— A je në rregull nga mendja apo jo?! — zëri i Ilir Tahirit ushtoi në të gjithë apartamentin, aq fort sa Denisa Frashëri u drodh lehtë. — Ta thashë qartë: mamaja po vjen dhe do ta presësh siç i takon! Po ti ç’bën? Përsëri tekat e tua!
Denisa mori frymë thellë, duke shtrënguar fort pecetën e kuzhinës në duar. Tre vite më parë do të kishte shpërthyer në lot nga një ton i tillë. Dy vite më parë do të ishte justifikuar me nxitim. Një vit më parë do të ishte përpjekur t’i shpjegonte qetë. Tani vetëm qëndronte përballë tij, e heshtur, duke parë sesi burri i saj po shndërrohej çdo ditë e më shumë në kopjen e gjallë të së ëmës.
— Ilir, nuk po them se nuk do ta pres Vjollca Dedën, — foli ajo me një qetësi të përmbajtur. — Por nuk kam ndërmend të filloj tre ditë përpara të lustroj dyshemetë dhe të ndërroj perdet, sikur po na vjen ndonjë mbretëreshë.
— Mos guxo të flasësh ashtu për nënën time! — Iliri iu afrua një hap më pranë. Dikur, ai i ishte dukur i sigurt dhe mbështetës. Tani i dukej i huaj. — Duhet të jetosh sipas rregullave të saj! A e kupton?
Ja ku ishte sërish ajo fjali. Kohët e fundit dëgjohej gjithnjë e më shpesh në shtëpinë e tyre. Fillimisht për gatimin: “mami hedh dafinën vetëm në fund”. Pastaj për pastrimin: “mami i fshin pasqyrat me gazetë, jo me leckë”. Më pas për veshjen: “një grua serioze nuk rri me xhinse brenda në shtëpi”. Dhe tani hapur fare: jeto sipas rregullave të mamit.
Denisa u zhvendos drejt dritares. Mbrëmja e shkurtit kishte mbuluar qytetin me një errësirë të ftohtë; llambat e rrugës ndriçonin rrallë kalimtarët që nxitonin. Diku atje jashtë jetonte tezja e saj, Rozafa Tafa — e vetmja që nuk e kishte gjykuar kurrë pse ishte martuar në moshën njëzetedy vjeç dhe kishte lënë mënjanë ëndrrën për t’u bërë dizajnere e njohur.
— Do ta përgatis darkën, — tha ajo pa u kthyer. — Por thuaji mamit tënd që nesër në drekë nuk do të jem në shtëpi. Kam një takim pune.
— Çfarë takimi?! — Iliri e kapi nga krahu dhe e rrotulloi nga vetja. — A po tallesh? Ajo po vjen enkas të mërkurën që të jemi të gjithë bashkë…
— Unë punoj, — ia preu Denisa. — Mos harrove? Mora një projekt për dizajnin e brendshëm të një kafeje. Nesër takohem me klientin.
Tre muaj më parë, Denisa kishte hapur një llogari në një bankë tjetër. Një llogari për të cilën Iliri nuk dinte asgjë. Fillimisht hodhi aty pagesat modeste nga projektet freelance — një logo për një biznes të ri, kartëvizita për një dentist mik. Pastaj nisi të transferonte shuma të vogla nga llogaria e përbashkët, të cilën Iliri nuk e kontrollonte thuajse fare, sepse besonte se “gratë s’kanë pse merren me financat”. Javën e kaluar kishte kaluar atje të gjithë shumën që ai po kursente për të blerë makinë të re: njëqind e tetëdhjetë mijë lekë. Ai ende nuk e kishte vënë re.
— Anuloje, — tha Iliri thatë, duke i kthyer shpinën. — Mami është më e rëndësishme se takimet e tua të sajuara.
— Jo.
Ai ngriu në vend. U kthye ngadalë, si të mos ishte i sigurt nëse kishte dëgjuar saktë.
— Çfarë the?
— Thashë jo, — Denisa mori telefonin nga tavolina dhe hapi aplikacionin bankar. Shifra në ekran i dha një ndjesi sigurie. — Nuk e anuloj. Mamaja jote mund të kalojë një drekë pa mua.
Gjysmë ore më pas, apartamenti u mbush me një heshtje të akullt. Iliri u fut në dhomë, duke përplasur derën me nervozizëm. Denisa nxori pulën nga frigoriferi dhe nisi të përgatiste darkën. Lëvizjet i bënte mekanikisht: copëtoi perimet, vuri tiganin në zjarr, shtoi kripën. Mendja i rrëshqiti pas në kohë — tek djaloshi simpatik, programuesi që e ftonte në kinema dhe i sillte lule pa arsye. Pas martesës, ai ndryshoi ngadalë: u bë kërkues, i paduruar, i varur nga mendimi i së ëmës.
Zilja e derës e shkëputi nga mendimet. Fshiu duart dhe shkoi të hapte. Në prag qëndronte fqinj i tyre, Besnik Kastrati, një burrë rreth të pesëdhjetave, paksa tullac, që gjithmonë përshëndeste me mirësjellje dhe herë pas here sillte postën e gabuar.
— Mirëmbrëma, Denisa, — tha ai, duke i zgjatur një zarf. — Të ka ardhur kjo letër. Nuk hynte në kutinë tënde, ma lanë mua.
— Faleminderit, Besnik, — ajo e mori zarfin dhe hodhi një sy mbi adresën e dërguesit. Zyrë avokatie. Zemra i rrahu më shpejt.
— Nuk dua të përzihem, — shtoi ai me zë më të ulët. — Por muret këtu janë të holla… dëgjohet gjithçka. Nëse ndonjëherë të duhet ndihmë, gruaja ime ka kaluar diçka të ngjashme. Ka specialistë të mirë për çështje… familjare.
Denisa tundi kokën me mirënjohje dhe mbylli derën shpejt. Pra, tashmë edhe fqinjët i dëgjonin zënkat e tyre. Mrekulli. Hapi zarfin: brenda ishte përgjigjja nga avokati me të cilin ishte konsultuar dy javë më parë — informacion i shkurtër për ndarjen e pasurisë dhe mënyrat për të mbrojtur kursimet personale.
— Kush ishte? — Iliri doli nga dhoma, me fytyrë të ngrysur.
— Besniku. Solli një letër.
— Çfarë letre?
— Diçka reklamuese, — u përgjigj ajo, duke e futur zarfin në xhepin e mantelit. — Nesër duhet të zgjohem herët. Po mbaroj darkën dhe do të fle.
Iliri lëshoi një nënqeshje ironike dhe hyri në kuzhinë. Mori një shishe birre nga frigoriferi dhe e hapi me zhurmë.
— Mami vjen nesër në drekë, — tha duke pirë një gllënjkë të gjatë. — Do ta presësh siç duhet. Do të qëndrojë tek ne një javë.
— Një javë?! — Denisa u kthye nga soba, e habitur. — Ilir, a më pyete fare?
— Pse duhet të të pyes? Është nëna ime. Ka të drejtë të vijë tek djali sa herë të dojë.
“Sa herë të dojë” do të thoshte pothuajse çdo muaj. Vjollca Deda shfaqej në apartamentin e tyre, kontrollonte qoshet, hapte frigoriferin, komentonte gatimet e Denisës dhe jepte këshilla “të vlefshme” se si duhej të sillej një bashkëshorte e mirë. Pas çdo vizite, Iliri bëhej edhe më i padurueshëm, sepse e ëma i pëshpëriste: “Je shumë i butë me të, bir. Gruaja ka nevojë për dorë të fortë.”
Denisa e fiku sobën. Darka ishte gati, dhe aroma e ushqimit u përhap në kuzhinë, ndërsa një tension i pashprehur qëndronte pezull mes tyre, gati të shpërthente sërish.