Denisa, pa nxjerrë asnjë fjalë, shtroi tryezën me lëvizje të matura: vendosi pjatat, rreshtoi takëmet, mbushi gotat me ujë. Iliri ndërkohë kishte mbaruar shishen e parë të birrës dhe po hapte të dytën, si të ishte një mbrëmje krejt e zakonshme.
— Po ta them seriozisht, — vazhdoi ai me ton paralajmërues. — Nesër deri në drekë çdo gjë duhet të shkëlqejë. Nuk dua që mamaja të gjejë qoftë edhe një arsye të vetme për të bërë vërejtje.
Denisa u ul përballë tij, duke e parë drejt.
— Po nëse nuk ia dal? Kam një takim nga ora dhjetë deri në një. Është një projekt i rëndësishëm, Ilir. Pagesa është gjashtëdhjetë mijë lekë.
Ai qeshi me përçmim.
— Mos më trego përralla. Kush do të paguante kaq për ty? Ke tre vite që nuk merresh me asgjë serioze.
Fjalët e tij ranë si një gur i rëndë. Një tjetër copëz përçmimi që shtohej mbi murin e ftohtë që po i ndante dita-ditës. Denisa nuk reagoi. Mori pirunin dhe filloi të hante në heshtje. Mishi i pulës ishte pak i thatë, por ajo përtypej mekanikisht, me sytë nga dritarja ku dritat e makinave kalonin si hije të shpejta.
Natën e kaloi pa gjumë. Qëndronte shtrirë, duke numëruar plasaritjet në tavan dhe duke menduar për atë që e priste. Vjollca Deda do të vinte me valixhen e saj të madhe, do të zinte dhomën e tyre të gjumit, ndërsa ata do të shtriheshin në një krevat portativ në sallon. Vjehrra do të jepte leksione për moral e shtëpi, dhe Iliri do të tundte kokën në shenjë miratimi, sikur të mos kishte grua pranë vetes.
Në shtatë të mëngjesit Denisa u ngrit. Bëri dush, veshi kostumin e saj serioz, të cilin nuk e kishte nxjerrë prej kohësh nga dollapi. Para pasqyrës pa një fytyrë të zbehur, me rrathë të errët nën sy, por vështrimi i saj ishte i palëkundur. Mori çantën, dosjet dhe telefonin.
— Ku po shkon? — Iliri u duk në derën e dhomës, ende i përgjumur.
— Ta kam thënë. Kam takim.
— Denisa…
— Flasim në mbrëmje, — ia preu ajo dhe mbylli derën pas vetes me çelës.
Në ashensor hapi menjëherë bisedën me hallën Rozafa Tafa. “A mund të vij sot? Duhet të flasim.” Përgjigjja erdhi brenda sekondave: “Hajde, zemër. Të pres.”
Qyteti sapo po zgjohej. Mëngjesi i shkurtit ishte i zymtë, por Denisa ndiente një freski ndryshe në ajër, si një premtim lirie.
Rozafa jetonte në periferi, në një pallat të vjetër përballë parkut. Denisa mbërriti rreth orës nëntë. Takimi me klientin ishte më vonë; orarin ia kishte ndryshuar qëllimisht Ilirit, sepse para çdo gjëje i duhej një bisedë me dikë që nuk e gjykonte.
— Hyr, mos rri në të ftohtë, — tha halla sapo hapi derën, duke e vështruar me kujdes. — Je dobësuar. Sytë të janë futur brenda. Çfarë po të bën ai Iliri?
Në apartamentin e ngrohtë Denisa hoqi pallton dhe u ul në divan. Rozafa, motra më e vogël e së ëmës, ishte gjithmonë e drejtpërdrejtë. Gjashtëdhjetë vjeçe, por energjike, me flokë të shkurtër dhe sy të mprehtë.
— Nuk di si të vazhdoj, — pranoi Denisa me zë të ulët. — Është bërë si kopje e Vjollcës. Ajo po vjen sot për një javë. Dhe unë e ndiej që s’mundem më.
— Atëherë mos e zgjat vuajtjen, — tha Rozafa, duke i shtrënguar dorën. — Largohu. Je e re, e zonja, do ta rindërtosh jetën.
Denisa nxori telefonin dhe hapi aplikacionin bankar.
— Po përgatitem. Tre muaj kam kursyer fshehurazi. Kam transferuar aty të gjitha kursimet tona. Ai nuk e di.
Rozafa fishkëlliu lehtë.
— Njëqind e tetëdhjetë mijë lekë? Të lumtë. Por nëse e merr vesh para kohe…
— E di. Prandaj dua të veproj shpejt. Të gjej një apartament me qira dhe të largohem pa zhurmë.
Biseduan gjatë. Halla zjeu çaj të fortë, nxori biskota dhe i tregoi për divorcin e saj dy dekada më parë, kur kishte duruar e heshtur deri sa kuptoi se jeta nuk duhej shpërdoruar në mjerim.
Afër fundit të bisedës, Rozafa u mendua.
— Ka edhe diçka tjetër. Dje takova një të njohurën time, Drita Gjini. Punon në tatime. Më tha se kishte parë Ilirin në një qendër tregtare. Ishte me një grua dhe një fëmijë të vogël. Djali rreth një vjeç, flokë të çelët. Iliri e mbante në krahë. Gruaja pranë tij ishte e re, e rregulluar. Drita mendoi fillimisht se ishe ti me një fëmijë të adoptuar, por pastaj e kuptoi që nuk ishe.
Denisa mbeti me filxhanin pezull. Zemra iu përplas fort në kraharor.
— Çfarë po thua?
— Mund të mos jetë asgjë, — shtoi halla me ngut. — Ndoshta kolege me nipin e saj. Por Drita tha se i pa duke u puthur. Në buzë. Dhe djali e thërriste “babi”.
Dita kaloi si në mjegull. Denisa shkoi në takim, diskutoi projektin e një kafeneje të re dhe mori parapagimin — tridhjetë mijë lekë në dorë. Zarf i trashë që i rëndonte në çantë. Endej nëpër dyqane pa vënë re asgjë përreth. Një mendim i vetëm i rrihte në kokë: Iliri kishte një tjetër. Dhe ndoshta një fëmijë.
Rreth orës pesë u kthye në shtëpi. U ngjit ngadalë shkallëve, duke mbledhur guximin. Nga brenda vinte aroma e byrekut — shenjë e qartë se Vjollca kishte mbërritur dhe kishte marrë komandën.
— Ja ku erdhi nusja, — tha vjehrra në korridor, duke fshirë duart me përparëse. — U lodhe duke shëtitur, ndërsa unë pastrova dhe vura rregull në rrëmujën tuaj?
— Mirëmbrëma, zonja Vjollca, — u përgjigj Denisa qetë, duke hequr këpucët.
Iliri ishte në kuzhinë, me telefonin në dorë. Ngriti sytë dhe i hodhi një shikim të ftohtë.
— Atëherë? Takimi yt “i madh” doli i suksesshëm?
— Po. Mora parapagimin.
— Vërtet? — ironia i pikonte nga zëri. — Sa të dhanë kësaj radhe?
— Tridhjetë mijë lekë.
Vjollca u kthye menjëherë nga soba.
— Tridhjetë mijë? Për çfarë pune?
— Për projektin e dizajnit të një kafeneje, — tha Denisa dhe nxori zarfin, duke e vendosur mbi tryezë. — Ja ku janë.
Iliri e mori, numëroi kartëmonedhat një e nga një. Në fytyrë iu duk fillimisht habi, pastaj bezdi.
— Mirë atëherë. Hidhe në fondin e përbashkët, — tha, duke ia zgjatur përsëri.
Denisa e mori zarfin dhe e futi në çantë.
— Jo. Këto janë paratë e mia. Do t’i përdor për nevojat e mia.
Në kuzhinë ra një heshtje e rëndë, e cila paralajmëronte përplasjen që po afrohej.