— Çfarë nevojash të tjera?! — Ilir Tahiri u ngrit me vrull nga karrigia dhe përplasi pëllëmbën mbi tavolinë. — Jemi familje! Paratë janë të përbashkëta!
— Atëherë më thuaj diçka, — Denisa Frashëri e shikoi drejt në sy, pa e ulur vështrimin. — Sa lekë i ke kaluar muajin e kaluar në kartën e Arjana Hasanit?
Ra heshtje e rëndë. Ngjyra iu zbeh në fytyrë Ilirit. Vjollca Deda mbeti në vend, me pjatën në duar, sikur dikush ta kishte ngrirë në mes të lëvizjes.
— Nga e di ti… — nisi ai me zë të shuar.
— Njëqind e njëzet mijë lekë, — vazhdoi Denisa, ndërsa brenda saj përhapej një të ftohtë therëse. — Në janar tetëdhjetë mijë. Në dhjetor njëqind e pesë. I kontrollova lëvizjet e llogarisë sonë të përbashkët, Ilir. Mendove se nuk do ta hapja kurrë? Çdo muaj dërgon shuma marramendëse për një Arjanë. Dhe nga shënimet e transfertave — “për djalin”, “për ushqimin e Kledit”, “për shpenzimet e shtëpisë” — duket qartë që atje ke ngritur një jetë tjetër. Një familje të dytë.
Vjollca vendosi pjatën mbi banak dhe iu afrua tryezës me hapa të ngadaltë. Në fytyrën e saj u shfaq një buzëqeshje e çuditshme — jo e turpshme, jo fajtore. Përkundrazi, e kënaqur.
— Edhe sikur? — tha ajo qetësisht. — Iliri ka një djalë. Trashëgimtar të vërtetë. Një vogëlush i shëndetshëm, i fortë, i zgjuar. Sapo ka mbushur një vjeç. Po ti çfarë i ke dhënë djalit tim në tre vjet martesë? Asgjë. As një fëmijë nuk solle dot në këtë shtëpi.
Denisa e pa me mosbesim.
— Ju… e dinit?
— Sigurisht që e dija, — u ul Vjollca dhe i hodhi vetes çaj. — Madje, po të them të drejtën, unë i prezantova. Para dy vitesh. Arjana punon në kompaninë e tij, sekretare. E re, e shëndetshme… jo si ti. Mbeti shtatzënë menjëherë. Lindi pa asnjë problem. Ja, kjo është grua!
— Mami… — Iliri lëvizi i parehatshëm, por ajo e ndali me dorë.
— Lëre të dëgjojë. Denisa, zemër, — u kthye nga nusja me një vështrim të ashpër. — Mendove se mund të ishe gruaja e djalit tim? Ti, që tre vjet s’po bëhesh nënë? Që s’di të gatuash siç duhet, s’e mban shtëpinë si duhet dhe gjithmonë rri me fytyrë të ngrysur?
— Nuk mbetem shtatzënë sepse Iliri ka probleme shëndetësore, — shpërtheu Denisa. — Bëmë analizat të dy. Mjekët thanë…
— Gënjeshtra! — Vjollca goditi tavolinën me grusht. — Djali im është shumë mirë! Prova është Kledi. Djalë si kokrra e mollës, kopje e të atit!
Iliri heshtte. Rrinte me kokën ulur, pa kundërshtuar, pa mbrojtur. Heshtja e tij ishte më e rëndë se çdo fjalë.
— Pra, të dy… — zëri i Denisës dridhej, por ajo qëndroi e fortë. — Më mashtruat për tre vjet. Ti më tradhtove, solle në jetë një fëmijë me një tjetër, çove atje paratë tona. Dhe ju, zonjë, e dinit dhe e mbështetët. Më bëtë për budallaqe që duhet të gatuaj, të pastroj dhe të buzëqesh me mirënjohje.
— Budallaqe je, — ia ktheu Vjollca me përçmim. — Kujton se nuk e dimë për llogarinë tënde të fshehtë? Iliri i ka parë transfertat prej kohësh. Vetëm prisnim të shihnim sa larg do shkoje. Njëqind e tetëdhjetë mijë lekë, apo jo? Janë para familjare. Do t’i kthesh.
— As që bëhet fjalë, — Denisa u ngrit dhe mori çantën. — Janë fitimi im. I kam nxjerrë me punë, ndërsa ju kurdisnit pabesitë tuaja.
— Nuk del nga kjo shtëpi, — foli më në fund Iliri. — Apartamenti është në emrin tim. Makina po ashtu. Ti s’ke asgjë.
— Kam ndërgjegjen time, — u përgjigj ajo ftohtë. — Dhe mendjen, ndryshe nga ju.
U kthye drejt derës. Zemra i rrihte me forcë, duart i dridheshin, por nuk u ndal. Kapi pallton, veshi çizmet me nxitim.
— Ndal! — Iliri e arriti në korridor dhe e kapi nga krahu. — Paratë do t’i kthesh! Dëgjove?
— Lëshoje, — u përpoq të shkëputej, por shtrëngimi i tij ishte i fortë.
— Ilir, mos e lër të iki! — thirri nga kuzhina Vjollca.
Në atë çast dera u hap. Në prag u shfaq Besnik Kastrati, fqinj i katit, me një qese mbeturinash në dorë. Sytë i kaluan nga Iliri që mbante Denisën, te ajo e zbehtë, te Vjollca e skuqur nga nervat.
— Çfarë po ndodh këtu? — pyeti me zë të ulët.
— Asgjë, — Denisa u shkëput me forcë. — Po largohem.
Doli në shkallë dhe zbriti pothuajse me vrap. Iliri nuk e ndoqi; me siguri s’donte skenë para dëshmitarëve. Ajri i ftohtë i mbrëmjes i përplasi fytyrën sapo doli jashtë. Eci shpejt, pa u kthyer pas. Vetëm pasi përshkoi dy blloqe, u ndal dhe u mbështet te muri i një pallati.
Nxori telefonin dhe thirri Rozafa Tafën.
— Po ndahem prej tij, — tha sapo halla hapi telefonin. — Që sonte. A mund të vij te ti?
— Patjetër, zemra ime, — zëri i Rozafës ishte i ngrohtë dhe i sigurt. — Eja menjëherë. Do ta gjejmë një zgjidhje.
Denisa mori frymë thellë dhe hodhi sytë rreth e rrotull. Qyteti vazhdonte ritmin e vet — makina që kalonin, njerëz që nxitonin. Diku në këtë qytet jetonte Arjana Hasani me djalin e saj, Kledi — djali jashtëmartesor i Ilirit. Dhe një vjehrrë që gëzohej më shumë për atë fëmijë sesa do të ishte gëzuar për një nip të lindur brenda martesës.
Sa mirë që i kishte transferuar paratë me kohë. Sa mirë që nuk u kishte besuar përrallave për dashuri dhe unitet.
Dy javë qëndroi te Rozafa. Gjatë atyre ditëve gjeti një apartament të vogël me qira në një lagje të re, nënshkroi kontratën dhe mori sendet e saj — disa rroba, laptopin, dokumentet. Iliri telefononte çdo ditë: fillimisht kërcënonte, pastaj lutej, premtonte se gjithçka do të ndryshonte. Ajo nuk u lëkund. Gënjeshtrat kishin ngritur mur mes tyre.
Edhe Vjollca nuk reshti. Mesazhet e saj e quanin Denisën egoiste, mosmirënjohëse, sterile. Në të fundit shkruante se Iliri do të kërkonte divorc dhe do t’i merrte çdo qindarkë. Denisa e bllokoi numrin e saj dhe ndjeu një lehtësim të thellë.
Ndërkohë, projektin e dizajnit për kafenenë e përfundoi me përpikëri, duke i hedhur në të gjithë zemërimin dhe vendosmërinë e saj për të nisur një jetë krejt të re.