Kjo ndjesi boshllëku e trembte gjithnjë e më shumë. I dukej sikur kishte mbetur pa askënd pranë: as bashkëshort, as djalë, as nipër. Vetmia po i hynte në palcë.
— Ma… në fund të fundit, unë jam i regjistruar këtu. Nuk mund të më nxjerrësh jashtë, — murmuriti Krenar Dhrami, i zbehtë në fytyrë, kur u shfaq para derës së Drita Begajt herët në mëngjes, një të shtune.
Ai tërhoqi zvarrë dy çanta të mëdha brenda në korridor dhe e mbylli derën pas vetes. Ndërsa hynte, Drita u përpoq instinktivisht të shihte pas shpinës së tij, derisa u bind se kishte ardhur vetëm.
— Vetëm jam. Prapë, — tha ai me zë të rëndë, duke iu përgjigjur vështrimit pyetës të së ëmës. — S’po më ecën fare me martesat.
— Mos më thuaj… sërish ndarje? — u trondit Drita.
— Po si të jetohet me të? Gjithmonë e pakënaqur. Ankohet pa pushim, më kritikon për çdo gjë, sikur të isha ndonjë fëmijë që ka bërë pis duart në rërë! Flenë veçmas, se gjoja unë i prish qetësinë. Kur lindi djali, s’më linte as t’i afrohesha. Çdo gjë që bëja ishte gabim. Unë i paaftë, unë i prapambetur… Ndërsa ajo, zonjë perfekte! Harron nga e nxora dhe tani më flet me përbuzje. E njëkohësisht ankohet se nuk e ndihmoj. Po si ta ndihmoj, kur s’më lë të bëj asgjë? U lodha. U largova. Djalin do ta takoj, patjetër. Ah, ma, sa më ngjan! Sikur të isha unë i vogël. E dua shumë… Pse më ndodh gjithmonë kështu?
— Ku po banonit? — e pyeti Drita me zë të dridhur.
— Me qira. Tani ajo është kthyer te prindërit me fëmijën… ndërsa unë erdha këtu.
Në dashuri, Krenari ishte i pafat, por në punë shkëlqente. Në fushën e teknologjisë ai kishte bërë përparime të jashtëzakonshme. Rroga i ishte rritur ndjeshëm ndër vite. Zgjidhte probleme që të tjerët as nuk guxonin t’i preknin. Drita nuk i hynte në hollësi — për të, bota e IT-së ishte e pakuptueshme — por e dinte se djali kishte një intuitë të veçantë, dhe për këtë e vlerësonin.
Megjithatë, pagesat për fëmijën i pakësonin ndjeshëm të ardhurat, dhe për këtë ai ankohej vazhdimisht. Drita e qortonte:
— Është djali yt. Ke detyrim ndaj tij. Duhet ta mbështesësh dhe ta rrisësh me dinjitet.
Por telashet nuk mbaruan me kaq. Ish-bashkëshortja e tij e parë, Eriola Frashëri, e hodhi në gjyq për alimentacion. Gjatë kalimit të apartamentit në emrin e saj, dokumentet qenkan hartuar në mënyrë të tillë që dhurimi nuk e përjashtonte detyrimin për pagesa mujore. Gjykata i dha të drejtë Eriolës. Ajo ishte rimartuar me një jurist, i cili i kishte treguar rrugën se si të përfitonte financiarisht nga ish-burri. Të njohurit e përbashkët i kishin folur shpesh për suksesin e Krenarit dhe të ardhurat e tij të larta.
— Në punë qenke gjeni, por në jetë… si s’të funksionon ajo zgjuarsi? — psherëtiu Drita kur mori vesh lajmin. — Ta thashë që s’ishte ide e mirë t’ia lije shtëpinë!
— Kush e parashikonte, ma? — u përgjigj ai, duke mbuluar fytyrën me duar. Dukej i dërrmuar.
— Unë e parandjeja… Ke mend, ke pamje, ke aftësi, fiton mirë… e megjithatë gjithçka të rrëshqet nga duart, — tha ajo me hidhërim.
Kaloi kohë. Më në fund, Krenari takoi një grua që i solli qetësi. Pranvera Kola ishte e thjeshtë dhe e përmbajtur, e divorcuar, me dy djem të vegjël, pesë dhe gjashtë vjeç, pothuajse të së njëjtës moshë.
Drita mbeti sërish vetëm në apartament, pasi i biri u shpërngul tek bashkëshortja e re. Djemtë e Pranverës e pranuan Krenarin me çiltërsi. Ironikisht, babai i tyre punonte gjithashtu në IT, fitonte mirë dhe nuk kursehej për fëmijët; ishte i pranishëm në jetën e tyre dhe kujdesej që të mos u mungonte asgjë.
— Ja sa e ndërlikuar është jeta, ma. Asgjë s’është bardh e zi, — i thoshte Krenari Dritës sa herë vinin për vizitë familjarisht.
— Rrugët e Zotit janë të mistershme, — përgjigjej ajo, duke i parë nipërit teksa, të ulur në tryezë, montonin me gaz lodrën konstruktive që ua kishte dhuruar.
Ajo u lidh fort me djemtë, dhe ata me të. Me Pranverën krijoi marrëdhënie të ngrohtë e të sinqertë.
— Mesa duket, hera e tretë ishte me fat për ne! — bënte shaka Drita, duke parë me dashuri Pranverën që mbante në krahë foshnjën e bukur, fëmijën e saj dhe të Krenarit.