Bankomati e nxori kartën me një cicërimë të mprehtë dhe të bezdisshme, sikur po tallej. Në ekran nuk u shfaq mesazhi i zakonshëm për të tërhequr paratë, por një paralajmërim i kuq që njoftonte se veprimi ishte refuzuar.
Ylvije Nushi puliti sytë, e hutuar. Rregulloi kapelën me lesh, e cila papritur iu duk e rëndë dhe përvëluese. Kjo duhet të ishte ndonjë gabim teknik. Patjetër gabim. Ishte data gjashtëmbëdhjetë — dita kur nusja i kalonte mbështetjen mujore. Ajo e quante “ndihmë”, por në mendjen e Ylvijes ajo shumë ishte një detyrim i merituar për rritjen e një djali si Klajdi Marku.
E futi sërish kartën në pajisje. Gishta me doreza lëkure rrëshqisnin mbi tastierë.
Bilanci ishte i pamjaftueshëm.
Nga pas u dëgjua një psherëtimë e paduruar.
— Zonja, do edhe gjatë? Ka radhë.
Ylvije u kthye vrullshëm dhe e masi me sy djalin me kapuç.
— Pak durim! Pajisja nuk po punon siç duhet.
U largua drejt vitrinës së një dyqani aty pranë dhe nxori telefonin. Zilja binte, por askush nuk përgjigjej. As Fjolla, as Klajdi.
— Prisni ju, — shfryu me inat, ndërsa ndiente si i ziente gjaku. — Do jua tregoj unë ç’do të thotë të jesh i paarritshëm. Sot kam takim për manikyr, e ju ma prishni gjithë planin?
Te banesa e djalit mbërriti pas dyzet minutash. Taksinë e pagoi me paratë e fundit cash dhe gjatë gjithë rrugës e ushqeu zemërimin e vet. E imagjinonte veten duke hyrë me vendosmëri dhe duke thënë të gjitha ato që i zienin brenda. Fjolla do të përpiqej të justifikohej, Klajdi do të shmangte shikimin me faj. Ndoshta thjesht kishin harruar. Të rinjtë janë të shpërqendruar. Por ajo do t’ua kujtonte.
Derën ia hapi Fjolla.
Ylvije mori frymë thellë për ta nisur bisedën me ton të lartë, por u step. Nusja dukej e rraskapitur. Gjithmonë e rregullt, tani ajo qëndronte me një bluzë të vjetër të të shoqit, flokët të mbledhura shkujdesur, fytyra e zbehtë dhe e holluar.
— Ju? — zëri i saj kërciste si menteshë e ndryshkur. — Nuk mund të lajmëronit para se të vinit?
— Të kam marrë në telefon! — Ylvije kaloi pragun me vendosmëri, duke e shtyrë lehtë me shpatull. Në vend të aromës së kafesë, ndjeu erë ilaçesh dhe ajër të rëndë. — Po më shmangni. Të dy. Ç’po ndodh? Pse karta është bosh? U turpërova në mes të dyqanit!
— Hyni në kuzhinë, — tha Fjolla pa e parë në sy. — Klajdi po vjen.
Kuzhina ishte rrëmujë. Filxhanë të palarë, letra të shpërndara, kuti barnash mbi tavolinë. Ylvije hoqi me neveri thërrimet nga karrigia dhe u ul pa hequr pallton.
— Po pres. Kam edhe unë angazhime.
Fjolla u ul përballë, e dobësuar dhe e lodhur.
— Nuk do të ketë më transferta, Ylvije Nushi.
— Si? — ajo qeshi me nervozizëm. — Është ndonjë shaka? S’ka pikë humori.
— Kam lënë punën. Para një jave.
— E ke lënë? Një vend të tillë? A je në vete? Keni kredi për shtëpinë, fëmija nis shkollën! Do ta mbajë Klajdi vetëm barrën?
— Klajdi e di. Ishte vendim i përbashkët. Mjeku tha se nuk mund ta shtyja më kështu.