do që të bëj? — u mbrojt Drita. — T’u bie në gjunjë? Provoje të jetosh me atë Hanën, pastaj më fol!
— Po nesër, kur të mos kesh fuqi për veten, kujt do t’i drejtohesh? — ia ktheu shoqja me zë të ulët. — Unë me të mitë mundohem të gjej gjuhën e përbashkët. Diku hesht, diku lëshoj pe. Nuk janë të këqij, thjesht ndonjëherë rrëshqasin. Pastaj pajtohemi. Nusja më thërret “mama Ikbale” me dashuri, dhe nipërit më rrinë pas fustanit duke më thirrur “gjyshe”.
Fjalët e saj e bënë Dritën të mendonte gjatë. Madje, në heshtje, e ndjeu edhe një grimë zilie. Vetmia po i rëndonte mbi supe. Shtëpia dukej më e madhe se kurrë dhe mbrëmjet zgjateshin pafund. I dukej sikur dita-ditës jeta po i boshatisej nga njerëzit që dikur i mbushnin dhomat me zë dhe lëvizje.